อยู่เมืองนอกรู้สึกอย่างไรกันมั้งค่ะ?

[tawud]

ออกความเห็นส่วนตัวสั้นๆง่ายๆ
<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:red'>อยู่เมืองนอกสะดวก แต่ไม่สบายเท่าบ้านเราครับ</span></span>

[ขนมหวาน]

<span style='color:green'>ในส่วนลึกของก้นบึ้งหัวใจคิดแบบเดียวกันเป๊ะๆ เหมือนพี่ จขกท เลย
แต่เมื่อเลือกทางเดินของตัวเองแล้ว ก็รับมันให้ได้ เฮ้อ วัยรุ่นเซ็ง

ณ วันนี้ในหัวมีแต่คำว่า เมืองไทยเท่านั้น อยากกลับบ้านนนนนนนนน</span>

[Phakdee]

คุณนายเบลล์ คิดถึงหลานมากไปหน่อยหรือเปล่า?
เข้ามาอ่านแล้วก็อยากคุยด้วย จริงๆจะสุขหรือทุกข์ จะสบายหรือไม่สบายเราว่ามันอยู่ที่ใจเราเองแล้วล่ะเพื่อน ทุกๆที่ไม่ว่าเมืองไทยหรือเมืองนอก ก็มีทั้งสุขและทุกข์แตกต่างกันไป
เราก็เคยสับสนกับเรื่องของตัวเองและชีวิตตัวเอง เบื่อๆเซ้งๆจนเก็บตัวนั่งเฝ้าหน้าคอมมาหลายปี
ตัดสินใจจะขายบ้านแล้วกลับเมืองไทย แต่ไม่รู้บุญมีหรือกรรมบัง บ้านก็ไม่ขายแถมที่เคยคิดและตั้งจิตไว้ว่าจะไม่มีใครอีกแล้ว (ไม่คิดหาแต่กลับเข้ามาเอง)สุดท้ายเลยรับเอาไว้
เพราะหลายเรื่องวิ่งเข้ามา ให้ชั่งตวงว่ากลับเมืองไทยหรืออยู่ต่อดี จากเรื่องที่พ่อมาเยี่ยม และเรื่องที่ไปเยี่ยมบ้าน ทำให้รู้ว่าที่เมืองไทยเราทุกข์ทั้งใจและกาย (แถมทุกข์กระเป๋าด้วย) อบอุ่นเมื่อรวมญาติแต่กลับเหงาเมื่ออยู่คนเดียว ที่สำคัญรู้ว่าเราจากบ้านมานานเกินไป ไม่มีเพื่อนที่จะเป็นที่พึ่งให้คลายเหงาเพราะพวกเขา ก็มีชีวิตที่ต้องดิ้นรนของเขาเอง
ในตอนนี้(ณขนะนี้) มีความสุขที่มีเพื่อนร่วมคิดและร่วมทาง เราโชคดีที่ได้พบคนดี(อีกแล้ว)
ถึงจะสุขแต่ลึกๆ เราอยากกลับไปอยู่เมืองไทย (ไปที่ไหร่ก็งั้นๆ)
ฉนั้นเราปลงแล้วเพื่อน ตอนนี้อายุแค่นี้ขออยู่สบายๆ(ใจ)ที่เมืองนอกกับชีวิตใหม่ก่อนต่อไปแล้วแต่โชคชะตา
แต่ถึงอย่างไรเราก็ไม่เคยลืมความเป็นไทยของเราหรอกจ๊ะ บั้นปลายชีวิตก็คงต้องเมืองไทยแน่นอน

ไหมเป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ รวมถึงเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกๆด้วย สู้ไปเถอะแล้วจะดีเอง

[มอมแมม]

แนนไม่ได้รู้สึกเหงา หรืออะไรเท่าไหร่ ไม่ค่อยอยากกลับเมืองไทยด้วยซ้ำนะคะ
ไม่ค่อยได้ยึดติดกับอะไรมั้งคะ จะมีบ้าง เวลาคุยกับแม่ก้อยากเห็นหน้ากัน
แต่นึกไปนึกมา คนเราเนี่ยบางทีก็ไม่รู้จักพอ ได้คุยแล้วยังอยากจะเห็นหน้าขึ้นมาอีก
ถ้าจะคิดจริงๆ ควรจะขอบคุณเสียด้วยซ้ำที่อย่างน้อยยังได้ยินเสียงกัน....

บอกให้แม่มาเที่ยว แม่ก้ไม่อยากมา แต่จะให้แนนไป แนนก็ไม่อยากไป
แนนคิดว่า แนนมีครอบครัวแล้ว หน้าที่ๆแนนต้องดูแลแม่ รับผิดชอบในส่วนที่เราควรทำ
แนนก็ทำ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็จะต้องไม่กระทบครอบครัวทางนี้ด้วยเหมือนกัน
แนนกับแฟนเป็นคนติดบ้าน วันว่าง วันหยุด วันพักร้อนที่เราได้ ส่วนใหญ่ก็ใช้
ให้มันหมดไปกับการอยู่บ้านของเรา ตัดหญ้า ทำสวน ขุดคุ้ยดินไปตามประสา
ว่างจัดก็ไปเดินเล่น ไปให้ขนมปังเป็ด ไปนั่งดูเป็ด ที่ลำธารใกล้บ้าน
ก็หมดเวลาไปอีกวัน ถามว่าเหงาไหม๊ มันไม่ได้เหงานะ
แนนรู้สึกว่าที่นี่มันเป็นบ้านของแนนด้วยซ้ำ กลับเมืองไทยทีไร เหมือนเราอยู่ผิดที่ผิดทาง
พาลให้ไม่ค่อยอยากกลับซะด้วยซ้ำ 2-3 ปี จะกลับซักที ไปทีก็เต็มที่ ไม่เกิน 3 อาทิตยื
เพราะแต่อยากไปเยี่ยมแม่เฉยๆเท่านั้น ไม่มีธุระอะไรต้องจัดการที่นั่น

นี่แฟนแนนบอกว่า ปลดเกษียณจะกลับไปอยู่ไทย เพราะเค้าชอบ
แนนยังคิดเลยว่า สงสัยต้องซื้อบ้านที่นั่น แล้วส่งส่มีไปอยู่คนเดียวซะละมั้งเนี่ย
เพราะไม่รู้จะกลับไปทำอะไรที่เมืองไทย บ้านเราอยู่ที่นี่ เราคเยชินไปแล้วกับการใช้ชีวิตที่นี่
น่าแปลกนะคะ ที่อยู่เมืองไทย 20 ปี กลับรู้สึกว่า อยู่ที่นี่ 8 ปีผูกพันมากกว่า

เป็นไปได้ว่า เรามาสร้างครอบครัวของเราที่นี่มั้ง
บ้านที่เป็นความพยายามที่เราอุตส่าห์มีมันให้ได้
ลูกไม่มี... อยู่กันสองคน ได้แต่หวังว่าสามีจะเปลี่ยนใจตอนสุดท้าย
ไม่งั้นต้องพบกันครึ่งทาง ด้วยการอยู่ที่นี่ กับเมืองไทยอย่างละครึ่งแน่ๆเลย....
หรือไม่ก็ต้องส่งเค้าไปอยู่คนเดียว หุหุ

แนนไม่ได้กลับไทยมา 2 ปีแล้ว ปีนี้แม่ก็อยากให้กลับไปเจอกัน บ่นคิดถึง
แนนก็ไม่อยากกลับ อยากให้แม่มา แม่ก็ไม่มา
แฟนบอกกลับเถอะ เพราะไม่รู้แม่จะอยู่อีกนานไหม๊...
พูดซะให้คิดอะไรไปเยอะแยะ คิดเอาไว้ว่าปีนี้จะกลับซักอาทิตย์นึง

เพื่อสนิทบอกว่า ไปเถอะจะดูลูกให้ ไม่ต้องห่วงเค้า เป็นอะไรจะพาไปหาหมอทันที
แต่แนนก็อดห่วงไม่ได้ ถามแม่ว่า แม่รอได้ไหม๊ถ้าปีนี้ไม่กลับ แม่บอกว่า รอได้
แต่ไม่รู้อีกนานแค่ไหนนะ... ตอบซะน่าตีจริงๆ
เลยนั่งสับสนกับชีวิตแค่ว่า ทำไมคนเราถึงตัดห่วงไม่ได้ นี่ถ้าตัดห่วงได้จะดีนะ
เพราะจะคิดน้อยลงกว่านี้เยอะเลยแนนว่าอ่ะ

การได้อยู่ที่นี่ มีอาหารการกินที่ไม่ค่อยดี การเดินทางไม่ค่อยสะดวกสบายอะไรเท่าไหร่
แนนว่ามันไม่ใช่เรื่องแย่อะไรนัก ยังนึกขอบคุณเสียด้วยซ้ำ ที่มันไม่แย่ไปกว่าที่เป็นอยู่
เรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นมา แล้วเรายอมรับมันได้ มันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป....
ทุกอย่างอยู่ที่ใจเราล้วนๆ แบบที่พี่หมูแดงว่าไว้ ถูกต้องที่สุดค่ะ....

[pamie]

สวัสดีคะพี่เบลล์ สาวสวยสองพันปี เหงาเหรอพี่ อะร้ายยยย... ทำงานแทบจะไม่มีเวลาพักอย่างงั้นยังเหงาอะไรได้มากมายพี่
ยังไงดิ ปอมนั่งเลี้ยงลูกยี่สิบสี่ชั่วโมง ขอบอก lost the plot สติหลุดไปแล้วพี่ แต่ไปลงกับสามีนะพี่ ไม่เป็นกับลูกๆ ยอมรับมีความสุขที่ได้เลี้ยงเขา แต่เห็นหน้าผัวแล้วหงุดหงิด ขนาดตวาดใส่เขาแว๊ดๆๆๆๆ บอกให้ไปซื้อซอสศรีราชา เขาซื้อมาผิด โวยวายซะจนเขาต้องขับรถที่ติดสุดๆไปกลับชั่วโมงครึ่งไปซื้อมาใหม่ เฮ้อออออ.. บ้าไปแล้วหนู! ปอมว่ามันอยู่ที่ใจเหมือนพี่หมูแดงพูดจริงๆ อยู่ที่นี่ไม่มีเพื่อนที่สนิทที่จะคุยระบายได้ ดีที่ยังมีแม่ถึงจะเป็นเสียงจากปลายสาย ก็ยังดี พูดกับแม่ ร้องไห้ไป เพราะเรากลัวเป็นโรคเครียด จนแม่ให้ข้อคิดหลายอย่าง และตบท้ายด้วยว่า มันอยู่ที่ใจ ถ้าทำใจให้สงบก็ชนะไปครึ่ง แม่บอกตอนเลี้ยงลูกสามคน อยู่ห้องเช่าเล็กๆ ไม่ได้บ้านใหญ่โตเหมือนมืงอยู่ ลูกดูดนมยี่สิบสี่ชั่วโมง คนละสองปี แถมพ่อไม่เคยมาช่วย ไม่เหมือนลี เขาก็ช่วยเท่าที่ทำได้ จะเครียดทำไมลูก เลยคิดได้ ตอนนี้เริ่มเย็นลงแล้วพี่ เวลาโกรธ บอกกับตัวเองว่า <span style='color:red'>ไม่ใช่เรื่องใหญ่ จะโกรธไปทำไม </span>

<span style='color:red'>ถ้าถามว่าอยู่เมืองนอกรู้สึกอย่างไร</span> ปอมว่าปอมเลือกที่จะอยู่ที่นี่คะ มีความสุขทั้งทางใจ และกายมากกว่า อาจจะเครียดบ้างเพราะเราก็ไม่เคยลำบากมาก่อน พอลำบากนิดหน่อย ก็ใจสำออยซะงั้น และ เป็นเพราะเราสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ที่นี่ด้วย ลูกเต้าคงเติบโต หากินที่นี่ ขออยู่ใกล้ลูกดีกว่า มีความสุขแน่นอน และอีกอย่าง ตั้งแต่มาอยู่นี่ก็ทำงานมาตลอดก็เลยไม่ค่อยเหงา ได้คุยกับเพื่อนร่วมงาน มีสังคม มีครอบครัวของเราเอง มีสามีที่รักเรา เมืองไทยขอไปเที่ยวก็พอแล้วคะ

[meawmark]

ขอบคุณคุณเบล์ที่ตั้งกระทู้ขึ้นทำให้เรามีอะไรอ่านเวลาว่าง ได้อ่านเรื่องราวเพื่อนๆทุกข์บ้างสุขบ้าง เข้ามาแชร์กัน ทำให้ชีว่ิตได้เรียนรู้ที่จะอยู่ในโลกนี้อย่างมีความสุข(ไม่มากก็น้อย)

ส่วนตัวเราเองก็พยามที่จะทำในสิ่งที่เราชอบ(ค้นๆๆๆหา) โชคดีสิ่งที่เราเรียนมาจากเมืองไทยมันก็พอช่วยเราทำในสิ่งที่ชอบได้บ้างถึงจะยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ เพื่อไม่ให่้เวลาแต่ละวันหมดไปโดยเราไม่สามารถดึงกลับมาได้

ถามถึงเรื่องความทุกข์ คงเป็นคล้ายๆกันทุกคนมั้งคะ มันต่างกันตรงที่เราจะรับมันได้แค่ไหน นั่นเอง

ถ้าทุกข์มากๆลองส่องกระจกแล้วก็ยิ้มให้ตัวเราเอง เราจะรู้ว่าไม่มีคนไหนยิ้มสวยเหมือนผู้หญิงที่อยู่ในกระจกเลย (เอ้าว่าไปนั่น เพราะมีเราคนเดียว ฮาาา) จริงๆแล้วการที่เรายิ้มมันจะทำให้จิตใจเราดีขึ้น ความมั่นใจจะตามมา ความสุขมันจะอยู่ไม่ไกลดเรานี่แหละค่ะที่กำหนดมันได้

[panisara_david]

ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาแชร์ความรู้สึกกันนะคะ และตอนนี้เบลล์หายเหงาได้บ้างแล้วเพราะเอาเวลาไปขายของที่ตลาดสดค่ะ มีความสุขมากมายกับการได้เห็นเสื้อผ้าสวยๆทุกวันและได้ตอบคำถามเพื่อนๆที่สนใจ เขียนระบายความรู้สึกกันมาเรื่อยๆนะคะจะแวะเวียนเข้ามาอ่านค่ะ

[woodlea01]

สวัสดีคะจขกท สำหรับนกอยู่อังกฤษสะดวก แต่สบายใจต้องบ้านเราคะ อังกฤษอากาศทำให้นกเหงามากเหมือนกัน แต่ต้องสู้คะ

[nongtai]

อยู่เมืองนอกความเป็นอยู่ยากลำบากค่ะ เหมือนมาขอเขาอยู่มาขอเขากิน สามีไม่มีดีกว่า ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไร เพราะเค้าไม่เคยแคร์เราเลย ด่าเราทุกวัน พร้อมที่จะไล่เราออกเหมือนหมูเหมือนหมา ล่าสุดบอกว่าที่เราทนอยู่เพราะเราหวังมรดกแม่พ่อเค้า เค้ากล้าพูดในขณะที่พ่อแม่เค้ามีหนี้สินมากมายดีแต่เปลือก

พยายามบอกตัวเองไม่ให้ทุกข์ หลอกตัวเองบ้างอะไรบ้าง ไม่ไหวแล้ว พยายามหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เหมือนจะตัดสินใจง่ายแต่ไม่ง่ายเลย ทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่เพราะไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงกับชีวิต สงสารลูกไม่อยากจากเค้าไป จะอยู่ที่นี่ต่อออกไปก็ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่าง สุดท้ายต้องมานั่งทนอยู่บ้านเดียวกับเค้าต่อไป เพราะสงสารลูก ใครจะเข้าใจบ้างมั้ย โทรหาพ่อแม่ก็บอกให้กลับบ้าน ก็อยากจะกลับมากก แต่ลูกล่ะ บ้านนี้มันเป็นโรคจิตประสาทบ้าขั้นรุนแรง ตัวเองบ้าแต่ทำให้เราเหมือนเป็นคนบ้า อยากบอกว่าใครมายืนอยู่ตรงนี้ก็คงจะเป็นบ้าตายเหมือนกัน เราอยากจะตัดสินใจทุกอย่าง แต่เราติดเรื่องลูก เราสงสารเค้า พ่อมันเอาไว้คนเดียวแน่ เอาไปก็เลี้ยงไม่ได้ต้องให้พ่อแม่เค้าเลี้ยง เพราะตัวเค้าเองยังดูแลตัวเองไม่ได้

คิดๆๆๆมากทุกวัน ตื่นมาพร้อมกับน้ำตา บางวันก็ดีถ้าหลอกตัวเองได้ก็สงบหน่อย

ขอโทษด้วยนะคะ พอดีตอนนี้กำลังพีคมากกเลย พอดีเข้ามาเจอกระทู้นี้ เลยยืมพี้นที่หน่อยนะคะ เพราะว่ามันไม่ไหวแล้วค่ะ

ในเมื่อเราทำให้เขาเกิดมาแล้วเราก็ต้องรับผิดชอบชีวิตเขา ถ้าไปโดยไม่มีลูกอย่าไปเลยค่ะไปแล้วก็ต้องทุกข์ทนแสนสาหัสเพราะคิดถึงสงสารและเป็นห่วงลูก ณ วันนี้อยู่แล้วทุกข์แต่ก็ได้เห็นหน้าลูกทุกวัน คนเราหลอกตัวเองไม่ได้หรอกค่ะอันนี้เชื่ออยากร้ัองก็ร้องไปเดียวมันก็หมดไปเองแต่ความอดทนมันต้องมีต่อไปค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

[nongtai]

ถึงตาเราตอบมั่ง เรื่องเบื่อและเหงานีไม่ต้องพูดเลยมากๆๆๆค่ะ

อยู่ที่นี่ถ้ามีเรื่องทะเลอะงอนกับสามีแล้วก็เหมือนมีแต่ตัวคนเดียวในโลก ไม่มีใครเลยจริงๆ

เวลามีเรื่องทุกข์ใจเหงาใจมาไม่มีใครให้ปรับทุกข์....

ชื่อว่าคนไทยไม่มีทางเข้าใจฝรั่งและฝรั่งก็ไม่ทีทางเข้าใจคนไทยอย่างเรา บางครั้งต้องอยู่ด้วยความอดอัดอยู่ในใจ

สิ่งเล็กๆน้อยๆแบบนี้บางครั้งมาทำให้เครียดได้อยู่บ่อยๆเหมือนกัน เลยรู้สึกว่าอยู่ทีนีไม่ง่ายเลย

ไม่เคยพิศมัยการอยู่เมืองนอกแม้แต่น้อย ที่อยู่ก็เพราะความจำเป็น 100%

เขาบอกว่าคนดีโดยมากมักจะเกิดมาเพื่อคนอื่น เลยต้องทุกข์ต้องทนเพื่อเธอและเพื่อเขา ทั้งหลาย เลยต้องมาทุกข์เอง อันนี้คงจริงคงจะจริง.......

[หญิงป้า ณ คุ้มฮาแตก]

ชื่อว่าคนไทยไม่มีทางเข้าใจฝรั่งและฝรั่งก็ไม่ทีทางเข้าใจคนไทยอย่างเรา บางครั้งต้องอยู่ด้วยความอดอัดอยู่ในใจ

คนไทยยังไม่เข้าใจคนไทยด้วยกันเลย
ฝรั่งอยู่กับเรา จะเข้าใจเราหมดไปทุกอย่างได้ยังไง

[PHAN]

ชื่อว่าคนไทยไม่มีทางเข้าใจฝรั่งและฝรั่งก็ไม่ทีทางเข้าใจคนไทยอย่างเรา บางครั้งต้องอยู่ด้วยความอดอัดอยู่ในใจ

คนไทยยังไม่เข้าใจคนไทยด้วยกันเลย
ฝรั่งอยู่กับเรา จะเข้าใจเราหมดไปทุกอย่างได้ยังไง

สำหรับปานเอง ก็มีบางเรื้องบางอย่างไม่ว่า จะเมืองไทยเอง หรือเมืองนอก ถ้าเราไม่สนุกหรือไม่ต้องการด้วย ปานจะใช้วิธีการเปลี่ยนมุมมอง ทำยังไงไห้ตัวเองสนุกับเหตุการณ์นั้นๆ หาเหตุผลหาวิธี เปลี่ยนมุมมอง สุดท้าย เรื้องเหล่านั้นก็จะกลายเป็นเรื้องตลกสำหรบเราในอนาคตคะ

คิดว่า เมื่ออายุเยอะมาถึง สิ่งที่เราทำปัจจุบันจะเป็นเรื้องเล่าประสบการณ์ชีวิต และเมื่อวันนั้นมาถึง ไม่ว่าเราจะอยู่ไหนเมืองไทยหรือเมืองนอก เราก็จะมานั่งอมยิ่มกับเหตุการณ์ ณ ปัจจุบันที่เราเคยทำมาก่อน อย่าหยุดนิ่งอย่าหยุดสร้างวีระกรรม ในเหตุการณ์ เดียวไม่มีเรื้องเล่า สนุก กับเพื่อน ๆ เมื่อรวมกลุ่มสังสรร

ทำวันนี้ไห้มีสุขที่สุดอย่าทนอยู่หรืออยู่ทน อันไหนไม่เคยไป ก็ไปอันไหนไม่เคยใช้ก็ใช้ คำไหนไม่เคยพูดก็ต้องพูด คือสนุกกับชีวิต อย่าไปแคร์โลก แต่ไห้เราเปลี่ยนมุมมองในการคิด ว่าจะคิดยังไงไห้ เป็นเรื้องขำ เป็นเรื้องสนุกในแต่ละวัน คำตอบมีอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเข้าใจและหาคำตอบกับตรงนั้นได้แค่ไหน

ลองดู "ปาน" ใช้วิธีในการเปลี่ยนมุมมอง และปานจะไม่กลัวการใช้ประโยคปฏิเสธ คะ อาจจะดูเขิน ๆ หน่อย ในช่วงแรก ๆ แต่ถ้าเราเริ่มปฏิเสธ ครั้งแรกได้แล้วครั้งต่อไปก็จะง่ายขึ้นคะ

[Numnim]

<span style='color:red'> รู้สึกทั้งสุข ทุกข์ เหงา เศร้าและเบื่อ มีครบเลยค่ะ</span> แต่ต่างเวลากัน อยู่ที่นี่มาก็เข้าปีที่ 4 แล้ว มาแรกๆไม่ได้ไปไหน ไม่มีพี่ ไม่มีเพื่อนคนไทยเลยค่ะ ยอมรับว่าเหงามากๆ แต่เราตัดสินใจมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ต้องอดทน หลังๆมาได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ คนไทยที่แคนาดา มีนัดเจอกันบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยเพราะอยู่ไกลกัน ถ้าเข้าเมืองก็แวะไปกินข้าวตามประสาคนไทยไกลบ้าน ปาร์ตี้ส้มตำ ได้พูด ได้คุยภาษาไทย ก็ผ่อนคลายไปได้ระดับนึงค่ะ ตอนนี้มีลูกก็คลายเหงาไปได้บ้าง พาเขาไปเดินเล่น ไปซื้อของ ถ้าเขาเข้าเรียนเราก็พอมีเวลามากขึ้น ก็คิดหาทางทำนั่นนี่ไปพอหายเบื่อ หายเหงาค่ะ คิดกันไว้ว่าจะอยู่ที่นี่อีกนาน พยายามปรับตัวให้ได้ ทำใจให้มีความสุข
เพราะนี่ก็คือบ้านหลังที่สองของเรา

[มาราตี]

ชื่อว่าคนไทยไม่มีทางเข้าใจฝรั่งและฝรั่งก็ไม่ทีทางเข้าใจคนไทยอย่างเรา บางครั้งต้องอยู่ด้วยความอดอัดอยู่ในใจ

คนไทยยังไม่เข้าใจคนไทยด้วยกันเลย
ฝรั่งอยู่กับเรา จะเข้าใจเราหมดไปทุกอย่างได้ยังไง

เห็นด้วยกับพี่หญิงป้าอย่างแรงเลยนิ

[Phakdee]

แวะมาคุยอีกครั้งนะจ๊ะคุณนายเบลล์
อย่างที่บอกอยู่ที่ไหนก็มีทั้งสุขใจและทุกข์ใจ มันแล้วแต่ใจเราจริงๆ
ตอนนี้เพื่อน มีสุขๆดิบๆ อิอิ
สุข .... ของตอนนี้คือทุกอย่างลงตัว ครอบครัวทางเมืองไทยสบาย เราอยู่ทางนี้ก็มีหลานน่ารักให้ได้รบรา มีคนข้างๆที่เข้าใจ น้องๆทำงานหาเงินเพื่อสร้างอนาคต เป็นอันว่า ณ ขนะนี้เราอยู่เมืองนอกก็ไม่เหงาเท่าไรจ้า
ดิบๆของเราคือ เป็นไข้เรื่อรังอีกแล้ว ขี้มูกเป็นถังแล้วมัง ไม่สบายที่ไรก็คิดถึงแม่ คิดถึงเมืองไทย(ไม่เห็นจะรักษาได้นะ) แม่ก็จากไปเป็น 20 กว่าปีแล้ว
เห็นไหม? ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจเราจริงๆ

อยู่เมืองไทย อบอุ่นใจใกล้ใกล้พ่อใกล้พี่ๆน้องๆ แต่ไม่สะดวกในการดำรงชีวิต ข้าวของก็ไม่ได้ถูกแล้ว ไปไหนมาไหนก็ไม่มั่นใจ ขับรถยาก ต้องวัดใจมอเตอร์ไซด์ (ไปเดือนเดียวโดนชนท้าย 2 ครั้ง)
อยู่ที่ประเทศนี้ สบาย อากาศก็ดี ไปไหนก็สบาย (ขับรถเอง)
ที่สำคัญ ที่อยู่แล้วสบายใจไม่รถหู เพราะความดำของเราไม่แปลกสำหรับคนที่นี้ (เพราะที่นี้มีหลายสีอิอิ)
แต่ที่เมืองไทย สุดแสนจะเบื่อ "ทำไมดำจังล่ะ" ไม่รู้ทำไม????คนไทยถึงชอบรังเกียจความดำของผิวนัก
พวกเขาจะเชื่อไหมน้อ ว่าดำอย่างเรานี้แหละ พวกฝรั่งชอบ บอกว่าสวยยยยยย และเนี่ยน

สาวกดำเห็นด้วยช่วยยกมีอหน่อยจ้า