อยากเล่าถึงความอึดอัดค่ะ

[meawmark]

ปรบมือให้กับคนเก่ง(แม่น้องแดน) อดทนมากๆเลย ถ้าเป็นพี่คงเผ่นวันแรกเลย ....ดีค่ะอย่ายอมแพ้ เอาให้สุดๆเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไม่ต้องไปเสียน้ำตาให้พวกเค้าเห็นหรอก...พวกต่างชาติที่อีคิวตำๆก็มีจ๊ะ...เป็นกำลังใจให้..

[lifeisajourney]

เข้ามาให้กำลังใจแม่น้องแดนค่ะ เราเองก็เคยมีปัญหาที่ทำงานเหมือนกัน รู้เลยว่าเครียดขนาดไหน ขอให้หนักแน่นค่ะ และสู้ต่อไปค่ะ เมื่อเราแสดงจุดยืนของเราให้เค้าเห็นแล้ว เค้าจะได้รู้ขอบเขตว่าไม่ควรก้าวเข้ามามากกว่านี้ คุณมีความอดทนสูงมากจริงๆ ขนาดของเราแค่ไม่กี่เดือนเราก็แตกแล้ว อยากบอกว่าปัญหานี้จะผ่านพ้นไปค่ะ ไม่ต้องแคร์ว่าใครจะพูด จะขู่ยังไง อัดเทปได้ อัดไว้เลยค่ะ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว หยุดยอมค่ะ หลังจากนี้อาจจะมีแบ่งเป็นสองข้าง ไม่เป็นไรค่ะ เห็นชัดดี ดีกว่าแอบแบ๊ว อาจมีคนนินทาคุณ หรือถ้ามีใครถามให้บอกไปเลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นคนอื่นจะได้ข้อมูลสองทาง ไม่ใช่แต่ทางหัวหน้าคุณอย่างเดียว

สถานการณ์ของเราตอนนี้ดีขึ้นมากตั้งแต่เรายื่นเรื่่องฟ้องฝ่ายบุคคล เราได้กลับมาทำงานที่แผนกเก่าแล้วได้สัญญาถาวรค่ะ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเราทะเลาะกับฝ่ายที่มีอิทธิพลมากที่สุดในบริษัท เราแสดงจุดยืนของตัวเองชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม แล้วก็ไม่ Nice อย่างเดียวค่ะ บางทีต้องร้ายกลับได้ด้วย คนที่เค้าเคยทะเลาะกับเราตอนนี้เค้าก็มองเราใหม่ค่ะ อย่างเมื่อวานคือเราซ้อมบอลแล้วกล้ามเนื้อน่องฉีก เราก็ยังไปทำงานโดยใช้ไม้เท้าค้ำไป เจ๊แกก็ถามว่าไปทำอะไร ทั้งที่ไม่ได้คุยกันนานมากแล้ว เราก็บอกว่าซ้อมบอล แกก็เข้ามาดูไม้เท้าเรา แล้วก็มาปรับระดับให้เหมาะกับส่วนสูงเรา คนในแผนกเรากับแผนกใกล้เคียงเงียบเลย เพราะทุกคนรู้ว่าเรากับเจ๊ทะเลาะกันแบบแทบไม่เผาผีด้วยซ้ำ แถมเจ๊ยังบอกให้เราพักผ่อนเยอะๆ หายไวๆ ขอบเขตของแต่ละคนมีไม่เท่ากัน แต่ต้องมีค่ะ และอีกอย่างนะคะ ไม่มีมิตรแท้ และศัตรูที่ถาวรค่ะ

ตอนที่เราท้อ เราก็ได้กำลังใจจากหลายๆ คนในนี้ล่ะค่ะ ได้ข้อคิดหลายอย่าง ทำให้เราสู้ต่อมาได้ ปัญหาในวันข้างหน้ายังมีอีกมากค่ะ อย่าท้อนะคะ สิ่งดีๆ เกิดขึ้นเสมอ นั่งอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ คนเก่ง

แก้ไขนิดหนึ่งค่ะ ไม่มีมิตรแท้ และศัตรูที่ถาวรนี่หมายถึงเฉพาะสถานการณ์ที่บริษัทนะคะ เพราะทุกคนต้องต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดภาวะเศรษฐกิจเช่นนี้ แต่เรายังยึดมั่นทำดี ได้ดีค่ะ

[bakerkitchen]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'>สวัสดีค่ะพี่ปา เข้ามาอ่านและเอาใจช่วย จำป้อมได้มั้ยคะ พี่ปาอึดจริง ๆ ยอมรับเลย
สู้ ๆ ต่อไปค่ะ แล้วก็รบกวนพี่ปา เช็คข้อความด้วยนะคะ ป้อมส่ง จม. น้อย ๆ ไปให้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ</span>

[ainsworth]

เอาใจช่วยค่ะพี่ปา คนอังกฤษเป็นคนที่ไม่ค่อยรับอะไรใหม่ๆ หัวโบราณ พวกเราต่างชาตินี่อยู่ด้วยค่อนข้างลำบาก
คนดีก็ดีมากมาย คนที่ร้ายที่มัน racist ก็เพียบ
ขอให้ฟ้ามีตา ช่วยให้พี่ปาชนะพวกมารนะคะ

(สงสัยเลือกตั้งเดือนหน้า ยัยลอ คงเลือกพรรค BNP แหงมๆ)

[natmarsha]

สู้โว๊ยเพื่อน....

[bunny]

จริงๆด้วย เห็นด้วยกะ น้องโจ๋ยนะ คนพวกนี้บางทีก็ไม่รับอะไร ตั้งข้อรังเกียจไว้ก่อน
คนเอเชียจะเงียบๆ ไม่มีปากเสียง มันก็ข่มได้ ต่อไป อย่าทำตัวเป็นนางเอกนะ แก หัดเป็นนางเอก
แบบร้ายมาร้ายกลับบ้างก็ได้ อิอิ

ชั้นก็มีนะ เด่วจะก๊อปจดหมายมาให้อ่าน ถ้าว่างๆ แต่เป็นเรื่องกะ เอเจนชี่ชะมากกว่า เหอๆ

[pamie]

คุณปา เห็นใจคุรปามากๆเลยค่ะ เจี๊ยบก็ทำงานเป็นกุ๊กในครัวที่โรงเรียนไฮสคูลที่สก๊อตแลนด์เหมือนกันค่ะ ทำมา4ปีกว่าๆ เริ่มจาก part time จนได้เลื่อนไปทำfull time ปัยหาเยอะค่ะที่ทำงาน แรกๆก็เงียบๆไม่สนใจไครเหมือนคุณปาน่ะแหละ อย่งว่าแหละค่ะหัวดำ โด่เด่ทำงานกะโรงเรีย คาทอลิค โดนเอาเปรียบปีแรกๆ ต่อมาเก็บกดจนต้องว่ากลับบ้าง พอเค้าเห็นเราหือ หรือเถียงบ้างก็เริ่มหดค่ะ คงคิดว่าเราคนเอเชียคงไม่ไมีปัญญาหือกับเค้า เคยจะตีกันในโรงเรียนด้วยนะคะ แต่มันเห็นเราจะสู้เลยถอยไปเอง มันไปฟ้องผู้จัดการ ผู้จัดการจะตัดชั่งโมงทำงานเรา เราเลยว่าต่อหน้าคนอื่นเลยว่า ทะเลาะกันเรื่องส่วนตัว ไม่ได้ทำผิดกฎการทำงาน คุณไม่มีสิธิมาตัวชั้วโมงการทำงานของชั้น สัญญาว่าจ้างก็มี อย่างนี้มันผิดกฎหมายรู้มั้ย อ้าาาา แม่นั้นนั้งอ้าปากค้างคิดว่าเราคงไม่กล้าเถียง แถมเราพูดถูกซะด้วย อายคนอื่นอีกตะหาก เราเลยบอกว่า ถ้าคราวหน้ามีอีก เราจะไม่คุยกะพวกผู้จัดการอีก เพราะถือว่าเล่นพวกพ้องกัน แต่เราจะไปคุยกะฝ่ายบุคคล personnel department แล้วเจี๊ยบก็ไปคุยจริงๆค่ะ ขอบอกว่าพวกนั้นจ๋อยกันไปตามๆกัน เพราะเจี๊ยบไปว่าทางฝ่ายบุคคลว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมในทีทำงานค่ะ เหมือนแบ่งแยกสีผิวเลย อู๊ยยยพวกนี้นะกลัวจะโดนว่าเรื่องผิวสีกันจะตาย รุ่งขึ้นมาเลยค่ะ มาขอโทษเลย
คุณปา พยายามเรียนรู้เรื่องกฎหมายการจ้างงานบ้างนะคะ แล้วไม่ต้องกลัวค่ะ เราไม่ได้ทำอะไรผิด เค้ากะเราก็คนเหมือนกัน มีสิทธิเท่าเทียมกัน เค้าไม่ชอบขี้หน้าเราเพราะเป็นเอเชีย ก็เป็นบัญหาของเค้าเอง ไม่สบายใจมากๆเรื่องผู้จัดการก็ทำแบบเจี๊ยบนะคะ ทำงานมาตั้งหลายปีแล้วค่ะ เค้าไม่ตัดเราออกหรอกค่ะ เพราะเราไม่เคยทำผิดอะไร งานที่ทำแล้วเรารักน่ะมันหาไม่ง่ายนะคะ แล้วไม่ต้องไปกลัวหรอกนะคะคนพวกนั้นน่ะ ดีแต่ปากแต่พอเราหือเข้าจริงๆก็ไม่กล้า อันนี้ยืนยันนั้งยันค่ะ เจี๊ยบลาออกปีที่5พอดีเลยค่ะ แบบว่าได้งานงานอื่นที่ดีกว่า เงินเยอะหว่า เราทำงานไปก็เรียนรู้ไป มีประสบการณ์ ขอไห้โชคดีนะคะ สู้ๆค่ะ
ตอนนี้ไม่ได้อยู้สก๊อตแลด์แล้วค่ะ ย้ายมาอยู่เมกาและแต่งงานไหม่ รอกลับไปทำงานอยู่ค่ะ เดี๋ยวไห้ได้ใบขับขี่ก่อนค่อยกลับไปทำงาน เพราะตอนนี้บ้านอยู่ไกลจากที่ทำงานมากค่ะ

คุณนายเจี๊ยบ สบายดีน้อ ฟื้นตัวแล้วเหรอจ๊ะ ฉันพึ่งกลับบ้านเมื่อกี่นี่เอง ไปอยู่ดูแลแมวให้เพื่อนซะหนึ่งอาทิตย์ คิดถึงครัวจัง เข้ามาเห็นกระทู้นี่นั่งอ่านเห็นด้วยกับตัวเองมากมายเจี๊ยบ เรานิสัยคล้ายๆกัน คือไม่ทิ้งความสุภาพ ให้เกียรติกัน แต่หันมาพูดตอกกลับไปแน่ ถ้าใครมา talk at me คนละความหมายกับ talk to me นะคะ


ก็ได้แต่ ถอนหายใจว่า เราหัวดำก็เถอะ แต่ก็มีสิทธิทุกอย่างเหมือนกับเขา ยิ่งกฏหมายที่นี่เขาแรง bully,racist,discrimanation พวกนี้เขากลัวจะตาย คุณปาต้องหัดพูดอะไรออกมาบ้าง เขาเห็นเรามีของ(ขึ้น)บ้างเขาก็จะ step down ไปเอง ต้องเข้มแข็งนะคะ อย่างที่ปอมเคยบอกไว้ ฝรั่งเขาจะคิดว่าตัวเองเก่ง แน่ ที่สู๊ดดดด(เป็นบางคน)โดยเฉพาะมาเทียบกับคนเอเชีย ถ้าเราเงียบเขาก็จะขูดเราต่อไปให้เหลือแต่กระดูก แต่ถ้าเรากัดตอบไปบ้าง เขาจะได้ไม่มาลากถูเราอีกต่อไป คุณโชคดีนะคะ ที่คุณพ่อน้องแดนช่วยเหลือ และร้องเรียนให้ ก็ดีนะคะ ถือว่าเป็นบทเรียน คราวหน้าถ้าใครทำกับคุณอย่างนี้อีก ก็คงคอมเพลนตามกระบวนการเบื้องต้นที่คุณเคยทำมา(แล้วไม่ได้ผล)ก่อน ถ้าไม่ได้เรื่องแล้วเขาไม่หยุด ก็คงต้องขึ้นศาล tribunal ที่คุณทำอยูเนียะแหละคะ ปอมอ่านแล้วคุณคงชนะแหละ ดีคะ เกลียดนักไอ้พวก bully ทั้งหลายเนี้ยะเอาให้พวกมันเข็ด จะได้จำใส่กะลาบางๆพวกมันบ้างว่าอย่ารักแกใครเขา ฮึ ฮึ... ส่วนตัวไม่มีใครกล้ารังแกหรอกปอมนะ พูดสวนกลับทีเป็นชุด ฝรั่งยังเถึยงไม่ทันเล้ย ปอมนะ เพราะเคยชินกับทำงานกะฝรั่งมาตั้งแต่อายุยี่สิบสอง จนตอนนี้ก็สามสิบอัพแล้ว ชินกะการอวดฉลาดของเขาแล้ว ไม่เคยกลัวเอาความฉลาดสู้กลับไปว่างั้น

แล้วอีกอย่างปอมอยากจะบอกว่า <span style='color:red'>อย่าไปร้องไห้ให้พวกมันเห็นคะ</span> มันไม่คุ้มหรอก เขาไม่สงสารแล้วแถมจะดูถูกเอาด้วย

[Jeab77]

คุณปา เห็นใจคุรปามากๆเลยค่ะ เจี๊ยบก็ทำงานเป็นกุ๊กในครัวที่โรงเรียนไฮสคูลที่สก๊อตแลนด์เหมือนกันค่ะ ทำมา4ปีกว่าๆ เริ่มจาก part time จนได้เลื่อนไปทำfull time ปัยหาเยอะค่ะที่ทำงาน แรกๆก็เงียบๆไม่สนใจไครเหมือนคุณปาน่ะแหละ อย่งว่าแหละค่ะหัวดำ โด่เด่ทำงานกะโรงเรีย คาทอลิค โดนเอาเปรียบปีแรกๆ ต่อมาเก็บกดจนต้องว่ากลับบ้าง พอเค้าเห็นเราหือ หรือเถียงบ้างก็เริ่มหดค่ะ คงคิดว่าเราคนเอเชียคงไม่ไมีปัญญาหือกับเค้า เคยจะตีกันในโรงเรียนด้วยนะคะ แต่มันเห็นเราจะสู้เลยถอยไปเอง มันไปฟ้องผู้จัดการ ผู้จัดการจะตัดชั่งโมงทำงานเรา เราเลยว่าต่อหน้าคนอื่นเลยว่า ทะเลาะกันเรื่องส่วนตัว ไม่ได้ทำผิดกฎการทำงาน คุณไม่มีสิธิมาตัวชั้วโมงการทำงานของชั้น สัญญาว่าจ้างก็มี อย่างนี้มันผิดกฎหมายรู้มั้ย อ้าาาา แม่นั้นนั้งอ้าปากค้างคิดว่าเราคงไม่กล้าเถียง แถมเราพูดถูกซะด้วย อายคนอื่นอีกตะหาก เราเลยบอกว่า ถ้าคราวหน้ามีอีก เราจะไม่คุยกะพวกผู้จัดการอีก เพราะถือว่าเล่นพวกพ้องกัน แต่เราจะไปคุยกะฝ่ายบุคคล personnel department แล้วเจี๊ยบก็ไปคุยจริงๆค่ะ ขอบอกว่าพวกนั้นจ๋อยกันไปตามๆกัน เพราะเจี๊ยบไปว่าทางฝ่ายบุคคลว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมในทีทำงานค่ะ เหมือนแบ่งแยกสีผิวเลย อู๊ยยยพวกนี้นะกลัวจะโดนว่าเรื่องผิวสีกันจะตาย รุ่งขึ้นมาเลยค่ะ มาขอโทษเลย
คุณปา พยายามเรียนรู้เรื่องกฎหมายการจ้างงานบ้างนะคะ แล้วไม่ต้องกลัวค่ะ เราไม่ได้ทำอะไรผิด เค้ากะเราก็คนเหมือนกัน มีสิทธิเท่าเทียมกัน เค้าไม่ชอบขี้หน้าเราเพราะเป็นเอเชีย ก็เป็นบัญหาของเค้าเอง ไม่สบายใจมากๆเรื่องผู้จัดการก็ทำแบบเจี๊ยบนะคะ ทำงานมาตั้งหลายปีแล้วค่ะ เค้าไม่ตัดเราออกหรอกค่ะ เพราะเราไม่เคยทำผิดอะไร งานที่ทำแล้วเรารักน่ะมันหาไม่ง่ายนะคะ แล้วไม่ต้องไปกลัวหรอกนะคะคนพวกนั้นน่ะ ดีแต่ปากแต่พอเราหือเข้าจริงๆก็ไม่กล้า อันนี้ยืนยันนั้งยันค่ะ เจี๊ยบลาออกปีที่5พอดีเลยค่ะ แบบว่าได้งานงานอื่นที่ดีกว่า เงินเยอะหว่า เราทำงานไปก็เรียนรู้ไป มีประสบการณ์ ขอไห้โชคดีนะคะ สู้ๆค่ะ
ตอนนี้ไม่ได้อยู้สก๊อตแลด์แล้วค่ะ ย้ายมาอยู่เมกาและแต่งงานไหม่ รอกลับไปทำงานอยู่ค่ะ เดี๋ยวไห้ได้ใบขับขี่ก่อนค่อยกลับไปทำงาน เพราะตอนนี้บ้านอยู่ไกลจากที่ทำงานมากค่ะ

คุณนายเจี๊ยบ สบายดีน้อ ฟื้นตัวแล้วเหรอจ๊ะ ฉันพึ่งกลับบ้านเมื่อกี่นี่เอง ไปอยู่ดูแลแมวให้เพื่อนซะหนึ่งอาทิตย์ คิดถึงครัวจัง เข้ามาเห็นกระทู้นี่นั่งอ่านเห็นด้วยกับตัวเองมากมายเจี๊ยบ เรานิสัยคล้ายๆกัน คือไม่ทิ้งความสุภาพ ให้เกียรติกัน แต่หันมาพูดตอกกลับไปแน่ ถ้าใครมา talk at me คนละความหมายกับ talk to me นะคะ


ก็ได้แต่ ถอนหายใจว่า เราหัวดำก็เถอะ แต่ก็มีสิทธิทุกอย่างเหมือนกับเขา ยิ่งกฏหมายที่นี่เขาแรง bully,racist,discrimanation พวกนี้เขากลัวจะตาย คุณปาต้องหัดพูดอะไรออกมาบ้าง เขาเห็นเรามีของ(ขึ้น)บ้างเขาก็จะ step down ไปเอง ต้องเข้มแข็งนะคะ อย่างที่ปอมเคยบอกไว้ ฝรั่งเขาจะคิดว่าตัวเองเก่ง แน่ ที่สู๊ดดดด(เป็นบางคน)โดยเฉพาะมาเทียบกับคนเอเชีย ถ้าเราเงียบเขาก็จะขูดเราต่อไปให้เหลือแต่กระดูก แต่ถ้าเรากัดตอบไปบ้าง เขาจะได้ไม่มาลากถูเราอีกต่อไป คุณโชคดีนะคะ ที่คุณพ่อน้องแดนช่วยเหลือ และร้องเรียนให้ ก็ดีนะคะ ถือว่าเป็นบทเรียน คราวหน้าถ้าใครทำกับคุณอย่างนี้อีก ก็คงคอมเพลนตามกระบวนการเบื้องต้นที่คุณเคยทำมา(แล้วไม่ได้ผล)ก่อน ถ้าไม่ได้เรื่องแล้วเขาไม่หยุด ก็คงต้องขึ้นศาล tribunal ที่คุณทำอยูเนียะแหละคะ ปอมอ่านแล้วคุณคงชนะแหละ ดีคะ เกลียดนักไอ้พวก bully ทั้งหลายเนี้ยะเอาให้พวกมันเข็ด จะได้จำใส่กะลาบางๆพวกมันบ้างว่าอย่ารักแกใครเขา ฮึ ฮึ... ส่วนตัวไม่มีใครกล้ารังแกหรอกปอมนะ พูดสวนกลับทีเป็นชุด ฝรั่งยังเถึยงไม่ทันเล้ย ปอมนะ เพราะเคยชินกับทำงานกะฝรั่งมาตั้งแต่อายุยี่สิบสอง จนตอนนี้ก็สามสิบอัพแล้ว ชินกะการอวดฉลาดของเขาแล้ว ไม่เคยกลัวเอาความฉลาดสู้กลับไปว่างั้น

แล้วอีกอย่างปอมอยากจะบอกว่า <span style='color:red'>อย่าไปร้องไห้ให้พวกมันเห็นคะ</span> มันไม่คุ้มหรอก เขาไม่สงสารแล้วแถมจะดูถูกเอาด้วย

ปอมจร๋า เริ่มดีขึ้นแล้วจ้า หมอบอกว่าแผลใกล้หายแล้ว และไม่ต้องไปผ่าซ้ำอีกล่ะ เคลียร์แล้ว เราก็เลยหลั่นล้าอยู่นี่ไงล่ะ อิอิอิ คิดถึงตัวเหมือนกัน ว่าจะเมลล์ไปหาอยู่เห็นหายไป อ่านคู่มือขับรถไปถึงไหนแล้วจ๊ะ
เนี่ยเห็นด้วยกะตัวมากๆเลยไอ้พวกที่คิดว่า หัวดำอย่างเราโง่อ่ะ เห็นไม่โต้ตอบ คิดว่าเรายอมไห้ข่ม มันต้องเจอเค้าสะบ้าง ต้องเปลี่ยนสัญชาติ จากหญิงไทยใจง๊ามมมม งาม มาเป็นหญิงไทยใจทราม จ๋อยกันเป็นแถบๆ ก๊ากกกๆๆ

[เด็กชายข้าหลวง]

<span style='color:green'>เข้มแข็งนะน้อง พี่ตีเอาใจช่วยมากมาย...</span>

[Ping]

แล้วอีกอย่างปอมอยากจะบอกว่า อย่าไปร้องไห้ให้พวกมันเห็นคะ มันไม่คุ้มหรอก เขาไม่สงสารแล้วแถมจะดูถูกเอาด้วย

พี่เห็นด้วยกับน้องปอมตรงนี้คะ ฝรั่งส่วนมากเค้าไม่มีคำว่าสงสารหรอกคะ รู้ว่ามันยากแต่ต้องระงับอารมณ์กลับมาร้องไห้ที่บ้าน บางทีมันเหมือนกับเห็นเราไม่มีที่ไปยิ่งถือโอกาสข่มขู่เราอีกพี่เห็นหลายรายแล้วที่ทำงานหนักให้เค้ามาหลายปีพอเค้าได้คนใหม่มาก็บอกเลิกจ้างเราเลย เพิ่งเจอเพื่อนที่เป็นคนเวียตนามทำงานกับเด็กมาหกปีพอหลังจากอิสเตอร์กลับไปทำงานวันแรกเค้าบอกว่าไม่ต้องมาอีกแล้ว จ่ายเงินให้หกอาทิตย์ สามีบอกว่าส่วนมากก็เป็นแบบนี้แหละ

เป็นกำลังใจให้นะคะ ลองหางานใหม่ดูก็ได้คะ คนเราไม่จำเป็นต้องทำงานอยู่ที่เดียว

[Daniel UK]

ขอบคุณทุกคนค่ะ ส่วนตัว ไม่ได้ห่วงแล้ว ตอนนี้ เพราะหลังจากเกิดเรื่อง...มีคนขอเข้าพบคนที่มาสอบสวนเยอะมากกก

เค้าขอเป็นพยานให้เรา โดยที่เราไม่ได้ร้องขอ

พ่อน้องแดนบอกว่า ดีแล้วที่เรายยืนและสู้ พวกฝรั่งหลายคนที่โดน เค้าไม่ชอบ ยัยลอกันเยอะ

ยัยลอเลยได้รู้เลยว่า คนเกลียดเยอะ จริงๆๆ

ส่วนเรื่องหางานใหม่ ณ ตอนนี้ ยังยากค่ะ เพราะพ่อน้องแดนทำงานไม่เป็นกะเป็นเวลา ตรงนี้คือเหมาะแล้วสำหรับสถานการณ์ และเวลาทั้งพ่อ แม่ ลูก........

วันเสาร์อาทิตย์ ได้หยุด ปิดเทอม ลูกหยุด เราก็ได้หยุดด้วย

ไม่มีคนช่วยดูลูกนี่ค่ะ ปู่ย่า ตายายก็ไม่มี ญาติ ก้เหลือแค่คนเดียวทางนี้แถมอยู่ไกล((น้องสาวพ่อน้องแดน)) จะรบกวนเค้ามาเอาลูกให้ก็ยังไงอยู่ เว้นแต่นานๆๆ ที่น้องแดนอยากจะไปค้างบ้านอา เราก็ให้ไป

ส่วนที่ว่าทำไมทนได้ เพราะโดยส่วนตัว ยอมรับว่า ไม่ชอบมีเรื่อง ถ้าอันไหนปล่อยได้ก็ปล่อย อีกอย่าง ไม่ใช่บ้านเราด้วย แต่ เรามีนิสัยแบบนี้ ทำให้เรารู้ว่า คนรักเราเยอะมากกก

ครู นักเรียน เพื่อนร่วมงาน พอเกิดเรื่อง หลายคนเลยที่อยู่ข้างเรา

.............................

ตอนนี้เรื่องของแม่น้องแดน กลายเป็นเรื่อง ท้อค ออฟ เดอะ ทาวน์ ของเมืองนี้ไปแล้ว

เพราะที่ทำงานทุกคนจะรู้ว่า ปาริฉัตร แป๊ะยิ้มอย่างเดียว.....คือมีไรก็ยิ้มๆๆๆ กับเด้กก็ยิ้ม กับครูก็ยิ้ม &nsbp; &nsbp;แต่ที่น่าแปลกอีกอย่างคือ เด็กจะฟังเรามากกว่าฝรั่งคนอื่นๆๆ

หลายครั้งที่เราเตือนเด้ก ((งานทำความสะอาดโรงเรียนด้วย)) เด็กฟัง และเชื่อ ซึ่งโดยส่วนใหญ่ จะเห็นว่าเด็กจะชอบล้อเลียน ยิ่งเราเป็นคนต่างชาติ แล้วภาษาไม่ได้อย่างที่พวกเค้ากัน เค้าจะล้อ แต่ ตัวแม่น้องแดนกลับไม่โดน เวลาเด็กเล่นอะไรมา หรือพุดอะไรมา เราก็ตอบเล่นกับเด็ก.........หรือไม่ก็แป๊ะยิ้มอย่างเดียว 55555555

ตอนที่ยัยลอ โดนพักงาน แล้วหายไป 1 อาทิตย์เต็มๆๆ พวกครู เริ่มส่งเสียงกันแล้ว แบบ ไม่ได้ถามตรงๆๆ แต่ รู้เลย เพราะเค้ามองมาที่เราเป็นพิเศษ แต่ ก็นะ ไม่มีคนกล้ามาคุยมาถาม เพราะเราไม่ใช่คนพุด คนคุยมาก

แต่ จากที่ได้ฟังหัวหน้าคนทำความสะอาดพูด ((กลุ่มนี้น่ารักมากกกก ทำงานด้วยแล้วสบายใจ)) บอกว่า ครูทุกคนชอบเราหมด เพราะทำงานไม่เคยบ่น และที่สำคัญ ทำงานจนเค้าเกรงใจ ไม่กล้าทิ้งให้ห้องเรียนรก .... สรุป ตึกที่แม่น้องแดนรับผิดชอบ เป็นตึกที่ ครูทุกคนช่วยกันดูแลห้องให้เรียบร้อยมากที่สุด.............เพราะ เค้าบอกว่า ไม่เคยบ่นไม่เคยว่า ไม่เคยคอมเพลน เวลาที่ห้องรกกกกมากก


คือ ตอนนี้ไม่ห่วงเรื่องนี้แล้วหล่ะค่ะ มาห่วงก็เรื่องทำไงมันจะทำน้ำหนักขึ้นมาได้

เพราะพ่อน้องแดนบอกว่า เธอดูแย่มากก เหมือนคนอมโรค กินให้มันเยอะๆๆๆหน่อย

ทั้งเพื่อน ก็ขนอาหารเสริมมาให้ซะจนหาที่เก็บไม่ได้แล้ว


..............................

ป้าหนูนา ฟาร์มอะ แต่งเพราะเครียด ถ้าไม่ได้ไอ้นี่ช่วยนะ คงไม่รุ้เหมือนกันว่าจะทำยังไงให้ตัวเองสงบได้


ขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ

[Dreamer]

โล่งใจแทนค่ะที่ผ่านมาได้
อย่างที่หลายคนบอก ทำงานกับฝรั่งพวกนี้ไม่มีคำว่าสงสาร
เรายอมก็กดเรา เคยเจอมาไม่ต่างกันมาก
และตั้งใจว่าต่อไปต้องมีจุดยืนค่ะ

[pensij]

ส่วนยัยลอ...คดีเก่ามีเยอะค่ะ

โอกาสพี่ชนะ มีมากกพอดู และที่สำคัญ เค้าให้สัญญา พี่ไม่ตกงาน และพี่ไม่ต้องย้ายที่ทำงานด้วย แน่นอนค่ะ

เวรกรรมมีจริงๆๆค่ะ ขอให้คุณโชคดีนะคะ
ชื่นชมให้ความแกร่ง และอดทนมากๆๆค่ะ


ทราย

[pimparada]

สวัสดีค่ะคุณปา

ไล่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ อยากบอกว่ามีความอดทนในการทำความดีมากเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ ...ดีแล้วค่ะที่คิดสู้บ้าง ไม่งั้นเราก็รับเอาเต็มๆ ยอมรับว่าพออ่านมาถึงตอนกลางของเรื่อง อดไม่ได้ที่จะคิดว่า ทำไมคนไม่ดีนี่เจริญขึ้นๆ แต่ก็เชื่อในกฎแห่งกรรมค่ะ ใครทำอะไรไว้ดีชั่ว ได้รับผลหมดแหละ

จะติดตามอ่านต่อไปนะคะ ขอให้เรื่องราวจบด้วยดี และจบเร็วๆที่คุณปาจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง

[stefano]

พี่ปาคะ กรรมกำลังไล่ตามยัยลอแล้วค่ะ ทำไรไว้มิใช่ว่าคนอื่นเขาจะไม่รู้ เข้ามาเป็นกำลังใจให้พี่ปาอีกครั้งค่ะ สู้ ๆ นะคะ