หญิงแกร่งแห่งอลาสก้าใกล้ถึงตอนอวสาน

[MCC]

ใจเย็นๆค่ะยายหนู ลองหาคำตอบที่ละจุดๆ ก่อนดีมั้ยคะ

โจทย์แรกก็คือ หลังจากเกษียณคุณบิลอยากอยู่ที่อลาสก้าต่อหรือไม่

ถ้าได้คำตอบตรงนี้ อาจจะช่วยให้ยายหนูตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ว่าจะเซ้งร้านต่อหรือว่าจะลดเวลาทำงานลง และพักผ่อนและให้เวลากับคุณบิลมากขึ้น

จะว่าไปแล้ว ยังมีรัฐอีกหลายรัฐเลยนะคะยายหนู ที่น่าอยู่และบ้านก็ราคาไม่แพงมากจนเกินไป

[Amelia]

เสียดายจังเลยยายหนู ร้านกำลังไปด้วยดี แจ๋ว่าสุขภาพสำคัญที่สุดนะคะ ใจรัก ใจสู้ แต่สุขภาพไม่สู้ มันก็ทำไม่ได้ค่ะ

ยายหนูลองเปลี่ยนเวลาดูบ้างสิคะ ค่อยๆลดเวลาลง อย่างเช่น ตอนกลางวันก็เปิด ๑๑ โมง ถึง บ่าย ๒ โมง และปิดร้าน ตอนเย็นก็เปิดอีกที ตอน ๕ โมง ถึง ๒ทุ่ม เพื่อจะได้มีเวลาส่วนนั้นไปทำอย่างอื่นหรือพักผ่อน เราก็จะได้ไม่เหนื่อยมาก ทำได้เท่าที่เราทำ รายได้ลดน้อยลงก็ยังดีกว่า ไม่มีแรงนะคะ แจ๋ก็เห็นร้านหลายๆร้านเขาทำแบบนี้ค่ะ ลูกค้าก็คงเข้าใจ ดีกว่าปิดกิจการไปเลยเพราะทำไม่ไหว

หยุดวันเสาร์ อาทิตย์ ก็เพื่อจะได้พักผ่อน หรือวันอาทิตย์ จันทร์

เป็นห่วงนะคะ ตาบิลได้ตรวจเช็คสุขภาพอย่างอื่นบ้างไหมคะ

[แตง]

ไม่ค่อยได้เข้ามาห้องนี้เท่าไหร่ วันนี้เข้ามาอ่านเจอเรื่องยายหนู น่าเสียดายเหมือนกันถ้าต้องขายธุรกิจที่เรารักและฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆมาจนถึงทุกวันนี้ แต่สุขภาพร่างกายย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นๆ ประเภทความไม่มีโรคเป็นลาภอันเสริฐน่ะ ชั่งน้ำหนักดูหลายๆอย่างก่อนตัดสินใจ เอาใจช่วยทุกอย่างไม่ว่าตัดสินใจอย่างไรขอเป็นเพียงผู้ให้กำลังใจก็แล้วกันนะ

[น้ำหวาน]

น่าเสียดายแต่สุขภาพก็สำคัญน๊ะค่ะ

แต่ถ้ายายหนูขายได้ในราคานี้ก็รีบขายเลยค่ะ เพราะถือว่าราคาดีมากๆถึงมากที่สุด ที่บอกอย่างนี้เพราะพี่ชายที่นับถือ (อยู่หมู่บ้านเดียวกันที่เมืองไทย) ก็ซื้อกิจการร้านอาหารจากคนอื่นมาเหมือนกัน รายได้แต่ก่อนไม่ทราบแต่ตอนนี้รายได้พันกว่า เป็นร้านทีเจ้าของเก่าทำมานาน แต่พี่และหุ้นส่วนเขาซื้อมาในราคาที่ถูกกว่ายายหนูมากๆ เข้าไปดูร้านเขาได้ค่ะที่ Thaierawan.com ซื้อมาได้เกือบสิปปีแล้วค่ะ

ร้านอาหารในต่างแดนเรื่องคนสำคัญมากๆ ส่วนใหญ่ถึงมีแต่ญาติพี่น้องช่วยกันทำเพราะเป็นงานที่หนักมากๆคนอื่นเขาไม่ทนกัน

[ยายหนู]

กำลังสองจิตสองใจว่าจะขายหรือไม่ขายดี เรื่องราคาเซ้งร้านนั้น แต่ละรัฐต่างกัน ต้องเข้าใจว่า อลาสก้าไม่มีโรงงานผลิต ของทุกอย่างเราต้องสั่งมาจากรัฐอื่นๆ ค่าขนส่งเท่ากับส่งข้ามประเทศ ที่อลาสก้าช่างจะไม่ว่างในฤดูร้อน ซึ่งมีแค่3-4เดือนต้องจองคิว ค่าแรงก็แพงมาก แพงกว่าค่าของอีก แค่ติดตั้งเครื่องดูดควัน เครื่องและอ่างล้างจาน ก็เกือบๆหมื่นเหรียญแล้ว ไม่รวมค่าติดตั้งระบบดับเพลิง อีกอย่างข้าวของเครื่องใช้ภายในร้านเขาใช้มาแล้วกี่ปี พื้นที่กว้างขนาดไหน มีห้องเก็บของและห้องพักผ่อนหรือไม่

ทำเลและชื่อเสียงก็สำคัญ บางร้านทำแล้วไปไม่รอดก็ต้องบอกขายถูกๆจึงจะมีคนซื้อ เพราะคนที่ซื้อก็ต้องมาเสี่ยงว่าเขาเจ๊งเพราะอะไร ถ้าเป็นเพราะรสชาติของอาหารไม่น่าจะเป็นห่วง เพราะคนที่จะทุ่มตัวลงไปทำนั้นเขาต้องมั่นใจแล้วว่าตัวเขาเองก็มีดี แต่ถ้าเป็นเพราะทำเลก็ห่วงน้อยหน่อย เพราะกว่าจะสร้างชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จักและยอมรับของคนในพื้นที่นั้นๆต้องใช้เวลามากพอสมควร แต่ถ้าเป็นเพราะคนในพื้นที่นั้นๆไม่ชอบอาหารไทยละก็บอกได้คำเดียวว่า"โชคร้าย"เพราะเมืองนอกไม่ไช่เมืองไทยที่ทุกๆคนจะต้องทานข้าว ตัวอย่างเคยที่เพื่อนไซเบอร์คนหนึ่งเขาทำธุรกิจนี้แล้วไปไม่รอด ถามไปถามมาดันไปขายในกลุ่มคนผิวสองสี มีพวกอินเดีย ชิลี แม็กซิกัน ฝรั่งผิวขาวน้อยมาก พวกกลุ่มนี้ก็เหมือนๆกับพวกเราคือชอบทำอาหารทานเอง....

ก่อนหน้าที่ยายหนูจะเปิดร้าน เคยไปดูร้านหนึ่งในเมืองนี้แหละ มีห้องแช่แข็งด้วยใหญ่มากๆ เพราะสมัยก่อนต้องไปซื้ออาหารจากเมืองใหญ่มาตุนเอง ของใช้ก็เก่าๆ เป็นร้านเก่าแก่หลายสิบปี ขายเฉพาะธุรกิจ 150,000 เหรียญ แต่ตอนนั้นยายหนูไม่มีเงิน ลองเข้าไปถามดูคิดว่าเขาจะให้เช่า ตอนนี้มีคนเซ้งไปแล้ว

อีกร้านหนึ่งเป็นร้านจีนบัฟเฟ่ ประกาศขาย 600,000 พอเข้าไปดู เขาบอกว่าราคานี้เฉพาะร้าน ไม่เกี่ยวกับข้าวของ ถ้าต้องการของด้วยจะต้องจ่ายเพิ่มอีก 200,000 ก็เลยแกล้งๆถามว่าธุรกิจเป็นอย่างไรบ้าง เราบอกว่ามาจากเมืองใหญ่ไม่ไช่คนในพื้นที่ พวกโม้ใหญ่เลยว่าขายดีมากๆ แต่จริงแล้วใกล้เจ๊งเพราะไม่มีคนเข้า เคยเข้าไปกินรสชาติอาหารแย่มากๆไก่ก็มีกลิ่น

ค่อยข้างจะ 80เปอร์เซ็นต์ที่จะไม่ขาย คิดว่าจะทำเรื่องเขาลูกมาเป็นลูกจ้างแต่ต้องเก็บเงินก่อน เพราะทนายเรียกแพงมาก อีกอย่างจะต้องไปเปิดรับสมัครคนงานที่เขาจัดหางาน และจะต้องรอจนครบ 4เดือนถ้าไม่มีใครมาสมัครจึงจะขอใบรับรองจากที่นั่นเพื่อนำไปเป็นเป็นหลักฐานประกอบยืนยันว่าเราหาลูกจ้างไม่ได้จริงๆ

หลังจากที่พี่หมายหยุด ยายหนูก็ลุยแบบสู้ใจขาดดิ้น ต้องเตรียมของทุกอย่าง ผักก็หั่นตอนว่างนิดๆหน่อยๆเพราะละมือมาปรุงอาหารได้ แต่พวกไก่นี่ต้องรอหลังจากปิดครัวจึงจะทำได้ เลาะไขมันไก่และหั่นวันละ 50พาวด์ หมู 20พาวด์ กลับบ้านเกือบเที่ยงคืน

ตอนนี้จะมีเวลาหรือไม่ ไม่สนแล้ว เมื่อไรที่รู้สึกว่าน่องตีงหลังร้อนวูบ และชาเป็นแถบๆต้องไปนั่งเก้าอี้นวดทันที ซึ่งมี 3โปรแกรมๆละ15นาที เอาแค่โปรแกรมเดียวก่อน เก้าอี้นี้ไม่ได้นวดแต่หลัง แต่นวดน่อง นวดเส้นเอ็นข้อเท้า นวดเท้าและฝ่าเท้าด้วย นวดแขน ช่วยผ่อนคลายได้ดีมากคุ้มค่า

ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นห่วง และเข้ามาช่วยออกความคิดเห็น แธ้งค์กิ้วค่ะ

[Amelia]

EM126 ยายหนูจ๋า ถ้าทำคนเดียวไม่ไหว แจ๋แนะนำว่า ยายหนูปิดบางส่วน เช่น ลดจำนวนโต๊ะลง ยายหนูเปิดร้านใหญ่ จำนวนโต๊ะมากก็เหนื่อยมาก คุณบิลก็ไม่ไหว แจ๋เคยไปกินอาหารร้านบุฟเฟ่ห์ อินเดีย เขามีอาหารแค่ไม่กี่อย่างเอง แค่ซุ้มเดียวรวมทั้งคาว สลัดและของหวาน แต่เขาก็ขายได้ดี คนเยอะมาก แบบนี้คิดว่า น่าจะเหนื่อยน้อยลงนะคะ

[Jeabie]

เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องสำคัญมากอย่างที่ยายหนูว่าไว้น่ะค่ะ ถ้าตรากตรำทำแต่งานแล้วต้องเอาเงินที่ได้มาใช้รักษาตัวเองก็คงจะไม่มีความสุขเท่าไหร่
ยิ่งถ้าเกษียณอายุแล้วควรหาเวลาพักผ่อนทั้งกายและใจให้มากที่สุดเ่ท่าที่จะทำได้ดีกว่า ขอเป็นกำลังใจให้ยายหนูหญิงแกร่งและเก่งแห่งอลาสก้านะคะ

[อุ๊ ซัง]

ที่อ่านมายายหนูนี่จริงๆเลย เหมือนแฟนของอุ๊อย่างตรงที่ ไม่เอาเปรียบใคร และ เปิดโอกาสให้กับทุกคน(ที่อยากได้โอกาส) และอีกอย่าง ยายหนูมีความสามารถพิเศษเฉพาะตัวแล้ว
อุ๊ก็คิดเหมือนยายหนู เหมือนกันน่ะคะ เพราะตอนนี้อุ๊กับแฟนเปิดร้านนวด 2 ร้าน และก็อยากเปิดร้านอาหารไทย(เล็กๆอีกสักร้าน) กะว่าพอลูกค้าติด ก็อยากจะขายกิจการและไปอยู่ไกล้แม่สามีเพราะท่านก็แก่แล้ว และอีกอย่าง ก็อยากทำอะไรที่เมืองไทยไปด้วย เพราะตอนนี้ลูกๆยังเล็ก ส่วนร้านอาหารไทย คิดเหมือนยายหนูน่ะคะ ถ้ามีคนอยากทำร้านก็จะสอนสูตรให้เค้าด้วย ไม่รู้ซิคะ อุ๊คิดว่า การให้โอกาสเป็นสิ่งที่ดีน่ะคะ
อีกอย่างยายหนูก็ไม่เสียอะไร มีแต่จะได้ (อาจเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น) และเราก็ได้ทำตามที่เราต้องการด้วย
แต่สำหรับอุ๊กับแฟน คงอีกนานกว่าจะถึงตรงที่ยายหนูยืนอยู่ แต่ก็จะพยายามคะ


เออ ... ว่าแต่ว่าเมื่อยายหนูตัดสินใจแล้ว ถ้าอยากคุยกับยายหนู ยังคุยในครัวได้เหมือนเดิมหรือปล่าวคะ

[ยายหนู]

หลังจากที่พี่หมายไม่ได้มาช่วยหั่นของเดือนกว่าๆ และเป้นช่วงฤดูร้อนที่นักท่องเที่ยวลงมากันเยอะ ที่ร้านจึงขายดีเกินพันเหรียญทุกวัน ซึ่งยายหนูต้องลุยเองทั้งหมด ก็เลยเกิดอาการเดี้ยง คือปวดเส้นเอ็นที่แขนทั้งสองข้าง ต้องเอาน้ำมันหม่องนวดทุกวัน แล้วเอาผ้าพันอบทิ้งไว้ก่อนนอน ส่วนช่วงกลางวันขณะทำงานก็เอาที่สำหรับรัดแขนมาสรวมไว้ก็พอช่วยได้บ้าง.....

ยอมรับว่าเสียดายร้านมากๆถ้าจะขาย เลยตัดสินใจแก้ปัญหาที่ละเปราะ เพื่อเก็บร้านเอาไว้ให้ลูกหลานในอนาคต

แรกเลยก็สมัครสอบซิติเซ่นชิป ถ้าผ่านก็จะได้โอนสัญชาติเป็นอเมริกัน และสามารถยื่นเรื่องขอเอาลูกๆหลานๆมาอยู่ที่นี่ นั่นคือวิธีเดียวถึงแม้ว่าจะต้องรอนานถึง7-9ปีก็ตาม

อีกวิธีที่เราไมสามารถทำไม่ได้คือจ้างมาเป็นคนครัว เพราะทุกวันนี้เราทำแบบขาดทุน ไม่มีกำไร จึงไม่สามารถจ้างลูกจ้างได้ถึงแม้ว่าจะเป็นคนในครอบครัวก็ตาม

และสิ่งที่จะต้องแก้ไขเกี่ยวกับการบริการลูกค้าคือ เรื่องของอาหารที่เหลือคาจานทานไม่หมดจะต้องทิ้ง วันๆนึงหลายสิบพาวด์

ตัดรายการอาหารออกบ้าง แต่ก็ยังมองไม่เห็นเลยว่าจะตัดอะไรออก ที่แน่ๆคือต้องตัดปอเปี๊ยะทอดออกแน่นอน เพราะเสียเวลามาก อีกอย่างเป็นของกินเล่น เปลืองน้ำจิ้มสุดๆเพราะตักกันเยอะเหลือทิ้ง

ตัดน้ำแข็งที่เครื่องน้ำอัดลมออก เอาแบบแช่เย็นธรรมดาโดยไม่ต้องใช้น้ำแข็ง เพราะลูกค้ากดน้ำแข็งเยอะเกินแล้วเททิ้ง ซึ่งเราต้องซื้อน้ำแข็งมาใช้วันละเกือบ 20เหรียญ(เครื่องที่มีอยู่เล็กผลิตไม่พอต่อความต้องการ)

ตัดของหวานออกเช่นกัน

จะเขียนป้ายตั้งบนแต่ละโต๊ะว่า "No waste" พร้อมกับอธิบายเหตุผลว่าทำไมและเพราะอะไร ประมาณว่า

<span style='color:red'>เราต้องทำงานหนักตลอดทั้งวัน วันละ15-16ชั่วโมง พิถีพิถันในเรื่องของการเตรียมและปรุงอาหาร เพื่อให้ลูกค้าได้ลิ้มลองอาหารของเราแบบหลากหลายรสชาติในราคาต่ำ แต่มีลูกค้าหลายท่านทานอิ่มแล้ว แต่ต้องการจะทานอีก เพราะคิดว่าเสียเงินแล้วก็ต้องทานใหคุ้มหรือคิดว่ายังมีอาหารอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ชิม โดยตักจานสุดท้ายซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นจานที่ 3-4 มาแล้วก็ทานไม่หมด เหลือทิ้ง คุณทราบไหมว่า ส่วนที่เหลือทิ้งนั่นคือกำไรของเรา เราไม่สามารถนำกำไรในถังขยะนั้นกลับมาแปลเป็นเงินได้ ตั้งแต่เปิดร้านใหม่ 4เดือนที่ผ่านมานี้ เราไม่เงินกำไรเหลือเลย ทำได้แค่พอจ่ายบิล

ถ้าต้องการให้เราอยู่คู่กับเมืองนี้ต่อไป ขอความร่วมมือจากทุกท่าน ตักอาหารมาทานเฉพาะแค่พออิ่ม อย่าเหลือทิ้ง มิเช่นนั้นแล้ว เราจะคิดเงินเพิ่มจากท่านอีกเท่าตัวซึ่งทางเราไม่ต้องการจะทำเช่นนั้นเลยและคิดว่าคุณก็ไม่ต้องการให้เราทำแบบนั้นเช่นกัน</span>

[แพม]

เข้ามาเป็นห่วงยายหนูด้วยคน แพมว่าถ้ายังไง ยายหนูต้องคิดถึ่งสุขภาพอันดับแรกเลยจ้า เรื่องเงินเป็นเรื่องมาที่หลัง เอาสุขภาพไว้ก่อนเน้อ แต่แพมก็ขอเป็นกำลังใจให้ยายหนู ขอให้ผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆเร็วๆจ้า และขอให้ลูกมาช่วยยายหนูไวๆจ้า

[แนท]

พี่ยายหนูคะ แนทเข้ามาให้กำลังใจค่ะ อ่านไปก็เ็ป็นปลื้มกับพี่แต่พี่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

[prettypass2000]

มาให้กำลังใจพี่ยายหนูค่ะ ตกลงตัดสินใจยังไงก็ส่งข่าวบอกกันด้วยนะคะ ส่วนเรื่องอาหารเหลือแนะนำให้คิดเงินค่ะ ร้านหลายร้านทางนี้ทำอย่างนั้นนะคะ โดยเฉพาะร้านญี่ปุ่นหรือเกาหลีนี่คิดตามน้ำหนักที่เหลือค่ะ

[นิรินธนา]

<span style='color:purple'>อ่านแล้วเจ็บใจจังค่ะ ตักเอามาแล้วอิ่ม ทิ้งๆขว้างๆ คนทำทำแทบตาย
หนูไปทานร้านจีนบางร้านก็ทิ้งคาจานค่ะ แต่เพราะว่า ทานไม่ได้นะคะ จานแรกด้วย กระเดือกไม่ลงค่ะ
ไม่ใช่จานที่สามที่สี่ แบบลูกค้าพี่ยายหนู อย่างงั้นไม่ไหวค่ะ กะกินกันให้เจ้าของร้านย่ำแย่เลยนะคะนั้น

ปกติจะเห็นฝรั่งเค้าทานกันเกลี้ยงจานนะคะพี่ แต่ตักมาแล้วรู้ว่าทานไม่หมดเนี่ย มันน่านักเชียว
ดีใจด้วยค่ัะที่พี่หาทางออกได้ ลดต้นทุน ลดรายการอาหาร พี่จะได้เหนื่อยน้อยลง</span>

[katai_123]

อ่านแล้วก็เห็นภาพค่ะยายหนู.....ดูแลตัวเองด้วยนะคะ.......

[kuk]

<span style='color:red'>EM127 มาเป็นกำลังใจ ให้พี่ยายหนูค่อย ๆ ปรับปรุงไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นนะคะ ยังไงก็รักษาสุขภาพของตัวเองเป็นหลัก

ร้านหมูกระทะเค้ายังคิดค่าปรับ ถ้ากินไม่หมดเลยคะ</span>