ชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้

[jujube]

เราเองเป็นกำลังใจให้ยายหนูมาตลอด เรารู้ว่ายายหนูไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้หรอกแต่แค่อยากระบาย
เท่านั้นแหละ สุดท้ายก็แก้ได้แล้วก็แก้ด้วยตัวเองด้วย เราเองก็ผ่านมาเยอะคิดว่าเข้าใจความรู้
สึกอันนี้ แต่รู้ว่ายายหนูทำได้เพราะตอนที่ยากกว่านี้ยายหนูผ่านมาแล้ว แค่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องใหม่
สำหรับยายหนู แต่มันซ้ำตอนเดิมเท่านั้นเอง ใช่ไหม๊ เราเป็นกำลังใจให้เสมอแล้วกัน


jujube

[ยายหนู]

อีกแล้ว... น้ำตาซึมอีกแล้ว....ตื้นตันใจที่เพื่อนๆให้กำลังใจกันตลอด โดยเฉพาะคุณjujube เอ...จำไม่ได้คุณแป๊ะหรือเปล่าหว่า...ทำไมถึงได้รู้จิตรู้ใจกันไปโม๊ดดดด.....

เฮ้อ ...ไช่..ชีวิตที่ผ่านมา หนักหนาสาหัสมากกว่านี้ยังผ่านมาได้ ทุกครั้งที่เหนื่อยและเกิดความท้อ จะเข้าใจว่าตอนนี้ตัวเองลำบากมาก จะทนไม่ไหวแล้ว แต่พอคิดถึงความยากบำบากที่เคยลิ้มรสมา หวนกลับไปนึกถึงรสสัมผัสครั้งเก่าก่อน ทำให้มีกำลังใจสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เพราะที่กำลังลำบากอยู่ขณะนี้ยังไม่ได้ครึ่งที่ฝ่าฝันมาเลย

มองย้อยกลับไปเมื่อในอดีตแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่า เราจะผ่านชีวิตแบบนั้นมาได้ เดินมาได้ไกลและกำลังจะมุ่งสู่จุดหมายปลายทางในเร็ววันนี้...และที่สำคัญ เราทำกันแค่สองคน สองคนจริงๆ และที่ภูมิใจมากก็คือ เราทั้งสองคนเริ่มต้นจากศูนย์ พ่อแม่ปู่ย่าตายาของเรา ไม่ได้ทิ้งสมบัติหรือมรดกไว้ให้เลยแม้แต่สตังค์แดงเดียว สิ่งที่พ่อแม่มอบให้ไว้ก็คือวิชาความรู้จากการอบรมสั่งสอนให้เป็นคนดีและส่งเสียให้ได้ร่ำเรียนหาวิชาความร้ใส่ตัวถึงแม้ว่าพ่อจะสามารถส่งให้เรียนได้แค่ประถมเจ็ดก็ตาม....

<span style='color:red'>ขอบคุณ คุณพ่อคุณแม่ ที่สร้างหนูขึ้นมาให้เป็นคนแข็งแกร่ง บ่อยครั้งที่มองดูผลงานของตัวเอง อดที่จะคิดถึงพ่อไม่ได้เลย ความเป็นคนมานะอุตสาหะ,เจ้าระเบียบ,รับผิดชอบในหน้าที่,ตรงต่อเวลาและซื่อสัตย์สุจริต ไม่ได้มีผิดเพี้ยนไปจากพ่อเลย ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อ อยากให้พ่อมีชีวิตอยู่ดูความสำเร็จของหนูจัง....พ่อคงจะภูมิใจในตัวของลูกสาวของพ่อคนนี้มาก....</span>

[ยายหนู]

รูปนี้ครึ่งซีกทางขวามือ

[ยายหนู]

เขาเอาโต๊ะมาส่ง กำลังประกอบเข้าด้วยกัน

[ยายหนู]

จะว่าไปร้านี้ก็กว้างมากนะ ขนาดเท่าอาคารพานิชบ้านเรา 3-4คูหาเลยล่ะ

พัดลมจะเปลี่ยน เป็นแบบมีไฟ เจอแล้วในเว็ปของ Lowes

[nick&al's]

พัดลมสวยมากค่ะยายหนู หนูก็ว่าร้านยายหนูกว้างใหญ่มาก ๆ เลยค่ะ นึกถึงตั้งแต่สมัยที่ยังขายที่ครัวเคลื่อนที่ รู้สึกว่าไม่นานเลย แป๊บเดียว ร้านก้าวหน้ามาถึงระดับนี้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยค่ะ ขอให้ร้านใหม่เจริญก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้นไปค่ะ

เรื่องแอลกอฮอล์ไลเซ่น มันก็ไม่ง่ายจริง ๆ น่ะแหละค่ะ ใช้เวลานานกว่าจะได้ ต้องมีการตรวจสอบประวัติคนขออย่างละเอียด ( เหมือนขอไลเซ่นพวกปืนเลยค่ะ ) เห็นสามีบอกว่า เอาไว้มีเวลาว่าง จะเริ่มสมัครขอ เพราะกว่าจะได้ คงสามสี่เดือนโน้นแหละ แล้วค่าธรรมเนียมก็หลายตังค์เหมือนกัน แต่ถ้ามีคนจะกิน เราก็จะขาย

[ยายหนู]

เคยมีคนเขาเล่าว่า ต้องเดินเคาะประตูบ้านกันเลยนะ แล้วกว่าจะครบร้อยคน เฮ้อ...

เลือกดูพัดลมอยู่นานเหมือนกัน เพราะเริ่มจากเลือกเอาราคาที่ไม่มาก ประมาณ 200 แล้วก็ต้องมีไฟ ต้องสวยดูเป็นธรรมชาติ ยังนึกอยู่ในใจว่า ตูจะไปหาที่ไหนวะ ที่ผ่านๆตาที่เว็ปโฮมดีโปก็แพงๆ 3-400 ทั้งนั้น เลยลองเข้าไปเว็ปนี้ดูบ้างแล้วก็เจอ ถูกใจ๊...ถูกใจ...

บางคนอาจจะตั้งคำถามในใจแต่ไม่กล้าถามว่า
"มีกันแค่ 2คนผัวเมีย หาคนไทยในเมืองนั้นมาช่วยก็ยาก แล้วทำไมถึงทำโครงการใหญ่โตจัง"
ยายหนูทำเพื่ออนาคตของลูกๆหลานๆค่ะ เมื่อเรามีโอกาสก็ทำ อย่างที่โบราณว่า "น้ำขึ้นให้รีบตัก" เพราะถ้าเราไม่ขยาย คนอื่นมารู้ว่าคนในเมืองนี้ชอบอาหารไทย แล้วขายดี เขาอาจจะลงทุนทำก็ได้ เมื่อร้านเขาใหญ่กว่ามีที่นั่ง คนก็ต้องชอบ เพราะเราเป็นแค่รถขายแบบทูโกไม่มีที่นั่งรองรับลูกค้า บางคนอยากจะนั่งพักผ่อน สนทนา นัดคุยเรื่องงานกัน

บางครั้งเรื่องรสชาติของอาหารก็เป็นรองบรรยากาศนะ....ตอนนี้คิดว่าไม่มีใครกล้ามาลงทุนเปิดแข่ง ด้วยเหตุผลว่าเมืองนี้เล็กๆ มีแค่ร้านเราซึ่งเป็นร้านใหญ่ร้านเดียวก็พอ อีกอย่างไกลจากเมืองใหญ่มาก ของทุกอย่างที่เมืองใหญ่ที่ขายแพงกว่ารัฐอื่นๆอยู่แล้ว เรายังต้องเสียค่าขนส่งจากเมืองใหญ่มาให้ที่ร้านเราอีก เพราะไกลตั้ง 300ไมล์ ฉนั้นราคาอาหารของเราจึงต้องสูง ไม่งั้นไม่ได้กำไร หรืออาจจะได้น้อยไม่คุ้ม เพราะต้องคิดถึงหน้าหนาวด้วย ซึ่งขายแค่พออยู่รอดเท่านั้น

[jujube]

ไอ้ที่พูดถูกน่ะ อาจจะต่อสู้คล้ายๆกันก็ได้ เราเองต่อสู้เรื่องทำมาหากินมาตั้งแต่เด็ก และจนมาอยู่
นอร์เวย์ 8 ปีแล้วก็ทำกิจการเรื่องอาหารมาตลอด แต่ตอนนี้มีปัญหากับหัวเข่า ตอนนี้มีเวลาอยู่บ้าน
ก็กำลังอ่านตำราเพื่อสอบเอาใรับรองการขายแอลกอฮอร์และใบรับรองการหริหารจัดการ จะเรียกว่า
ซุ่มก็ได้เพราะบางครั้ง เปิดเผยหรือขอความคิดเห็นหรือปรึกษา ก็เจอคำตอบที่ตัดกำลังเราอีก เราก็เลยซุ่มดีกว่า แต่ที่เล่าให้ยายหนูฟังเพราะอยากให้สู้ ส่วนเราเองเล่าให้ฟังสั้นๆแล้วกันนะ

อยู่เมืองไทนเคยเปิดร้านอาหารที่กรุงเทพมา 4 ปี เป็นร้านโต้รุ่ง เปิด 4 โมงเย็น ปิด ตีสี่ เรื่องความเหน็ดเหนื่อยไม่ต้องพูดถึง ตอนหลังลูกสาวถูกรถชนเพราะมาช่วยเรา เลยตัดสินใจเลิก
จนมาเป็นกุ๊กอยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งซึ่งเป็นญาติกัน ที่สมุย จนกระทั่งแต่งงานกับสามีชาวนอร์เวย์
ปี 99 เรียนต่อ 2 ปี ได้ใบกุ๊กที่นอร์เวย์เข้าคอร์สผ่านการรับรองการเป็น ล่ามและแปลเอกสารให้
ทางราชการ ปี 2002เปิดกิจการอาหารต่อ รับจัดงานเลี้ยงนอกและในสถานที่ เปิดเป็นรูปบริษัท
แต่ตอนนี้ ขาไม่ค่อยดีก็ได้กินเงินเกษียณอยู่ตอนนี้แต่ยังไม่ได้ถาวรได้ครั้งละ 3 เดือน &nsbp; &nsbp;เป็นช่วง
ฟื้นฟูสภาพขาให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม แต่เรายังเดินได้เพียงแต่ เดินและยืนเป็นเวลานานๆไม่ได้
แต่อยู่บ้านเฉยๆก็เบื่อ

ก็คิดว่าจะเปิดเป็นร้านอาหารไทยเล็กๆ ไว้ให้ลูกสาว ลูกสาวเรียนบัญชีอยู่อีก 1 ปีจบ ก็กะว่าจะเป็นแบ็คกราวด์ให้ลูก ปูทางให้เขา 1 ปีก่อนแล้วเราก็จะพัก จริงๆแล้วลูกก็ไม่อยากให้เราทำแต่
พอดีมีคนนอร์จ เขาเปิดเป็นร้านอาหารอยู่แล้ว อุปกรณ์ครบติดตั้งเรียบร้อย แค่เราเข้าไปเปลี่ยนชื่อร้านแล้วก็ตบแต่งให้เป็นไทย เราก็เปิดได้ทันที เราก็คิดว่าถ้าหาใหม่ต้องมาติดตั้งทุกอย่างเอง ก็จะบานปลายอย่างยายหนูว่าแหละ เพราะฝรั่งไม่
ได้อย่างใจเราชักช้า เราจึงหาที่ๆเขาทำไว้แล้วเสียเงินเพิ่มหน่อยแต่สามารถทำรายได้เร็วกว่า เราเอาตรงนั้นมาทดแทนจะดีกว่ามาเสียหัวกับการรอ ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนตรวจสอบราคาประเมิณของธนาคาร แล้วจะนัดทำสัญญา สัญญาเก่าเขาทำไว้
7 ปี แต่เขาเปิดมาแล้วเข้า 2 ปี แต่คิดว่าต้องทำใหม่คงได้ 7 ปีแหละ เราเองก็ยังไม่ได้ตัดไหมที่หัวเข่า แต่ก็ดีมีเวลาอ่านหนังสือพอดี สามีเราบอกว่าถ้าสอบครั้งแรกไม่ผ่านก็สอบใหม่จนกว่าจะได้แหละเพราะถึงเราสอบไม่ผ่านตอนนี้เราก็เปิดกิจการไปเรื่อยๆได้ เพราะเรากำลังพยายามอยู่ เขาบอกว่าก็เหมือนเราสอบใบขับขี่แหละ ก็ต้องสอบจนผ่านแหละ
ในร้านมีที่นั่ง 50 ที่ แต่หน้าร้อนก็เอาโต๊ะตั้งข้างนอกได้
ภูมิอากาศน่าจะพอๆกันกับอลาสก้านะ ยายหนูลองเข้าไปดู ที่ ท่องไปในโลกกว้างซี กระทู้ พาตะลุยเมืองหิมะน่ะ เดี๋ยวจะเอารูปเข้าให้ดู
แต่ยายหนูเก่งมากเลยนะที่บุกมาตั้งแต่เริ่มขายเคลื่อนที่ แต่เราห่วงทำงานสร้างเครดิต การเงินก่อน
เพราะตั้งใจมาทำธุรกิจแต่แรก แต่สามีบอกว่าเราต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป เพราะต้องผ่านการยอมรับ
และสร้างฐานการเงินให้ได้ก่อนเราก็ทำได้ทุกอย่างแล้ว แต่ดันมามีปัญหาที่หัวเข่าอีก
แต่ก็มีลูกสาวยืนยันว่าจะทำกิจการแทนแม่ขอเวลาอีกปีเดียว
และจังหวะได้ทำเลดีก็เลยคิดว่าจะเปิด ซัมเมอร์นี้แหละ เดี๋ยวจะส่งข่าวแล้วกันนะ
ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ระหว่างนี้ แต่ตอนนี้ยังไม่อยากบอกใครเพราะมันยังไม่สำเร็จตอนนี้
เราก็เลยตั้งหลักอ่านหนังสือสอบไปให้ได้ก่อน
ยายหนูรู้ไหมกฎหมายนอร์เวย์ไม่รู้ว่าเหมือนที่อลาสก้าหรือเปล่า
ที่นี่นะ เราต้องสอบให้ได้ 2 ใบ คือ ใบแรก ใบรับรองการขายแอลกอฮอร์ อันนี้ 21 คำถามต้องถูก
16 ข้อ ส่วนใบ รับรองการเป็นผู้บริหารจัดการ มี 50 คำถาม ต้องถูก 40 ข้อ ก็นั่งอ่านอยู่ตอนนี้
ก็ค่อนข้างหินอยู่ แต่เราต้องผ่านมันให้ได้
แต่ตอนนี้ขอเอาใจช่วย ยายหนูก่อนดีกว่าเอาใจช่วยให้ช่างทำเสร็จเร็วๆจะได้ไม่เสียเวลาขาย
เราก็ดูแบบตบแต่งร้านของยายหนูเหมือนกัน บางทีต้องขออณุญาติยืมไอเดียยายหนูมาใช้ บ้าง
เพราะยายหนูเก่งเรื่องแต่งร้านนะ
ขอเอาใจช่วยเสมอนะ
พี่แป๊ะ jujube <a href='http://www.chonticha.no' target='_blank'>http://www.chonticha.no</a>

[แพม]

เข้ามาอ่านเอาใจช่วยยายหนูเน้อ และคุณแป๊ะด้วย ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยความสำเร็จทุกประการเทอญ ขอให้โชคดีจ๊ะ

[ยายหนู]

ร้านดูหรูมากค่ะ... อลาสก้าเป็นรัฐที่ค่อยขางจะล้าสมัย โบราณ พื้นที่ส่วนใหญ่จะแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติต้นไม้ ขุนเขา สัตว์ป่าและบ้านซึ่งทำด้วยไม้ ตึกอย่างในรูปจะมีให้เห็นไม่กี่ที่ในเมืองใหญ่ แต่เมืองที่ยายหนูอยู่ไม่ต้องไปหา ขนาดเขาขออนุญาตก่อสร้าศูนย์การค้า ยังต้องกำหนอแบบแปลนว่า หลังคาและตัวอาคารจะต้องเป็นสีธรรมชาติเท่านั้น เช่นโทน เขียว น้ำตาล.....

ความหนาวอาจจะพอกับประเทศอื่นๆแต่ที่นี่จะหนาวนานมากกว่า ฤดูร้อนจะมีแค่2-3เดือน รอ้นจริงๆแค่เดือนเดียวแต่จะร้อนแดดซะมากกว่า เพราะเมื่อใดที่อยู่ในร่มหรือลมพัด ขนลุกเลยล่ะ.....

เรื่องการขออนุญาตต่างๆ ที่นี่ง่ายกว่า ไม่ต้องสอบเอาใบอะไรทั้งสิ้น คุณลงทุนและคิดว่าฝีมือไปได้รอดก็เชิญเลย ประมาณนั้น แต่ด้านสุขอนามัยระเบียบมากรวมไปจนถึงระบบดับเพลิงและประกันต่างๆ ไม่พร้อมไม่ได้ เพราะอลาสก้าป่าเยอะ อากาศแห้ง โอกาสจะเกิดเพลิงง่ายมาก ทุกๆปีรัฐจะสูญเสียเงินจำนวนไม่น้อยไปกับการดับไฟป่า

เอาใจช่วยให้ทุกสิ่งผ่านไปด้วยดี ต้องขอตัวไปซื้อของอีกเมืองหนึ่งก่อน แล้วจะเข้ามาคุยด้วย อย่าลืมแวะไปลงนามในเว็ปยายหนูนะ ......

[เอื้อง]

ติดตามเรื่องราวของพี่มาตลอดได้แต่งส่งเสียงให้กำลังใจอยู่หน้าคอม วันนี้เห็นแล้วค่ะว่า อุปสรรคทุกอย่างเราสามารถฝ่าฟันไปได้ด้วยสมองและสองมือของเราเอง ขอปรบมือให้ดังๆค่ะ ชอบดูความสำเร็จของคนอื่นค่ะ แต่ตัวเองตอนนี้ก็มีแต่ทำครัวที่บ้าน ชอบทำกับข้าวและขนมค่ะ แต่กินไม่ค่อยหมดต้องยัดช่องแข็งบ่อยๆ ขอเป็นกองเชียร์ด้วยคนค่ะ

[Sweetcapucino]

ร้านใหม่ยายหนูดูใหญ่ กว้างมากเลยค่ะ ก็ต้องเหนื่อยเหมือนที่ยายหนูบอกนะคะ ดีใจด้วยนะคะที่ใกล้จะเสร็จแล้ว ห้องพักมีเก้าอี้นวดผ่อนคลายดีมากเลยค่ะ ถ้าเมื่อยก็พักสักแป๊ปดีเลยค่ะ ไม่นานก็สามารถเปิดได้แล้ว มีคนให้กำลังใจเยอะๆ แบบนี้ก็เป็นแรงใจขึ้นนะคะ

พี่แป๊ะเหรอค่ะ ร้านดูใหญ่มากเลยค่ะ ขอให้พี่ยายหนูและพี่แป๊ะ ประสบความสำเร็จนะคะ มีลูกค้ามาอุดหนุนเยอะๆ ทุกวันเลยค่ะ

[nick&al's]

เรื่องการลงทุนเนี่ย เสี่ยงมาก ถ้าทำสำเร็จก็คุ้มเกินคุ้ม เรื่องร้าน หนูว่า ถ้ามีประสบการณ์ มีฝีมือแบบนี้แล้ว มองเห็นลู่ทางขนาดนี้แล้ว เป็นหนูก็คงต้องรีบกอบโกยเหมือนกันล่ะค๊า แต่คนที่ยังไม่เคยทำ ไม่เคยมีประสบการ์ณด้านนี้มาก่อน ( อย่างพวกหนูนี้แหละ ฮ่าๆๆ ) ก็คงคิดหนักหน่อยล่ะ อย่างที่ยายหนูเคยเขียนไว้ ตอนยังไม่ได้ลงมือทำ ก็กลัวสารพัด ( อันนี้จริง ๆ ค่ะ ตอนนี้ก็กลัว กลัวว่า จะขายได้ไหม กลัวว่าจะขาดทุนหรือเปล่า ฉันจะทำได้ไหม ฯลฯ ) แต่ถ้าหากมัวแต่กลัว ก็คงไม่ไปถึงไหนสักที ต้องลองดูสักตั้ง ลองเสี่ยงดู มันจะยากหน่อยก็ตรงที่ พวกเรามีเด็กเล็ก ๆ ที่ต้องรับผิดชอบ ( เกิดหมดตูดขึ้นมา จะเอาอะไรให้เด็ก ๆ กิน หุหุ...อันนี้อดคิดไม่ได้จริง ๆ ค่ะ )

เห็นที่นี้ ( ไม่รู้รัฐอื่นเหมือนกันหรือเปล่านะคะ ) เพิ่งมีกฏออกมาว่า เจ้าของร้านอาหารต้องผ่านการอบรมเรื่องความสะอาด-ปลอดภัยในการประกอบอาหาร คือ ต้องมีใบรับรองอันนี้ก่อน ถึงจะเปิดร้านได้...เวลาประกอบอาหาร ก็ต้องใส่ถุงมือ ( คงเฉพาะร้านฟาสฟู้ดหรือเปล่า ไม่แน่นะคะ )


เห็นหลายคน ได้เปิดร้านอาหารไทยแล้ว ดีใจด้วยนะคะ เป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมของไทยไปด้วย ( ได้เงินเข้ากระเป๋าเราด้วย ฮ่ะๆ ) เคยกินอาหารไทยหลายที่ ที่เขาดัดแปลงให้ถูกปากคนท้องถิ่นเสียจนเจ้าของอาหารอย่างเรารู้สึก ผิดหวัง มาก ๆ สามีเคยบอกว่า เหมือนกินอาหารจีนซะมากกว่า หุหุ แต่ก็มีบางร้าน ที่ยังคงพยายามรักษารสชาติดั้งเดิมของอาหารไว้ แต่ก็หายากเต็มทีค่ะ

[missEsaan]

เข้ามาอ่านด้วยคน และให้กำลังใจนักสู้ผู้แข็งแกร่งขอให้ขายดีมีลูกแน่นร้านทุกวันนะจ๊ะยัยหนู missEsaan อยากให้ดูแลสูขภาพด้วยเป็นห่วงนะจ๊ะ

[ยายหนู]

หนูหิ่น... ยายหนูเคยรู้จักคนหนึ่งใช้ชื่อนี้เหมือนกันที่เว็ป คู่สร้างคู่สม เมื่อครั้งก่อนทำธุรกิจ (2003) ใช้ชื่อ"อลาสก้า" แล้วก็ที่บ้านคนไทยในยูเอส (ตุ๊กตาหรือทีเจ) ใช้ชื่อ"คุณย่าน้องเบญ"ไม่รู้ว่าไช่หนูหิ่นคนเดียวกันหรือเปล่า...

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านเรื่องราว และคอยให้กำลังใจ