ครัวไกลบ้าน

ตอนนี้พี่สาวฝากลูกชายอายุ ๑๖ มาให้ปุยเลี้ยงดูปูเสื่อ
หลานมาเรียนภาษาอังกฤษ ๑ เดือน ปีที่แล้วก็มา
แต่ปีนี้เขาเป็นวัยรุ่นมากขึ้น ยายน้าก็ปวดหัวมากขึ้น
เพราะไม่รู้จะรับมือยังไง

เวลาเราบอกให้เขาโทรกลับมาบอกเมื่อนั่งรถเมล์ไปถึงโรงเรียน
แล้วเขาไม่โทร พอถามก็บอกลืม...

เวลาเราสอนให้เขาพับเสื้อผ้าที่ซักออกจากเครื่องให้เรียบร้อย
เขารับคำ แต่ไม่ทำ แล้วบอกลืม ฯลฯ

จะทำยังไงดีคะ

ปรกติไม่ใช่คนดุ และไม่ชอบดุพร่ำเพรื่อ
แต่พอบอกพอสอนด้วยเหตุผล หลานก็ลืมอยู่เรื่อย
จนรู้สึกว่าเขาช่างไม่รับผิดชอบ แบบนี้ จะทำยังไงดี...

ใครมีลูกหลานวัยรุ่น ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ

ถึงเวลาให้เงิน ไม่ให้ บอกว่า ลืม
(ใช้ได้ผลมาแล้ว)

เข้ามาฟังด้วยคนค่ะ มีหลานๆ วัยรุ่นเหมือนกัน เป็นแบบหลานปุยนี่ละมั้งนะ
เหตุผลของหญิงป้า ใช้ไปหรือยังค่ะปุย อิอิ

น้ำใช้วิธีเดียวกับหญิงป้าเลยค่ะ แต่ตอนนี้ใช้ไม่ได้แล้วค่ะ(เพราะเขาหาเงินเองได้แล้ว)
เด็กสมัยนี้เข้าใจยากค่ะพี่ปุย ลูกสาวน้ำ18ปี ตอนนี้นะคะบอกอะไรสอนอะไร
ไม่เถียง แต่ไม่ตอบรับหรือปฎิเสธค่ะเฉยๆ......บางครั้งมองเหมือนตัวเองบ้าค่ะ
พูดบ่นอยู่คนเดียว ไม่ได้ช่วยแนะนำอะไรพี่ปุยเลยค่ะ กลับมาบ่นให้ฟังอีกอิๆๆ...

หญิงป้า เขียน: ถึงเวลาให้เงิน ไม่ให้ บอกว่า ลืม
(ใช้ได้ผลมาแล้ว)

วิธีนี้ท่าจะอยู่หมัดค่ะญ.ป้า
แต่ถ้าเราบอกลืม แล้วเขาทวงล่ะคะ
คราวนี้ทำไงต่อดี

namlove เขียน: น้ำใช้วิธีเดียวกับหญิงป้าเลยค่ะ แต่ตอนนี้ใช้ไม่ได้แล้วค่ะ(เพราะเขาหาเงินเองได้แล้ว)
เด็กสมัยนี้เข้าใจยากค่ะพี่ปุย ลูกสาวน้ำ18ปี ตอนนี้นะคะบอกอะไรสอนอะไร
ไม่เถียง แต่ไม่ตอบรับหรือปฎิเสธค่ะเฉยๆ......บางครั้งมองเหมือนตัวเองบ้าค่ะ
พูดบ่นอยู่คนเดียว ไม่ได้ช่วยแนะนำอะไรพี่ปุยเลยค่ะ กลับมาบ่นให้ฟังอีกอิๆๆ...

รู้สึกเหมือนกันเลยน้องน้ำ พูดอยู่คนเดียว
เจ้าหลานก็ไม่เถียงนะ รับคำตลอดแต่ไม่ทำ
จะว่าเขาแกล้งก็ไม่ใช่ เหมือนสนใจแต่เรื่องตัวเอง

เมื่อเช้าก็ไม่โทรมาบอก พี่ก็เทกซ์ไปถามตอนสิบโมง
คงเรียนอยู่ล่ะ พี่ถามว่า "where are you?"
เขาก็เทกซ์ตอบมาว่า "school"

จากนั้นพอพักเที่ยงถึงโทรมาขอโทษ
บอกว่าไปถึงโรงเรียนแล้วเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็รีบเข้าห้อง
เลยลืม.... พี่ก็พูดไม่ออก บอกแต่ว่าเดี๋ยวกลับมาคุยกันที่บ้าน

นี่ก็ใกล้เวลากลับแล้วค่ะ น้ามันปวดหัวอยู่เนี่ย
ไม่รู้จะใช้ไม้ไหนดี.... เฮ้อ...

pimlapas เขียน: เข้ามาฟังด้วยคนค่ะ มีหลานๆ วัยรุ่นเหมือนกัน เป็นแบบหลานปุยนี่ละมั้งนะ
เหตุผลของหญิงป้า ใช้ไปหรือยังค่ะปุย อิอิ

ยังไม่ได้ใช้ค่ะ กำลังคิดอยู่ แต่กลัวเขาทวงไง แล้วจะตอบว่าไงดี...

หลานๆที กทม. ก็เป็นนะคะปุย เหมือนเค้าวุ่นวายแต่เรื่องของตัวเองนะช่วงวัยรุ่น

แต่สมัยก่อนเราเป็นวัยรุ่น ก็เคยเขียนจ.ม บอกพ่อ แม่ว่า <span style='color:red'>ส่งเงินให้หน่อย เงินหมด เหตุผลทีหลัง
พ่อ ตอบกลับมาว่า ไม่ส่งให้ เหตุผลทีหลัง</span>

น้องปุย แทนที่จะให้หลานโทรฯมาบอกว่า ผมถึงโรงเรียนแล้วนะครับ ทําไมน้องปุยไม่กะเวลาว่าเขาควรจะถึงโรงเรียนตอนไหน แล้วก็ text ไปหาหลาน(ก่อนเขาเข้าห้องเรียน) ถามว่าถึงโรงเรียนยัง เด็กอายุ 16 เขาชอบมี freedom อยู่บ้านก็มีแม่คอยจํ้าจี้จํ้าไช (หนีแม่มาเรียนแคนาดายังมาโดนน้าคอยตามถามเช็คอยู่รํ่าไป เด็กมันรําคาญ เลยแกล้งลืมมันซะงั้น ฮิ ฮิ จะเถียงน้าก็เกรงใจน้า เขาจะฟังเราพูด แต่ไม่ใส่ใจจะทําตาม) ถ้าน้องปุยปล่อยวาง รู้ว่าเขานั่งรถเมล์ไปถึงโรงเรียนได้คนเดียวไม่หลง ก็ไม่ต้องให้เขาโทรฯกลับก็ได้ น้องปุยลองให้เขาใช้ชีวิตอิสระ แต่คอยดูอยู่ห่างๆ ให้เขามีประสบการณ์ของเขาเอง เพื่อนเขามีไม่มากเหมือนเมืองไทย คงไม่มีใครพาไปในทางที่ไม่ควร เรื่องพับเสื้อผ้าที่ซักออกจากเครื่องให้เรียบร้อย เขาไม่ทําก็ปล่อยไว้อย่างนั้น ถึงเวลาจะใส่เขาก็มาเอาออกจากเครื่องเองแหละ หรือถ้าเราจําเป็นต้องใช้เครื่องก็เอาออกไปวางบนเตียงในห้องเขา ให้เขาเก็บเอง พับเอง ให้เขารู้ว่าบ้านน้าไม่มีแม่มาคอยทําทุกอย่างให้เขา

pimlapas เขียน: หลานๆที กทม. ก็เป็นนะคะปุย เหมือนเค้าวุ่นวายแต่เรื่องของตัวเองนะช่วงวัยรุ่น

แต่สมัยก่อนเราเป็นวัยรุ่น ก็เคยเขียนจ.ม บอกพ่อ แม่ว่า <span style='color:red'>ส่งเงินให้หน่อย เงินหมด เหตุผลทีหลัง
พ่อ ตอบกลับมาว่า ไม่ส่งให้ เหตุผลทีหลัง</span>

เท่มาก คุณพ่อพี่พิมเนี่ย
สงสัยต้องยืมไปใช้บ้างซะและ
เด็กหญิงพิมตอนนั้นคงเอ๋อไปเลยสิคะ...อิอิ

phimmanee เขียน: น้องปุย แทนที่จะให้หลานโทรฯมาบอกว่า ผมถึงโรงเรียนแล้วนะครับ ทําไมน้องปุยไม่กะเวลาว่าเขาควรจะถึงโรงเรียนตอนไหน แล้วก็ text ไปหาหลาน(ก่อนเขาเข้าห้องเรียน) ถามว่าถึงโรงเรียนยัง เด็กอายุ 16 เขาชอบมี freedom อยู่บ้านก็มีแม่คอยจํ้าจี้จํ้าไช (หนีแม่มาเรียนแคนาดายังมาโดนน้าคอยตามถามเช็คอยู่รํ่าไป เด็กมันรําคาญ เลยแกล้งลืมมันซะงั้น ฮิ ฮิ จะเถียงน้าก็เกรงใจน้า เขาจะฟังเราพูด แต่ไม่ใส่ใจจะทําตาม) ถ้าน้องปุยปล่อยวาง รู้ว่าเขานั่งรถเมล์ไปถึงโรงเรียนได้คนเดียวไม่หลง ก็ไม่ต้องให้เขาโทรฯกลับก็ได้ น้องปุยลองให้เขาใช้ชีวิตอิสระ แต่คอยดูอยู่ห่างๆ ให้เขามีประสบการณ์ของเขาเอง เพื่อนเขามีไม่มากเหมือนเมืองไทย คงไม่มีใครพาไปในทางที่ไม่ควร เรื่องพับเสื้อผ้าที่ซักออกจากเครื่องให้เรียบร้อย เขาไม่ทําก็ปล่อยไว้อย่างนั้น ถึงเวลาจะใส่เขาก็มาเอาออกจากเครื่องเองแหละ หรือถ้าเราจําเป็นต้องใช้เครื่องก็เอาออกไปวางบนเตียงในห้องเขา ให้เขาเก็บเอง พับเอง ให้เขารู้ว่าบ้านน้าไม่มีแม่มาคอยทําทุกอย่างให้เขา

พี่พิมมณีคะ ปุยเองก็ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเข้มงวดแค่ไหนถึงจะพอดี
ใจจริงก็อยากปล่อยๆ ให้อิสระเขาบ้าง แต่อีกใจ มันก็เป็นความรับผิดชอบ
ปุยถึงได้พยายามให้หลานรับรู้ และรับผิดชอบ เป็นคนโทรบอกปุยว่าถึงแล้ว
เรียบร้อย ปลอดภัย ปุยจะไม่ไปตามจิก... เพราะไม่งั้น เขาก็ไม่เรียนรู้

แต่เขาก็มีข้ออ้างอยู่เรื่อยว่าลืม... สงสัยต้องหาทางทำแบบท่านหญิงป้าแนะนำ
ถ้าเขาลืมได้ น้าปุยก็ลืมได้ จะลืมทำกับข้าวให้กินด้วย ปล่อยให้หิวทั้งคืนไปเลย
ดีไหมพี่...

แต่เรื่องพับเสื้อผ้า จะทำอย่างพี่พิมมณีบอกค่ะ ปุยจะไม่พับให้เขา
ถ้าไม่ซักเอง ก็ใส่เน่าๆ ไป... ถ้าซักแล้วไม่พับ ก็ใส่ยับๆ ย่นๆ ไป
เดี๋ยวคงทนไม่ได้เอง.. แต่จะใจแข็ง ไม่ทำให้เด็ดขาดค่ะพี่...

ขอบคุณพี่พิมมณีมากนะคะ

ก็บอกว่า ตะก่อนไม่เค้ย ไม่เคย ลืแต่
ตั้งแต่หลานมาอยู่กะเรา เราเลยลืมตามไปด้วย

หญิงป้าบอกตรงๆเลยว่า ตอนเธอลืม แม่ทวง เธอยังบอกเดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน
ตอนนี้ก็เจอเดี๋ยวก่อนจากแม่มั่ง
หัวใจของฉัน ไม่ได้มีไว้เจ็บคนเดียวนี่ยะ

ส่วนเสื้อผ้า แยกตะกร้าให้เธอ ปล่อยให้หมดไปเลย
เธอไม่มี ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ตกลงกันแล้ว ไม่ทำตามสัญญา ฉันก็ไม่ต้องรับผิดชอบ

ร้ายมากกกกกกกกกกกกก นะพวกป้าๆน้าๆเว็บนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า

Puimek เขียน:

หญิงป้า เขียน: ถึงเวลาให้เงิน ไม่ให้ บอกว่า ลืม
(ใช้ได้ผลมาแล้ว)

วิธีนี้ท่าจะอยู่หมัดค่ะญ.ป้า
แต่ถ้าเราบอกลืม แล้วเขาทวงล่ะคะ
คราวนี้ทำไงต่อดี

คุณปุยพี่ก็ใช้มุขนี้กับเจ้าลูกชายค่ะ
พอเค้าทวงพี่ก็จะบอกว่า อ้าว ลืมกดตังค์จากแบงค์รอก่อน
ต้องให้เค้ารู้ว่าเราไม่มีเงินสดค่ะ ปรกติพี่ใช้บัตรพลาสติก
อันที่จริงน่ะมีแต่ต้องการจะแก้เผ็ดลูก
จากนั้นก็บอกว่าไปเก็บห้องให้เรียบร้อยด้วยห้ามลืม
ก็ให้รออยู่วันสองวันค่ะ

แล้วก็ยังคงใช้วิธีนี้อยู่ค่ะ
ได้ผลน่ะค่ะ แต่ต้องหมั่นโผล่หน้าเข้าไปดูในห้องหน่อย
อาทิตย์ละครั้งสองครั้ง ลูกชายพี่ 15 แล้วค่ะเป็นเหมือนกันเลย
พอบ่นเข้าเจ้าตัวดีทำเป็นหัวเราะ น่ามั้ยล่ะ

หญิงป้าต้องบอกว่าแม่ใจร้าย แหงๆเลย ใช่มั้ยค่ะ

<span style='color:red'>ท่านหญิงป้า พี่เพ็ญ พี่พิม พี่พิมมณี</span>
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ

เมื่อเช้าคุยกับหลานแล้ว เรื่องความจำเป็นที่เขาต้องรับผิดชอบตัวเอง
และรับผิดชอบร่วมกันในบ้าน รวมทั้งเรื่องที่ให้เขาโทรกลับมาบอก
เมื่อไปถึงโรงเรียน ปุยบอกเขาว่าถ้าต่อไปนี้เขาลืม ปุยก็คงลืมบ้าง
เพราะเมื่อเขาไม่ใส่ใจความห่วงใยและหน้าที่ของน้าที่ต้องดูแลเขา
น้ามันก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเขาเหมือนกัน...

เจ้าหลานมันนิ่งอึ้งไปเลยค่ะ ตอนน้ามันบอกว่าถ้าลืมอีก
น้าปุยก็อาจจะลืมไปกดเงินให้ ลืมแพ็คอาหารกลางวันให้ ฯลฯ
จะได้เป็นครอบครัวขี้ลืม เหมาะสมกันดี ต่อไปก็ไม่มีใครคบ...

เมื่อเช้านี้พอเจ้าหลานลงรถเมล์เดินไปถึงหน้าโรงเรียน
มันโทรรายงานตัวทันที "น้าปุยครับ แพนถึงโรงเรียนแล้วนะ
แล้วเย็นนี้น้าปุยทำไก่อบให้แพนกินนะครับ อย่าลืมนะ"...ดูมันสิ...

ความจริงป้าๆ น้าๆ ใจร้ายไว้หน่อยก็ดีนะคะ
ถ้าใจดีเกินไป... ต่อไปหลานเราจะไม่มีใครคบจริงๆ แหละ

มีเรื่องเล่าให้ฟังค่ะ เมื่อวานเย็น เจ้าแพนกลับจากโรงเรียน
มันบอกน้าว่า "ทำไงดี วันนี้แพนใส่ถุงเท้าผิด สีขาวเหมือนกัน
แต่สั้นข้างยาวข้าง เพราะเป็นคนละคู่ แล้วแพนก็เหลือถุงเท้าคู่เดียว
คือสั้นข้างยาวข้าง" (เพราะวัีนนี้ใส่ผิด)

น้าปุยถาม "แล้วไงละลูก จะให้น้าปุยทำไง"
หลานตอบ "คืนนี้แพนต้องดูหนังสือ พรุ่งนี้มีเทสต์ น้าปุยซักถุงเท้่าให้แพนได้ไหม"

ยัยน้ามันควันออกหูเลย แต่ก็ตอบว่า "ก็ในเมื่อยังเหลืออีกคู่
ถึงจะสั้นข้างยาวข้าง แล้วใครมันจะเห็น ใครมันจะสนใจ แพนก็ใส่ไปอีกสิลูก"

"แต่มันสั้นข้างยาวข้าง เวลานั่งเรียน กางเกงมันเลิกขึ้นมาก็เห็นได้"

น้าปุยตอบ "งั้นแพนก็มีทางเลือกสามอย่าง
ข้อหนึ่ง ใส่คู่สะอาดที่สั้นข้างยาวข้างไป ไม่ต้องสนใจมนุษย์ที่ไหน
ข้อสอง เลือกใส่คู่ที่ถูก สะอาดข้างนึง สกปรกข้างนึง (เพราะใส่วันนี้ไปแล้ว)
จะสั้นหรือยาวก็ได้ ถ้าแคร์สายตาคน ซึ่งน้าปุยว่าไม่มีใครมานั่งมองทรีนใครหรอก
ข้อสาม ถ้าจะใส่สะอาดทั้งคู่และเป็นคู่ ก็ต้องลงไปซักเอง ปั่นแห้งเอง
เอาหนังสือไปดูในห้องซักผ้า แต่น้าปุยไม่ซักให้ เพราะน้าปุยก็มีงานอื่นทำ
ที่สำคัญ เมื่อวันอาทิตย์บอกแล้วให้ซักทั้งหมดก็ไม่ซักเอง นี่คือผล
ของการไม่วางแผนให้เรียบร้อย เรียนรู้การแก้ปัญหาเอาเองว่าจะทำยังไง
แต่น้าปุยไม่แก้ให้... เลือกเอาเอง"

ตกลงเจ้าหลานมันเลือกอะไรทายสิคะ... มันเลือกใส่คู่สะอาดที่สั้นข้างยาวข้างไปอีกวัน
และวันนี้มันจะรีบกลับเร็วๆ เพื่อมาซักผ้าทั้งหมด ไม่งั้นพรุ่งนี้มันเน่าแน่...
เพราะไม่เหลือแม้แต่กางเกงในสะอาดให้ใส่...

น้ามันก็ใจแข็งน่าดู ไม่ยอมซักให้หลานซะด้วย

ตกลงปุยอยู่ชมรมคุณป้าคุณน้าใจร้ายร่วมกับหญิงป้า พี่เพ็ญ พี่พิม ได้มั้ยคะ....

ปล. ใครเป็นประธานชมรมล่ะ????