ครัวไกลบ้าน • แสดงกระทู้

โดย **honeyjoop** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 3:40 am

เคยเป็นเหมือนกันค่ะ ซึมเศร้าเหงาใจ คิดอะไรเรื่อยเปื่่อย เป็นตุเป็นตะ ร้องไห้ซะงั้น เพราะไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่ทำอะไร เจอผู้คนซ้ำๆ ฟุ้งซ่าน ลองออกไปเดินเล่นที่อากาศปลอดโปร่งดูผู้คนค่ะ ออกกำลังกายก็ได้นะคะ หรือไม่ก็สวดมนต์ค่ะ จะช่วยให้รู้สึกดีค่ะ หาอะไรทำให้ดูยุ่งๆ วุ่นวาย เหนื่อยๆน่ะค่ะ ลองวางแผนดูนะคะ ว่าอยากทำอะไร ไปไหนบ้าง ลองดูและหายเหงาเร็วๆนะจ๊ะ แวะมาในครัวคุยกับเพื่อนในครัวบ่อยๆนะคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 5:52 am

vilai unchim เขียน: ไม่ทราบว่าคุณปานอยูประเทศอะไรคะโรคนี้เราเคยเป็นมาแล้วค่ะมันทรมานมาก
ไม่สามารถที่จะอธิบายได้ ไม่รูจะเริ่มต้นยังไง แล้วต้องปรึกษาใครถึงจะเข้าใจ
เราช่วยคุณปานได้ค่ะ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆทั้งสิ้นค่ะ เพราะเรารู้ว่าโรคนี้
ปล่อยไว้นานมันไม่ดีกับตัวคุณกับชีวิตครวบครัว เหมือนที่เราเคยเจอกับมันมาแล้ว
มีอะไรให้ช่วยก้อบอกนะคะ tvde1@kabelfoon.nl

ขอบคุณ คุณวิไลมากนะคะสำหรับน้ำใจ ปานอยู่อินโดคะ แยกไม่ออกคนไหนไทยคนไหนอินโดอยู่นี้มา 3 ปียังไม่เคยคุยกับคนไทยเลยคะ ขอบคุณอีกครั้งคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 5:55 am

มาราตี เขียน: เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาน่ะคะ รตีก็ไม่รู้จะแสดงความคิดเห็นยังไง เพราะไม่เคยเหงาหรือซึมเศร้าเลยอะ สนุกมีความสุขร่าเริงบ้าๆบอๆตลอด ไปทำงานหกชั่วโมงทุกวันไม่เคยเหนื่อยเรื่องงานน่ะคะ แต่เหนื่อยกับการหัวเราะที่ทำงานทุกวันเลย กลับมาถึงบ้านยังหัวเราะค้างมาจากที่ทำงานอีก แบบนี้ท่าจะเป็นโรคตรงกันข้ามกับคุณปานเนอะ อิอิ

ขอบคุณพี่มาราตี มากคะ ตอนนี้ดีขึ้นบ้างแล้วได้พูดได้ ได้บรรยาย เป็น ๆ หาย ๆ คะ แล้วแต่บาง
โอกาสคะ เดียววันจันทร์ ก็คงดีขึ้นอีกคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 5:57 am

anitathai เขียน: เหงาเหมือนกัน มองรอบๆ ตัวตัวเราเอง
แล้วรู้สึกว่า ทำมั้ยคนรอบข้างเรา มีความสุขจัง
อธิบายไม่ถูก ไม่อยากพบปะติดต่อ กับ คนที่รู้จัก
ไปทำงานก็ทำงานให้จบไปวันๆ เสร็จแล้วก็กลับบ้าน
ยิ่งช่วงเทศกาลอย่างนี้ คริสมาตส์ ปีใหม่ ทำไมเรารู้สึกหดหู่ใจ
ยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน เบื่อจัง เป็นอย่างนี้บ้างมั้ยค่ะ

เหงาก็มานั่งใกล้ ๆ กันนะคะจะได้คลายความเหงาความเศร้าได้บ้างคะ ลองใช้ข้อแนะนำของพี่ ๆที่แนะนำดูนะคะ มีอะไรก็พูดระบายออกมาได้คะ ถ้าพูดแล้วสะบายใจคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 6:05 am

Ping เขียน: พี่ไม่เคยเหงานะคะน้องปาน หรือว่าเป็นคนชอบส่วนตัวมากๆไม่ค่อยจะสุงสิงอะไรข้างนอกมากมาย พี่ชอบอยู่คนเดียวอ่านหนังสือ ดูทีวี ฟังเพลงที่ตัวเองชอบ ช่วงนี้อาจจะเป็นใกล้เทศกาลคริสต์มาส ปีใหม่หรือเปล่า ทำให้ปานรู้สึกเหงา เราห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนมาอยู่ต่างถิ่น อีกอย่างปานกับสามีก็ไปอยู่ประเทศที่สาม(ไม่ใช่บ้านแฟนหรือบ้านตัวเอง)ไม่มีญาตพี่น้อง เหมือนพี่กับแฟนถ้าช่วงเทศกาลคนอังกฤษเค้าไปโน่นมานี่พวกพี่ก็พากันอยู่บ้านบางทีก็รู้สึกแปลกๆ

ขอบคุณพี่ผิงคะ อย่างที่พี่ผิงว่าแหละคะ ความเหงาอะไรนิดหน่อยพอมาอยู่ใกลญาติใกลบ้านใกลเพื่อน ก็ทำไห้เกิดเป็นความเหงา เหงาใกลบ้านกับเหงาใกล้บ้านนี้คนละอารมณ์กันเลยคะ

จริง ๆ แล้ว เหมือนรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ คือแม่สามีเพิ่งพ้นวันเกิดได้ไม่กี่วัน แล้วปานจองตั๋วเครื้องบินไห้สามี บินไปหาแม่เขาไม่อยากจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวเลย 3 ปีแล้วคะ เขาก็ตกลง ว่าจะไป ทั้งกับปานและแม่เขา สรุปมาเปลี่ยนใจ 3 วันสุดท้าย ก่อนขึ้นเครื้อง ปานละเกรงใจแม่สามีจังกลัวเขาเข้าใจผิด หลงลูกหลงเมียจนลืมพ่อแม่ แต่จริง ๆ เขาก็เป็นอย่างงี้มาตั้งแต่ แรก ๆ แล้ว แต่ก็อดคิดไม่ได้คะ และอีกอย่างสงสารแม่เขาด้วย อายุเยอะแล้ว

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 6:10 am

Janeen เขียน: พี่ปาน เป็นเพราะว่ามันเริ่มหนาวด้วยรึเปล่าคะ แล้วพี่ปานทำงานจากที่บ้านด้วย ทำให้ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหน มันเลยเกิดอาการเหงา ลองออกไปข้างนอก ไปซื้อของ ไปเดินดูโน่นนี่ดีมั้ยคะ หรือว่าหากิจกรรมทำกันทั้งครอบครัว ที่นี่ก็เริ่มหนาวแล้วแต่ยังดีที่หนูไปทำงานอาทิตย์ละห้าวัน เลยไม่ค่อยได้เหงาแต่เบื่อแทนค่ะ วันๆตั้งหน้าตั้งตารอแต่เวลาเลิกงาน ^__^

ขอบคุณคะหนิง ที่บาหลีจริง ๆ แล้วน่าจะเป็นหน้าหนาว แต่ฝนตกทุกวันเลยหนิง ปีนี้ฝนตกทั้งปี ปรกติจะเข้าหน้าหนาวแล้ว นี้คงเป็นอีกเหตุผลนึงมั้งคะ ออกไปไหนไม่ได้ นอนดูสายฝน เพิ่มบรรยากาศ ของความเหงาเข้าไปอีก ตอนนี้ดีขึ้นนิดหน่อยแล้วคะ

ที่บาหลีมี 4 ฤดูคะ
ฤดูหนาว
ฤดูฝน
ฤดูร้อน
และฤดูมะม่วงสุกคะ คริ คริ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 6:28 am

หญิงป้า เขียน: พอรู้สึกอย่างที่ว่า ให้พิจารณากฎไตรลักษณ์

มีอะไรที่เที่ยงตรงบ้าง
มีอะไรที่มั่นคงบ้าง...

ไม่มีใครสุขหรือทุกข์ตลอเวลานะคะ

จึงดูที่ อนัตตา...

ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่จีรัง

ความรัก ห่วง คนที่หนูปานมีอยู่ใกล้ตัวนั้น
ไม่สามารถต่อต้าน กฎไตรลักษณ์ได้

หญิงป้าก็เป็นนะคะ
ห่วงลูกชาย แต่พอนึกย้อนไปตรงที่เวลาแม่เป็นห่วงเรา
เรายังคิดว่า มาห่วงทำไม...

แต่ความรู้สึกต่างๆเช่นนี้ ไม่ได้เป็นตลอดเวลานี่คะ
เดี๋ยวมันก็ไม่อยู่กับเรา แล้วความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทน

อนัตตาค่ะ

ขอบพระคุณหญิงป้ามากคะ สำหรับแง่คิดคะ ตอนก่อนจะนอนเมื่อคืนนี้ หลังจากคิดจะงีบสักหน่อย พอเดินเข้าไปห้องนอน เห็นสภาพสามีและลูก นอนหงาย นอนกรนแข็งกันทั้งพ่อและลูก เสียงดังทำลายสถิติทุกครั้งที่เคยมีมา ชนิดว่า เสียงตะโกน ของปานยังดังไม่เท่าเสียงกรน ของพ่อลูกคู่นี้

ด้วยความดังเสียงกรน ของผู้เป็นพ่อ ดังแบบกระหึ่มห้อง ทำไห้ลูกสาวตื่นขึ้นมากลางดึก ลุกขึ้นนั่งแล้วมองด้วยสายตา หงุดหงิดและรำคาญ หลังจากด้วยความง่วง จึงไม่สามารถ ทำอะไรได้มากเธอก็เอนตัวลงนอน และหลับภายใน 3 นาที พร้อมกับเสียงกรนสนั่น ระดับเสียงต่ำลงมา ลองจากผุ้เป็นพ่อ ปานก็เลยย้ายที่นอนไปนอนโซฟา เกิดมาไม่เคยเห็น เด็กตัวนิดเดียว นอนกรนเสียงดังยังกะผู้ใหญ่ กรนวันไหนไม่กรน มากรนตอนที่เรากำลังจิตตก และความเหงากำเริบ

นี้เป็นอนัตตา อย่างนึงหรือเปล่าคะหญิงป้า
เมื่อคืนได้เงียบชั่วโมงนึงตอนช่วงเช้าคะ

ก่อนจะตอบต้องหัวเราะก่อน
เพราะว่าใช่
ดูจากหลานสาวที่ท่าทางจะโกรธบิดา แต่แล้วก็นอนต่อ
มันเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ทันทีเห็นมั้ยคะ

อย่ากลัววกับสิ่งที่ยังไม่เกิด
เพราะเสียเวลาค่ะ
ให้กลัวในสิ่งที่เกิดแล้ว แต่ไม่เป็นผลดีในชีวิต
เช่น คิดกลัวว่าจะเกิดสิ่งร้ายๆกับครอบครัว
ในเมื่อเราเกิดมาแล้ว ทุกคนก็ต้องเจอสิ่งนี้ มันมาจากกรรม
แล้วเราก็มารับวิบากกรม

กลัวหรือไม่กลัว ถ้าวิบากกรมต้องให้เราชดใช้
มันก็ต้องชดใช้ เพราะฉะนั้น เราจะกลัวไปทำไม...
ตั้งสติ คอยรับมันดีกว่า

แล้วอีกอย่าง วบากกรมก้ไม่ใช่สิ่งที่มาจากไหน
เป็นสิ่งที่เกิดจากกรรมที่เราเคยกระทำไว้ทั้งนั้น

เข้าห้องน้ำแล้วเรายังต้องชักโครกให้โถส้วมสะอาด

กรรมและวิบากกรรมก็เช่นกัน
ให้มันเกิดซะ แล้วมันก็ดับไป

โดย **naddyswiss** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:03 am

PHAN เขียน:
หญิงป้า เขียน: พอรู้สึกอย่างที่ว่า ให้พิจารณากฎไตรลักษณ์

มีอะไรที่เที่ยงตรงบ้าง
มีอะไรที่มั่นคงบ้าง...

ไม่มีใครสุขหรือทุกข์ตลอเวลานะคะ

จึงดูที่ อนัตตา...

ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่จีรัง

ความรัก ห่วง คนที่หนูปานมีอยู่ใกล้ตัวนั้น
ไม่สามารถต่อต้าน กฎไตรลักษณ์ได้

หญิงป้าก็เป็นนะคะ
ห่วงลูกชาย แต่พอนึกย้อนไปตรงที่เวลาแม่เป็นห่วงเรา
เรายังคิดว่า มาห่วงทำไม...

แต่ความรู้สึกต่างๆเช่นนี้ ไม่ได้เป็นตลอดเวลานี่คะ
เดี๋ยวมันก็ไม่อยู่กับเรา แล้วความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทน

อนัตตาค่ะ

ขอบพระคุณหญิงป้ามากคะ สำหรับแง่คิดคะ ตอนก่อนจะนอนเมื่อคืนนี้ หลังจากคิดจะงีบสักหน่อย พอเดินเข้าไปห้องนอน เห็นสภาพสามีและลูก นอนหงาย นอนกรนแข็งกันทั้งพ่อและลูก เสียงดังทำลายสถิติทุกครั้งที่เคยมีมา ชนิดว่า เสียงตะโกน ของปานยังดังไม่เท่าเสียงกรน ของพ่อลูกคู่นี้

ด้วยความดังเสียงกรน ของผู้เป็นพ่อ ดังแบบกระหึ่มห้อง ทำไห้ลูกสาวตื่นขึ้นมากลางดึก ลุกขึ้นนั่งแล้วมองด้วยสายตา หงุดหงิดและรำคาญ หลังจากด้วยความง่วง จึงไม่สามารถ ทำอะไรได้มากเธอก็เอนตัวลงนอน และหลับภายใน 3 นาที พร้อมกับเสียงกรนสนั่น ระดับเสียงต่ำลงมา ลองจากผุ้เป็นพ่อ ปานก็เลยย้ายที่นอนไปนอนโซฟา เกิดมาไม่เคยเห็น เด็กตัวนิดเดียว นอนกรนเสียงดังยังกะผู้ใหญ่ กรนวันไหนไม่กรน มากรนตอนที่เรากำลังจิตตก และความเหงากำเริบ

นี้เป็นอนัตตา อย่างนึงหรือเปล่าคะหญิงป้า
เมื่อคืนได้เงียบชั่วโมงนึงตอนช่วงเช้าคะ

เราจับลูกนอนแยกห้องตั้งแต่เค้าเล็กๆ แต่ทุกวันนี้นาตาลีเดินมานอนที่เตียงเราประจำ วันไหนไม่มาเราจะดีใจมาก เพราะเราหายใจไม่ค่อยออก ลูกก้อเบียด พ่อก้อเบียด

เจ้าแอนดี้เลิกตามมานอนห้องแม่นานแล้ว....

ส่วนเรื่องกรน คุณลูกเราไม่กรนนะ แต่คุณผัว...กรนติดอับดับแชมป์....

แถมเราบอกว่าที่รักเธอนอนกรน...พี่แกไม่ยอมรับอีกนะ...เค้าบอกว่าเค้าไม่กรน อิอิ

ก้ออย่างที่เคยๆบอกไว้...เราใช้ฝ่าทรีนอันนุ่มละมุนของเรา...ถีบลงเบาๆที่ขาให้เค้าตื่นขึ้น...

แล้วบอกว่า "ตูนอนไม่หลับ หยุดกรนเสียที" พี่แกจะพลิกตัวแล้วช่วยให้กรนน้อยลงได้บ้าง...

ส่วนตอนแม่ยายเค้ามาสวิส....ยายเหน่งนั่นติดอันดับ ท๊อปเท็น

เพราะกรนขนาดเสียงเล็ดรอดออกมาจากห้องนอนเธอได้อ่ะ กร๊ากๆๆๆ

ตอนแรกอเล็กงง...เสียงไรอ่ะเธอ...เสียงแม่ตูกรนอ่ะดิ...

เราว่าปานดูลูกสาวดีๆนะ เพราะเราว่าแปลกมากๆเลยที่เด็กกรนดังขนาดนี้

เค้ามีปัญหาเรื่องระบบหายใจอะไรหรือป่าว...

เหมือนจะเคยอ่านเจอ เรื่องปัญหาการกรนในเด็กนะปาน...

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:33 am

มดดำ เขียน: พี่มดดำก็เคยเป็นนะ อาการแบบนี้ ไม่ได้ทำอะไรกับตัวเองหรอก เดี๋ยวมันก็จะ หายไปเองแหละจ๊ะ ขอเอาใจช่วยให้หายไวๆนะจ๊ะ

ขอบคุณพี่มดดำคะ ก็พยายาม จะหาอะไรทำบ้างไห้หายเครียด ก็คงค่อยหาแง่คิดมุมมอง ปล่อย ๆ ไป เดียวก็หายเครียดเอง จริง ๆ แล้ว ก็เป็น ๆ หาย ๆ คะ

โดย **Anne_in_Holland** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:43 am

ไม่รู้หายเหงารึยังค่ะ คุณปาน มีเพื่อนๆๆมาอยู่เป็ฯเพื่อนเยอะเลยค่ะ

ลองออกกำลังกายเบาๆๆ ดูมั้ย อย่างเช่นเดินเร็วๆๆ หรือจ๊อกกิ้ง ข้างนอกได้สูดอากาศบริสุทธิ์ อยู่บาหลี น่าจะไปวิ่งริมหาด คงจะสวยน่าดูเลยค่ะ จิตใจของเราจะได้ไม่จดจ่อกับความเหงา

ไม่ต้องหักโหม หลังออกกำลังกายเสร็จ เราจะสดชื่น เพราะสารความสุขหลั่ง (adrenaline) แถมรักษาสุขภาพไปด้วยจ๊ะ

ขอให้กลับมาสนุกสนานเช่นเดิมไวๆนะจ๊ะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:49 am

love cook เขียน: เข้ามาเป็นเพื่อนคุยค่ะคุณปาน เอ๋ก็เคยเป็นค่ะอาการแบบคุณปาน หากิจกรรมที่คุณปานทำแล้วรู้สึกดี แล้วอาการที่เป็น อางจะดีขึ้นก็ได้นะคะ หรือหาเวลาส่วนตัวเพื่อตัวเองได้พักผ่อน เปิดเพลงฟัง อาจจะช่วยให้คุณปานดีขึ้นก็ได้นะคะ

ขอบคุณคุณเอ๋มากคะ ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วคะ ไ้ด้คุยบ้างแล้ว แต่เมื่อวานบทจะมาก็วืดตก แบบหาทางออกไม่เจอ ได้เหมือนกัน ไม่รู้ทำไมคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:52 am

taew เขียน: แต้วจะเป็นอาการนี้ตอนฤดูใบไม้ร่วง จนถึงเข้าหน้าหนาว เพราะที่นี่มันจะมืดเร็วมาก มืดนาน เห็นดวงอาทิตย์ ไม่กี่ชั่วโมง ก็ตกแล้ว แทบไม่อยากกระดิกไปไหน เบื่อ หดหู่ ต้องทานวิตามินดี หมดช่วงนี้ก็ดี้ด้า เหมือนเดิม

ขอบคุณคะ เป็นกำลังใจไห้คะเหมือนกันคะ ถ้าแบบนั้นก็คงต้องหาอะไรทำ ไห้เยอะไห้มากที่สุด งานฝีมือ กิจกรรมภายในบ้านนี้ต้องเตรียมอย่าไห้ขาดมือ การเล่นอินเตอร์เน็ตก็เป็นอีกกิจกรรมนึงแก้เครียดได้ดีเหมือนกันคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:54 am

natkunchuen เขียน: เป็นเหมือนกันค่ะ เหงา

เหงา ๆ เข้ามาคุยกับปานก็ได้นะคะ จะได้เป็นะเืพื่อนกันเวลาเหงา ๆ คะ เหงาใกลบ้านกับเหงาใกลบ้านนี้อารมณ์ นี้แตกต่างกันมากคะ

โดย **PHAN** » จันทร์ พ.ย. 01, 2010 8:57 am

tawud เขียน: <span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:red'>เดี่ยวมันก็จะผ่านไปครับ</span></span>

ขอบคุณคุณวุฒิมากคะ ความเหงาีนี้บทจะมาก็ทำไห้คนเศร้าหดหู่ได้เหมือนกัน มาเองก็ไปได้เองเหนาะคุณวุฒิ

ใครเหงาบ้าง

ผู้ใช้งานขณะนี้