ครัวไกลบ้าน

ออย เขียน: ข่าวจากผู้จัดการออนไลน์...อ่านเจอวันนี้พอดี

<a href='http://www.manager.co.th/Around/ViewNews.aspx?NewsID=9530000087134' target='_blank'>แมวเหมียว 9 ชีวิตเดินทาง 2,000 ไมล์ ตามหาเจ้าของจนพบ</a>

เดอะ ซัน - แมวตัวหนึ่งสร้างความงงงวยแก่ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย ด้วยการเร่ร่อนข้ามรัสเซีย เป็นระยะทางกว่า 2,000 ไมล์ เพื่อตามหาเจ้าของหลังจากพวกเขาย้ายบ้าน เดอะ ซัน สื่อแดนผู้ดีกล่าวอ้าง

ราวิยา ไฮโรวา เจ้าของวัย 52 ปี เกรงว่า เจ้าคาคิม แมวสีเทาของเธออาจประสบความยากลำบาก เมื่อเธอต้องย้ายออกจากเมืองกูลิสตรอน ประเทศอุซเบกิสถาน ดังนั้น เธอจึงมอบมันให้แก่เพื่อนบ้าน พร้อมกับทิ้งเก้าอี้ตัวโปรด เบาะรองนั่ง และชามข้าวของมันไว้

แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น เมื่ออีก 2 ปีต่อมา เธอกลับพบสัตว์เลี้ยงแสนรักตัวเปรอะเปื้อน ผอมโซ นอนอยู่ข้างประตูบ้านในเมืองลิสกา ประเทศรัสเซีย หลังกลับจากข้างนอก

เธอเล่าว่า “ฉันได้ยินข่าวว่ามันหายตัวไปจากบ้านของเพื่อนบ้านไม่กี่วันหลังจากเราย้ายออกมา ซึ่งน่าเศร้าใจมากเพราะเราไม่เคยได้ยินข่าวของมันอีกเลย”
“ทว่า จู่ๆ วันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังเดินมาตามถนน ฉันเห็นแมวตัวหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังรอคอยฉันอยู่ ฉันจึงเข้าไปดูใกล้ๆ และก็พบว่ามันคือเจ้าคาริม มันอยู่ในสภาพผอมโซ และดูแย่มาก”
เวลานี้ คาริม ซึ่งเดินทางข้ามพรมแดน 3 รัฐ เพื่อตามหาเจ้าของ กลับมาร่าเริงอีกครั้ง หลังปรับตัวเข้ากับบ้านหลังใหม่ของมันได้แล้ว

ราวิยา เล่าต่อว่า “มันดูมีความสุขมาก เช่นเดียวกับพวกเรา ฉันไม่รู้จริงๆ ว่า มันหาเราเจอได้อย่างไร แต่ฉันก็ดีใจมากที่มันทำสำเร็จ”

ด้าน เลฟ คอนดราเยฟ สามีวัย 46 ปี ของราวิยา กล่าวเสริมว่า “เราโทรศัพท์กลับไปถามเพื่อนบ้านในวันเดียวกับที่เราเดินทางมาถึง แต่เพื่อนบ้านบอกกับเราว่ามันหนีไปแล้ว จากนั้นเราก็ติดต่อกลับไปแทบทุกวันติดต่อกันนานหลายสัปดาห์ ด้วยความหวังว่าจะได้ข่าวมัน ทว่าสุดท้ายเราก็ค่อยๆ หมดหวัง” เขากล่าว “ดูเหมือนว่าเขาจะใช้ทั้ง 9 ชีวิตตามหาเรา”

มอมแมม เขียน: อ่านแล้วก็เศร้าตามค่ะ....นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่าทำไม แนนถึงได้ผ่อนแล้วผ่อนอีก เมื่อจะกลับเมืองไทย เพราะเรามีเค้าอยู่ กลัวว่าเค้าจะเหงา กลัวเค้าจะน้อยใจถ้าเราไม่อยู่ด้วย กลัวไปต่างๆนาๆ กระต่ายที่บ้านปีนี้ก็จะเจ้ดขวบแล้ว แนนก็ได้แต่ภาวนาเหมือนกันค่ะ ว่าขอให้เค้าปลอดภัย และมีชีวิตอยู่กับเราตราบนานเท่านาน การจาก ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ต่างก็เจ็บปวดเหมือนๆกันค่ะ แนนยังจำได้ดี ว่าวันที่มอมแมมจากไป แนนร้องให้แทบจะเป็นจะตาย รู้ในวันนั้นว่า ร้องให้จนน้ำตาจะเป็นสายเลือดมันเป็นแบบไหน เข้าโรงบาล 7 วันเพราะตรอมใจกฌ็ครั้งนั้นเนี่ยแหละ
ทุกวันนี้มีอีกสองตัว ก็ได้แต่ขอพรจากพระทุกๆคืน ว่าขอให้ท่านคุ้มครองพวกเค้าด้วย นอกเหนือจากที่จะขอให้ท่านคุ้มครองพ่อแม่น่ะค่ะ...
ขอให้คุณผ่านความเจ็บปวดเหล่านี้ไปได้ในเร็ววันนะคะ
เพราะบางที คนเราก็ไม่มีทางเลือกให้ทำมากนัก....แนนเข้าใจค่ะ

pimlapas เขียน: นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่พี่ไม่อยากเลี้ยงสัตว์ใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่า น้องหมา น้องแมว น้องปลา น้องนก ไม่เลี้ยงเลย เพราะว่าไม่อยากจากพวกเขา ไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายก็ตาม เศร้าไปกับน้องมน มากเลยนะเนี่ย วันนี้เจอแมวน้อยอยากได้มาเลี้ยงมากมาย แต่ก็ไม่เอาดีกว่า กลัวต้องจากเขาในสักวันหนึ่ง

singha เขียน: อ่านแล้วน้ำตาคลอ เพราะเข้ากับการพลัดพรากจากสัตว์เลี้ยงที่เรารักค่ะ
เอ่เป็นคนนึง ที่จะพูดได้ว่าผูกพันธุ์กับสัตว์มาก ทีไทย เอ๋จะเลี้ยงหมาตลอด
แต่พอมาอยู่ต่างประเทศ ก็ต้องจากหมาที่เลี้ยงไว้มา สงสารและคิดถึงเค้ามาก
เค้าก็ไปอยู่ที่บ้านแม่เอ่แทนค่ะ แต่เค้าคงไม่มีความสุขเหมือนอยู่กะเรา เพราะเราเลี้ยงเค้าเหมือนลูก วันนึงโทรกลับบ้านแม่บอกว่า หมาหายไป เอ๋แทบจะเป็นลมค่ะ เสียใจมาก
เสียใจจริงๆ แล้วรู้สึกว่าเป็นความผิดของตัวเอง ที่ทอดทิ้งเค้า ถึงจะอยู่กับแม่
แต่เอ๋ก็แน่ใจ ว่าไม่มีใครดูแลเค้าดีเท่าเอ๋ เพราะเค้าติดเอ๋มาดค่ะ
เสียใจจนทุกวันนี้ คิดถึงทีไร ก็ทำให้น้ำตาร่วงทุกที ....
ตอนนี้ เอ๋ได้เลี้ยงแมวหนึ่งตัว อายุได้สามปีเกว่าแล้ว ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน
และไม่คิดว่าแมวฃค้าจะรู้เรื่องเหมือนหมา แต่เอ๋ผิดคาดมากค่ะ แมวเค้ารู้เรื่องเหมือนกะหมา
แต่เค้าไม่ยอมทำตามเหมือนหมา เค้าจะเป็นตัวของตัวเองมากกว่า แล้วเค้าก็รักและซื่อสัตว์
จริงใจกับเรา ยิ่งกว่าคนหลายคนด้วยค่ะ ตั้งแต่เลี้ยงเค้ามา ความผูกพันธุ์ใกล้ชิด
ทำให้เรียนรู้ถึงความรักความห่วงใย ซึ่งกันและกันค่ะ มีครั้งนึง เอ๋กับสามี ไปร้านอาหาร
ก็เดินไปไกลจากบ้านพอสมควน เค้าก็วิ่งตามไปค่ะ เอ่ก็บอกเค้ากลับบ้าน แต่ก็ยังตามเราต่อไป จะเอาเค้ากลับไปส่งที่บ้าน ก้กลัวไม่ตรงเวลา เพราะนัดกับแม่สามีไว้ พอไปถึงลานจอดรถ
เอ๋กับแฟน ก็คิดว่า เดี๋ยวเค้าก็กลับบ้านไปเอง จนเวลาผ่านไปสามชั่วโมง
เราออกมาหน้าร้าน ร่ำลากันกับแม่เพื่อแยกย้ายกันกลับบ้าน เราก็เดินออกมาทางเดิม
คือ ร้านนี้จะมีประตูข้างหลังที่ติดกับลานจอดรถข้างหลังนะคะ เราแยกกับแม่ข้างหน้า เดินกลับมารอบนอกของร้าน มันจะมีหน้าต่าง เราก็ได้ยินเสียงร้อง เมี๊ยว... หันไปดูเพราะมันมืด แสงไปสลัวๆ เท่านั้น ก็เห็นแมวของเอ๋ค่ะ เค้านั่งรอเรา แล้วแอบมองเราจากด้านนอกร้านอาหาร
ตั้งสามชั่วโมงกว่า เพราะขอบหน้าต่างที่เค้านั่งรอเรานั้น มันจะมองเห็นในร้านได้ แต่ก็ไกล
พอดูจากโต๊ะ ที่เรานั่งนะคะ แล้วเราก็กลับบ้านพร้อมกันค่ะ ดูซิ เค้ารอเรา น่ารักเหลือเกิน
เวลาเราเศร้าโศกเสียใจ หรือไม่สบายเค้ารับรู้นะคะ เค้าจะไม่ไปไหนไกลเราเลย จะอยู่ใกล้ๆ ตลอด จนเค้าเห็นว่าเราดีขึ้น ช่างน่ารักเหลือเกินค่ะ อธิบายไม่ถูก
เอ๋ถึงเข้าใจ และเสียใจแทนนะคะ ถ้ามันหนทางอื่น ที่ดีกว่านี้ เอ๋เชื่อว่าคุณคงไม่อยากพลัดพรากจากเค้าหรอกนะคะ แต่ถ้าไม่มีทางเลือกเอ่ก็เข้าใจ เราก้ได้แต่หวังนะคะ
ว่าจะมีคนใจบุญ รับเค้าไปเลี้ยง

ขอโทษนะคะ ที่เล่าซะยาวเหยียดเลย พูดเรื่องนี้ทีไร ต้องได้เล่ายาว
เอ่ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ คิดในสิ่งดี เค้าต้องได้ไปเจอครอบครัวใหม่ ที่รักเค้าค่ะ