มันเคยอยู่แนบชิด สนิทสนมกับเราแบบที่ไม่เคยสร้างความสุขให้เรามาก่อนเลย มีแต่นำความทุกข์ ความเจ็บปวดมาให้ ทั้งๆที่เราหาวิธีสลัด หย่า แกะ แซะ ทุกอย่าง เพื่อให้มันออกจากตัวเราไปทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่สามารถเลิกกับมันได้
หมอสมัยใหม่ หมอผี หมอแผนโบราณ หมอนวด ทุกหมอแล้ว ก็ไม่สามารถช่วยเราได้ มันมีอานุภาพแรงกล้า และแข็งกร้าวมากเลย
มันอยู่กับเรามาตั้งแต่เราเริ่มเป็นสาวรุ่น จนปัจจุบันเข้าวัยกลางคนแล้ว โดยที่เราไปเผลอกตัวปล่อยให้มันเข้ามาติดตัวเราตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ และมันยิ่งเพิ่มความแข็งกร้าว เพิ่มอำนาจควบคุมเรามากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลังมีลูกคนแรก เราก็หวังว่า ถ้ามีลูกอีกคน มันคงอ่อนแอลง และอาจจากเราไปวันใด วันหนึ่ง
อยากมีท้องอีกคนเพราะสาเหตุุนี้ด้วย ช่วงตั้งท้องที่ ๒ ก็เป็นจริง โอกาสนี้มาถึงเรา อานุภาพมันเริ่มอ่อนแรงลง จนหายไปช่วงเราท้องแกมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่พอลูกคลอดออกมาได้ ๕-๖ วัน เราอดหลับอดนอน เลี้ยงลูก ให้นมลูก ร่างกายเราเริ่มอ่อนเพลีย มันเล่นทีเผลอ แอบสร้างพละกำลัง และกลับเข้ามาทำร้ายเราใหม่อีก น่ากลัวมากค่ะ และคราวนี้ เราเลี้ยงลูกออ่น ไม่มีแรง หรือใช้อาวุธใดๆไปขจัด หรือต่อสู้กับมันได้ ก็ต้องทนกล้ำกลืนกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่มันทำกับเราอีกแล้ว ภายใน ๒ สัปดาห์หลังคลอด มันทำร้ายเรา ๒ ครั้ง ๒ คราแล้วค่ะ ไม่มีหมออะไรที่ไหนช่วยเราได้เลย เราได้แต่ใช้ความเย็นช่วยและยาหวังจะวางยาพิษมัน แต่ก็เป็นแต่ยาแบบอ่อน ทำอะไรมันไม่ได้เลยค่ะ
มัน............ตัวนั้นคือ ..ไมเกรน..ค่ะ ที่มันกลับมาอีกแล้ว ทรมานมากๆเลย กลัวว่าช่วง ๒-๓ เดือนหลังคลอด ช่วงฮอร์โมนเปลี่ยน จะยิ่งทำให้มันฮึกเหิมอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เฮ้อ.........ต้องทนกับมันไปจนตอนข้างใดข้างหนึ่งล่ะมั๊ง


