เห้อกลุ้มใจลูกขับจักรยานไม่เป็น

[naddyswiss]

เห้ออยากมาขอคำปรึกษาคุณแม่ๆเรื่องการขับจักรยานของลูกหน่อยค่ะ

ความจริงมันก้อดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยของโลกใบนี้นะคะ แต่ว่าแอนดี้กำลังจะเข้าอนุบาลเดือนสิงหาคมนี้แล้วค่ะ โหน่งกำลังกังวลว่า แอนดี้จะไม่เอาถ่านเอาขี้เถ้า กลัวลูกแหย๋ สู้เพื่อนๆในห้องไม่ได้

คือแอนดี้เค้าจะขี้กลัวไปเสียทุกอย่างเลยน่ะค่ะ ใส่เสื้อผ้าเองก้อไม่ได้ คือความจริงเค้าทำได้ทุกอย่างนะคะ แต่บางทีเค้าจะชอบบอกว่าเค้าทำไม่ได้

ตัวอย่างเช่น เวลาไปฉี่เอง ที่บ้านเราจะมีโถส้วมเด็กซ้อนโถผู้ใหญ่ แอนดี้เค้าทำได้นะคะ แล้วเค้าจะเดินมาบอกว่า "มามี๊แอนดี้ฉี่เองได้" แต่ช่วงอื่นมาก้อจะมาบอกว่า ทำไม่ได้ ต้องทำให้หน่อย ทั้งๆที่เราก้อเห็นเค้าทำเองได้ เวลาลูกทำได้ โหน่งก้อชมเค้านะ เค้าก้อภูมิใจ แต่ทำไมอีกอารมณ์ก้อกลับทำเองไม่ได้

แอนดี้ไปเข้ากลุ่มเด็กเล็กมาระยะเวลานึงแล้ว อายุแอนดี้ถึงเกณฑ์เข้าอนุบาลพอดี เลยต้องไปเข้า ที่กลุ่มเด็กเล็กแอนดี้ก้อจะแหย๋กว่าทุกคน คนที่เค้าเป็นคนดูแลเด็กกลุ่มเด็กเล็กบอกว่า แอนดี้จะไม่กล้าเข้าไปเล่นกะเพื่อน (ตอนแรกๆ) แต่เดี๋ยวนี้แอนดี้ก้อกล้ามากขึ้น

คือถามเรื่องที่โหน่งกลุ้มใจคือ โหน่งพยายามฝึกแอนดี้ขับจักรยาน แต่เข้าใจอารมณ์ไหมคะ ตัวโหน่งเองก้อยังขับไม่แข็งเลย เลยไม่รู้จะเป็นตัวอย่างอะไรลูกดีเนี่ย ส่วนคุณพ่อกลับจากทำงานก้อนู่นเข้าป่า ก้อเลยบอกอเล็กไปแระว่า ฉันไม่อยากให้ลูกฉันเป็นเด็กประหลาดของสังคมสวิส เพราะอะไร เด็กที่สวิสสามขวบก้อปั่นจักรยานกันได้แล้วอ่ะ แล้วที่สวิสเนี่ยที่ อนุบาลเค้าจะมีช่วงที่พาเด็กไปขับจักรยานบ้าง เดินป่าบ้าง สกีบ้างแล้วแต่ฤดูกาลอ่ะ กลัวมากเลย กลัวลูกทำไม่ได้เหมือนคนอื่นเค้า คงจะโดนเพื่อนล้อ หลอนแล้วเนี่ย แม่หลอนกว่าลูกไปก่อนอีกอ่ะ

ลูกๆโหน่งจะขับแต่รถเด็กเล่นสี่ล้อ แอนดี้มีคันนึง คันเล็กๆ รู้จัก bobby carไหมคะ คันสีแดงๆ ตอนแรกๆ คันเล็กไป ปีนี้คุณหญิงย่าไปซื้อคันใหญ่กว่าเดิมให้หลานอีก บอกหลานจะได้ขับคันใหญ่ขึ้น เห้อ แทนที่จะคิดให้หลานขับจักรยานสักคันแทน

เพื่อนๆค๊า หะโหน่งจะฝึกลูกขับจักรยานให้เหมือนเด็กดอยคนอื่นๆได้บ้างล่ะเนี่ย

วันนี้นะโหน่งพาแอนดี้ไปเล่นสนามเด็กเล่น แอนดี้ไปเจอเพื่อนเค้าที่กลุ่มเด็กเล็ก เด็กคนนั้นโตกว่าปีนึง ทีนี้เด็กคนนั้นเค้าก้อแบบแมนมากๆอ่ะ คือแบบแก่นแก้วมากๆ ทีนี้ก้อคำรามใส่แอนดี้ แค่นั้นแหละแอนดี้ทำท่ากลัวขึ้นมาทันที โอ้วแม่เจ้า หญิงแม่รับไม่ได้ อยากให้ลูกแมนกว่านี้

เพื่อนๆคิดว่าแอนดี้เค้าอยู่กะโหน่งมากไปใช่ไหมคะ แต่โหน่งก้อไม่ใช่จะสาวมากนะ โหน่งก้อออกจะห้าวอ่ะ เห้อ เนี่ยแหละมีลูกแต่ละคนปัญหาก้อเริ่มตามกันมาให้ปวดกระบาล

กำลังมีความคิดว่าจะเอารถบ๊อบบี้คาร์ไปซ่อนแล้ว กะว่าจะเหลือแต่จักรยานคันงาม นังโหน่งคงต้องหันมาขับจักรยานเป็นจริง เป็นจังกะเค้าเสียที

ตูต้องมาขับจักรยานตอนแก่ เรียนว่ายน้ำ เดี๋ยวหน้าหนาวก้ออีกไปเรียนสกีกันอีก ทำไมเดี๊ยนต้องยอมพลีกายขนาดนี้นะ เป็นห่วงลูกน่ะ คืออยากให้เค้าเป็นเหมือนเด็กๆคนอื่นในสังคมที่นี่ เพราะเวลาส่วนใหญ่ต้องอยู่ที่สวิส

ส่วนเจ้านาตาลีเป็นน้องแอนดี้หนึ่งปีกว่าๆ เธอก้อพัฒนาการดูเหมือนว่าจะล้ำนำพี่ชาย ทำอะไรได้ด้วยตัวเอง ไม่อยากเปรียบเทียบลูกกัน กลัวแอนดี้เสียใจ ฮ่าๆๆๆ

[Ping]

น้องโหน่งอย่ากังวลไปเลยคะ ตอนนี้ลูกชายพี่จะ15(อาทิตย์วันเกิดเค้า) พูดตรงๆว่าเลี้ยงลูกแบบทำอะไรไม่เป็นเลย พี่สาวพี่ป้อนข้าวหลานจนอายุ10ขวบเพราะถ้าให้กินเองไม่ยอมกิน เมื่อก่อนพี่ก็กลัวว่าลูกจะทำอะไรไม่เป็น แต่พี่ว่าเค้าอยู่กับเราเลยไม่อยากทำอะไรมากกว่าเพราะถ้าไปโรงเรียนหรืออยู่ข้างนอกกับคนอื่นเค้าทำได้ทุกอย่าง มาอยู่ที่อังกฤษพี่ก็กลัวว่าเวลาลูกไปเข้าห้องน้ำจะโดนฝรั่งรังแกหรือไปโรงเรียนจะมีปัญหากลายเป็นว่าเราคิดมากไปเองจริงๆ เพราะเค้าไม่เคยมีปัญหาอะไรและทำได้ทุกอย่าง เราเตรียมอาหารเตรียมทุกอย่างให้ลูกเค้าเลยคิดว่าไม่ต้องทำอะไร เสื้อผ้าถอดไว้เราก็ตามเก็บ พี่ก็ไม่อยากทำเหมือนฝรั่งปล่อยให้ลูกทำเองทุกอย่าง
ส่วนเรื่องขี่จักรยานรับรองอีกไม่นานเค้าจะถีบไปเที่ยวกับเพื่อนได้สบายๆ ตัวพี่เอง40ต้นๆก็ขี่จักรยานให้คนซ้อนท้ายไม่ได้เลยแต่เราก็อยู่รอดมาได้อย่างดี เด็กบางคนอาจจะทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ก็มีนะคะ

[pimlapas]

โหน่งเอ๊ย เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันนะ บางคนอยากทำให้อย่างทีเขาเห็นแต่ว่าอาย หรือว่าเขากลัวไว้ก่อนว่า มันจะเจ็บมั้ยล่ะ เขาคงคิดของเขาเอาไว้น่ะโหน่ง
จะเล่าให้ฟังว่า เราเคยสอนหลานชาย น่าจะสามขวบมั้ง จำไม่ได้แล้ว ขี่จักรยาน แบบว่าไม่เอาล้อเล็กๆ มาเสริมนะ คือขี่เหมือนผู้ใหญ่ทุกประการ แต่เขากลัวมากๆ เราก็ไขเอาน๊อตออกจากล้อเล็กทีเสริมอยู่ออก ทีละข้างก่อน ให้เขาฝึกการทรงตัวก่อน เขาก็จะกระแย๊ก ๆของเขาไป คือความมั่นใจของเขาว่า ตรูไม่ล้มแน่ เพราะมีล้อเสริมเล็กๆ อยู่ข้างนึง พอเขาเริ่มใจกล้าแล้วก็ถอดออกอีกล้อนึง แต่... มีแต่นะ เขาก็กลัว และเริ่มจะไม่ขีมันแล้ว เราก็บอกเขาว่า ไม่ต้องกลัว เดี๊ยวเราจะจับท้ายจักรยานให้มั่นเลย เธอก็ปั่นจ้ำเอาๆ นะ ไม่มีล้ม น้ารับประกัน กร๊ากกก
เขาก็บอกว่า โอเค ก็ปั่นไปแบบงู เลี้ยวลด คดเคี้ยวไปเรื่อย พอเขาเริ่มทรงตัวได้นะ เราก็แอบปล่อย กร๊ากกก หลานมันก็มิรู้ว่าเราปล่อย มันก็ขี่ ก็ปั่นไปเลยอ๊ะ ปากก็ส่งเสียงบอกว่า อย่าปล่อยนะ ๆ เดี๊ยวล้ม เราแอบหัวเราะอยู่ เพราะเราปล่อยตั้งนานแล้ว หลานมันไปได้ตั้งไกลอ๊ะ

คือจะบอกว่า มันก็อยู่ที่ตัวเด็กน้อยๆ ว่าเขาจะสู้หรือเปล่านะ เราต้องชมเขา ต้องทำให้เขาดูให้ได้ ที่สำคัญ คุณหะโหน่งไปหัดขีจักรยานให้ได้ก่อนเหอะ

[naddyswiss]

โหน่งเอ๊ย เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันนะ บางคนอยากทำให้อย่างทีเขาเห็นแต่ว่าอาย หรือว่าเขากลัวไว้ก่อนว่า มันจะเจ็บมั้ยล่ะ เขาคงคิดของเขาเอาไว้น่ะโหน่ง
จะเล่าให้ฟังว่า เราเคยสอนหลานชาย น่าจะสามขวบมั้ง จำไม่ได้แล้ว ขี่จักรยาน แบบว่าไม่เอาล้อเล็กๆ มาเสริมนะ คือขี่เหมือนผู้ใหญ่ทุกประการ แต่เขากลัวมากๆ เราก็ไขเอาน๊อตออกจากล้อเล็กทีเสริมอยู่ออก ทีละข้างก่อน ให้เขาฝึกการทรงตัวก่อน เขาก็จะกระแย๊ก ๆของเขาไป คือความมั่นใจของเขาว่า ตรูไม่ล้มแน่ เพราะมีล้อเสริมเล็กๆ อยู่ข้างนึง พอเขาเริ่มใจกล้าแล้วก็ถอดออกอีกล้อนึง แต่... มีแต่นะ เขาก็กลัว และเริ่มจะไม่ขีมันแล้ว เราก็บอกเขาว่า ไม่ต้องกลัว เดี๊ยวเราจะจับท้ายจักรยานให้มั่นเลย เธอก็ปั่นจ้ำเอาๆ นะ ไม่มีล้ม น้ารับประกัน กร๊ากกก
เขาก็บอกว่า โอเค ก็ปั่นไปแบบงู เลี้ยวลด คดเคี้ยวไปเรื่อย พอเขาเริ่มทรงตัวได้นะ เราก็แอบปล่อย กร๊ากกก หลานมันก็มิรู้ว่าเราปล่อย มันก็ขี่ ก็ปั่นไปเลยอ๊ะ ปากก็ส่งเสียงบอกว่า อย่าปล่อยนะ ๆ เดี๊ยวล้ม เราแอบหัวเราะอยู่ เพราะเราปล่อยตั้งนานแล้ว หลานมันไปได้ตั้งไกลอ๊ะ

คือจะบอกว่า มันก็อยู่ที่ตัวเด็กน้อยๆ ว่าเขาจะสู้หรือเปล่านะ เราต้องชมเขา ต้องทำให้เขาดูให้ได้ ที่สำคัญ คุณหะโหน่งไปหัดขีจักรยานให้ได้ก่อนเหอะ

หนูขี่เป็นป้าพิม ขี่ได้ตอนอายุสิบขวบไปฝึกบ้านเพื่อน ใต้ถุนแฟลตทหาร เพราะว่าบ้านจนอ่ะไม่มีจักรยานขี่ เลยไปขอยืมเพื่อนขับ ไปขับแป๊บๆก้อเป็นเลย

แต่ปัญหาของโหน่งเรื่องขับจักรยานคือไรรู้ไหมคะ อายอ่ะ คือถ้าทรีนยันพื้นไม่ได้กะไม่ขับจักรยานคันนั้นอ่ะ ฮ่าๆๆๆ

ตอนมาอยู่ดอยครั้งแรก อเล็กไปเช่าจักรยานมาให้ขับหนึ่งคัน หาแบบพลิกดอยกันเลย จนได้คันเหมาะเจาะ ทีนี้ขับได้วันเดียว ร้องไห้เลย ไม่ใช่เพราะขับจักรยานนะคะ แต่เพราะสภาพภูมิลำเนาดอยอ่ะป้าพิม คิดดูขับลงไม่เท่าไหร่ แต่ขับขึ้นดอยดิ ป้าพิมนึกดิ ป้าพิมเดินขึ้นเขาชันๆก้อหลอนแว๊วนะ นี่ขับขึ้นดอยกันอีก กร๊ากๆๆๆ ขับอยู่วันเดียว ด่าปั๋วใหญ่เลย บอกตูไม่ขับๆ ฮ่าๆๆๆ

เรื่องความขี้กลัวของลูก บอกตามตรงเลย แอนดี้ได้จากหนูเนี่ยแหละ คริๆๆๆ ก้อไม่อยากจะว่าลูกนัก โหน่งเป็นคนขี้กลัวมากป้าพิม เนี่ยเดี๋ยวหนาวนี้หนูต้องพากุมารไปเรียนสกีพร้อมทั้งตัวโหน่งด้วย หนูก้อยังหลอนชีวิตอยู่เนี่ย ตอนสาวสเก็ตยังไม่กล้าเล่นเลย กลัวมาก แต่ต้องไปหัดสกี กลัวเหมือนกันเพราะเพื่อนบางคนก้อมีขาหักเพราะสกีด้วยอ่ะ

[aorangelus]

น้องหะโหน่งอย่ากลุ้มไปเลยค่ะ ทำแบบที่พี่พิมบอกนั่นแหละ ป้าก็ใช้วิธีเดียวกันกะเจ้าทะโมนสองคนที่ป้ามีนี่แหละ แต่เจ้าตัวเล็กป้ามันห้าวกว่าพี่มันมาก มันปั่นจักรยานสองล้อได้ตั้งแต่ 3 ขวบ แถมมีขี่ถอยหลังด้วย ล้มบ้าง ร้องบ้าง เราก้ช่วยปลอบเค้าไป แล้วบอกให้ลองใหม่ แต่เราอย่าไปทำท่าตื่นตกใจ จนเด็กใจเสีย ต้องบอกเค้าว่า ตอนแม่หัดใหม่ๆก็ล้มแบบนี้แหละ ทุกคนก็ล้มแบบนี้แหละ
คนอื่นทำได้ แอนดี้ก็ทำได้เหมือนกัน ชมไปเรื่อยๆ ยอไปเรื่อยๆ ให้กำลังใจเค้า เสริมความมั่นใจเค้า เดี๋ยวเค้าก็ทำได้เองค่ะ

[naddyswiss]

ตัวพี่เอง40ต้นๆก็ขี่จักรยานให้คนซ้อนท้ายไม่ได้เลยแต่เราก็อยู่รอดมาได้อย่างดี เด็กบางคนอาจจะทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ก็มีนะคะ

พี่ผิงโหน่งก้อขี่ให้คนซ้อนไม่ได้เช่นกันค่ะ เหอๆๆๆ แค่เอาตัวเองก้อแทบจะไม่รอดแล้ว หนูเห็นฝรั่งเค้าขับกัน มีที่พ่วงพาลูกขับกันอีก โอ๊ยไม่ไหวๆ อิอิ

แต่แอนดี้เค้ามีความสามารถพิเศษของเค้า ซึ่งก้อไม่รู้อ่ะนะคะว่าเด็กคนอื่นจะเป็นไหม เพราะลูกพี่ชายที่เค้าโตกว่าเค้าก้อทำไม่ได้ มันคือ แอนดี้เค้ารู้ยี่ห้อรถเกือบทุกยี่ห้อ ขนาดรถวิ่งผ่านหน้าไป แอนดี้ตะโกนบอกเลยว่า "ปอร์เช่" และอื่นๆ เค้ามีเซ๊นส์ทางด้านนี้ แต่ว่าเราก้ออยากให้ลูกเรารู้เหมือนเด็กชาวบ้านกันบ้าง

เป็นแม่คนนี่ต้องอดทนมากนะคะ คือโหน่งเนี่ยเป็นคนที่สอนไรคนหลายๆทีไม่ได้น่ะค่ะ โหน่งใจไม่เย็นพอ พาลจะไปโมโหกันไปอีก แต่ยังไงจะพยายามฝึกกันต่อไปค่ะ ขอบคุณพี่ผิงมากค่ะ

[pimlapas]

ใช่ๆ โหน่งปลอบเขาเยอะๆ ยอเขาเยอะๆ แอนดี้เก่งจะตายไป และอีกอย่างนะโหน่ง ให้หัดที่พื้นเรียบๆ นะ จะเป็นเร็ว อย่าหัดที่สนามหญ้านะ ทำไงก็ไม่เป็นหรอก มันพื้นไม่เสมอน่ะโหน่ง แต่เราก็หาสนับเข่า สนับศอก กันน๊อค ให้เขากันล้มด้วยนะโหน่ง เดี๋ยวเขาก็เป็น บอกว่า แอนดี้สู้ๆ
อิอิ จะบอกว่าวันนี้ป้าพิมเกือบไม่รอดแหนะ ก็อีเรื่องเดินขึ้นเขานี่แหละโหน่ง ขาไป เดินลงไม่เท่าไหร่ ขากลับสิ เกือบต้องช๊อคตายคาถนนเลย มันเหนื่อยแบบจะขาดใจ นั่งพักมันข้างทาง ไม่องไม่อายใครมันหรอกว่ะ เข็ดเลยนะต่อไปต้องรอลุง ไม่ซ่าส์อีกแล้ว เป็นตายเท่ากัน

[แตง]

เรื่องหัดจักรยาน ทำแบบที่คุณพิมบอกเหมือนกัน ใส่ล้อเสริมก่อน ให้เค้าหัดปั่นจักรยานได้บ้างเราก็ค่อยถอดล้อเสริมออกแล้วช่วยจับวิ่งตามรถไป หัดสักพักก็ค่อยแอบปล่อยมือ ต่อไปเค้าก็จะขี่ได้เอง เรื่องลูกขี้กลัว พอเค้าเริ่มเข้าเรียน เจอเพื่อนๆเค้าจะเริ่มปรับตัวเอง

ลูกพี่ก็เป็นเหมือนแอนดี้ เข้าอนุบาลพี่ต้องเข้าไปนั่งในห้องเรียนด้วยทำตัวเป็นครูอาสาอยู่สองปี พอเริ่มเข้าเกรดหนึ่ง พี่ปล่อยเค้าไปให้ไปรถโรงเรียนเอง เค้าเริ่มปรับตัวเองไปเรื่อยๆอะไรที่อยู่บ้านทำไม่ได้ อยู่โรงเรียนจะทำได้ ตอนนี้เวลามีกิจกรรมที่เค้าพานักเรียนไปทัศนศึกษาข้างนอก ในพ่อแม่ตามไปด้วยได้ พี่พยายามที่จะไม่ตามไปด้วย แต่ให้ลูกไปกับรถโรงเรียนแทน เค้าจะได้รู้จักทำอะไรได้เองโดยไม่มีแมีคอยดูตลอดเวลา เราเพียงแต่ย้ำเรื่องให้เค้าทานอาหารที่เราให้ติดตัวไปก็พอ และก็บอกว่ากลับมาแล้วให้เล่าเรื่องสนุกๆให้แม่ฟัง

เรื่องที่ยังไม่เกิดก็ไม่ต้องวิตกกังวลล่วงหน้า เรื่องเดินป่าเดินเขากับกลุ่มเพื่อนๆก็ไม่ต้องวิตกล่วงหน้า กลัวลูกถูกล้อที่ทำไม่ได้ อาจมีเด็กบางคนล้อบ้างแต่เด็กส่วนมากเค้าจะเข้ามาช่วยเพื่อนให้ทำได้ ข้อสำคัญเราอย่าไปย้ำตรงนี้กับลูกว่าถ้าทำไม่ได้แล้วจะถูกเพื่อนล้อเพราะมันจะเป็นปมด้อยของลูกยิ่งทำให้เค้าขาดความมั่นใจ อะไรที่ยังไม่เกิดอย่าเพิ่งวิตกล่วงหน้า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด แล้ววันหน้าจะดีเอง

อีกอย่างอย่าเอาลูกไปเทียบกับลูกคนอื่นๆหรือเด็กอื่นๆ เพราะแต่ละคนจะมีความสามารถแตกต่างกัน มองในส่วนที่เค้ามีดีกว่าคนอื่นๆแล้วสนับสนุนส่วนนี้ให้ดียิ่งขึ้น ส่วนไหนที่เค้าด้อย เราก็พยายามช่วยให้เค้าพัฒนา อย่าไปคาดหวังว่าลูกชายต้องเป็นแมนเต็มตัว แค่ให้เค้าไม่เป็นเกย์ก็นับว่าดีแล้ว นี่ถ้าลูกชอบต่อสู้เวลาเข้าเรียนเราก็จะมีปัญหาอีกเรื่องลูกไปทำร้ายเด็กอื่นๆ

ท้ายนี้ก็ขอเป็นกำลังใจให้แอนดี้ ขี่จักรยานได้

[prettypass2000]

อย่าเครียดไปเลยค่ะพี่โหน่ง เดี๋ยวเขาก็ปั่นจักรยานได้เองค่ะ แต่พี่โหน่งหมายถึงจักรยานสี่ล้อหรือสองล้อคะ ชาร์ลอตต์เพิ่งปั่นจักรยานสองล้อได้เมื่่อวันพุธที่ผ่านมานี่เอง เขาอยากปั่นเพราะเพื่อนๆในหมู่บ้าน[ทุกคนแก่กว่าเขา]ปั่นจักรยานสองล้อได้หมด คงเป็นแรงผลักดันให้เขาอยากปั่นจักรยานสองล้อนะคะ หนูถอดล้อให้แล้วเขาก็ปั่นเองน่ะค่ะ หนูว่าถ้าแอนดี้ได้ปั่นจักรยานเล่นกับเพื่อนๆบ่อยๆแล้วอาจจะทำให้เขาอยากปั่นหรือปั่นได้เองในที่สุดค่ะ

ส่วนเรื่องที่แอนดี้ชอบบอกว่าทำไม่ได้นั้นชาร์ลอตต์ก็เป็นนะคะ หนูคิดว่าเพราะเขาอ้อนมากกว่าค่ะ เขาอาจจะเห็นเราทำโน่นนี่ให้น้อง เขาก็คงอยากให้เราทำแบบนั้นมั่งค่ะ แต่พอเขาไป รร.แล้วเขาก็จะกลายเป็นคนละคนนะคะเรื่องของความเป็นผู้ใหญ่ อันนี้เห็นมาจากสองสาวน่ะค่ะ เหอๆๆๆๆ

เอาลิ้งค์จักรยานสี่ล้อน่ารักๆมาฝากพี่โหน่งค่ะ หนูว่าถ้าให้แอนดี้เลือกแบบที่เขาชอบและให้ปั่นสี่ล้อไปก่อนแล้วเขาอาจจะติดใจนะคะ เรื่องสองล้อนั้นเดี๋ยวเขาพร้อมแล้วเขาก็อยากที่จะปั่นเองค่ะ

<a href='http://www.toysrus.com/search/index.jsp?categoryId=2256573&fbx=0&fbc=1&f=PAD%2FTRU+Age+Filter%2F3+%26+4+Years&f=Taxonomy%2FTRUS%2F3129949&fbn=Taxonomy|Kids+Bikes&view=all' target='_blank'>http://www.toysrus.com/search/index.jsp?ca...+Bikes&view=all</a>

[มะเหมี่ยว]

<span style='color:fuchsia'>เข้ามาเก็บความรู้ค่ะ เหมี่ยวก็เป็นคุณแม่ลูกสองเดินตามตูดพี่โหน่งมาติดๆ...
เรื่องจักยานเหมี่ยวใช้ที่มีสามล้อค่ะตอนนี้ ไปไหนก็เอาใส่ท้ายรถไปด้วย เดินซื้อของก็ให้เขานั่งเราก็คอยเข็น...
ไพลิน
ไปสวนสาธารณะ ไปที่ไหนๆก็เอารถคันน้อยติดรถไปด้วย ให้เขานั่งจักยานน้อยแทนรถเข็นค่ะ...หวังว่าสักวันเขาคงอยากปั่นเอง เพราะตอนนี้ยังไม่ยอมปั่น เขาจะพักขาไว้ที่พักขาตรงข้างๆเฉยๆให้แม่เข็นท่าเดียว อิอิ
...เรื่องลูกเราโดนรังแกบ่อยๆ เหมี่ยวปล่อยให้โดนเลยค่ะ แต่คอยบอกคอยสอนเขาไปด้วยว่าเด็กคนนั้นทำนั้นไม่ดีไม่น่ารัก...ที่ปล่อยให้โดนเพราะต้องการให้ลูกรู้จักเรียนรู้ด้วยตัวเอง
...เรื่องเวลามีคนคำรามตะคอกใส่แล้วลูกเราแสดงทีท่ากลัวเหมี่ยวสังเกตลูกตัวเอง...เพิ่งรู้ว่าผลเกิดจากตัวเหมี่ยวเองที่เคยคำรามลูกเวลาลูกทำผิด เวลาลูกเอาซีดีไปถูพื้นผนัง เวลาลูกเอาสีไปเขียนผนัง บ่อยครั้งที่เผลอไปคำรามเขาจนเขากลัว ทีนี้พอคนอื่นมาคำรามเขาเขาก็กลัวเหมือนเขาฝังใจ...แต่ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นอาจจะเคยรังแกแอนดี้ที่ รร.มาก่อนแอนดี้เลยกลัวเขารึเปล่านะพี่...

กังวลเป็นธรรมดาคนเป็นแม่นะพี่โหน่ง...แต่ถ้าเราคอยฝึกเขาใส่ใจเขา ฝึกๆไปสักพักเขาก็เป็นของเขาเอง...แม่คือครูคนแรกของลูก...เหมี่ยวคิดเสมอว่าตัวเองเป็นทั้งแม่และครู เพื่อเตือนตัวเองและจะได้เมเนจได้ว่าควรสอนลูกยังไง...</span>

[เจ้าหญิงของแม่]

ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าค่ะ ยังเล็กๆ อยู่ เดี๋ยวเขาก็เป็นเองค่ะ ให้เขาออกเล่นกะเพื่อน ขี่สี่ล้อไปกะเพื่อนๆๆ ไปก่อน สักหน่อยก็คงกล้าเองค่ะ
ส่วนลูกเปิ้ลยังสี่ล้ออยู่ ฮี่ๆๆ

[prettypass2000]

พี่โหน่ง ยืมพื้นที่นิดหนึ่งนะคะ

คุณเหมี่ยว เมื่อก่อนให้ชาร์ลอตต์ปั่นจักรยานแบบของสาวน้อยของคุณเหมี่ยวเลยค่ะ มาซื้อสี่ล้อให้ตอนเขาขอเพราะเขาเห็นเพื่อนๆรุ่นโตกว่าเขาปั่นกัน ที่บ้านจะไม่ซื้อให้จนกว่าเขาจะขอให้ซื้อให้เพราะคิดว่าถ้าเขาขอก็คงหมายถึงว่าเขาพร้อมที่จะปั่นน่ะค่ะ

เปิ้ล เรากล้าๆกลัวๆมากตอนถอดล้อเสริมออกให้ชาร์ลอตต์อ่ะ กลัวลูกล้มมาก แต่เคิร์กบอกว่าถ้าลูกขอให้ถอดล้อเสริมออกนั้นเขาคงพร้อมที่จะปั่นแล้วก็ให้ถอด ถ้าปั่นไม่ได้ก็ค่อยใส่กลับเข้าไปใหม่ เราว่าการที่เขาได้เห็นเพื่อนๆบ้านที่เขาเล่นด้วยปั้นสองล้อนั้นทำให้เขาอยากปั่นด้วยนะเพราะพอเขาเล่นกันทีไร ชาร์ลอตต์ถูกทิ้งไว้ข้างหลังตลอดเนื่องจากสี่ล้อปั่นได้ไม่เร็วเหมือนสองล้องไง นี่ถ้าชาร์ลอตต์ไม่ขอให้ถอดออกเราก็คงไม่ถอดออกนะ ตอนนี้จะหัวใจวายตายกับคุณนายเพราะเขาพยายามเลียนแบบเด็กโตทุกอย่างในการปั่นแบบผาดโผนอ่ะ

[modnoi]

หรือว่าจะให้เขาเริ่มจาก จักรเดินก่อน(ศัพท์นี้คิดเอง)
แถวนี้เด็กสามขวบก็ยังใช้เจ้าจักรเดินกันอยู่เลย

ลูกชายได้มาตอนสองขวบ ตอนนั้นขายังไม่ถึงค่ะ
แต่ด้วยความอยาก เธอก็ถูๆไถทุกวัน ตอนนี้สองขวบกับ
สี่เดือน ขาก็ยังไม่ถึงดีเท่าไหร แต่ควบเดี่ยวได้แล้ว



เด็กแต่ละคนต่างกันเน้อ ถ้าเขาเริ่มกลัวมาตั้งแต่แรกๆแล้ว
เราเป็นแม่ก็คงกลุ้มเหมือนกัน แต่เชื่อว่าเมื่อโตขึ้นเดี๋ยวก็ดีขึ้น

แต่ว่าเด็กที่กล้ามากก็มีส่วนเสียนะคะ เจ้าลูกชายนี่ล่ะมันไม่กลัว
อะไรเอาเสียเลย อยากลองอยากเล่นเสียทุกอย่าง เครื่องเล่นสำหรับ
เด็กโตเธอก็อยากลอง คนเหนื่อยคือแม่นะต้องตามทุกฝีก้าว กลัว
เขาพลาด เพราะยังเล็กอยู่

แล้วเห็นผู้ใหญ่นี่ เธอก็เขาไปคุยกับเขา พูดได้บ้างยังไม่เต็มประโยค
ทำไม้ทำมือประกอบ ถ้าเป็นผู้ใหญ่เขาก็จะเอ็นดู แต่ถ้าเป็นเด็กโต
กว่าเขา ก็ไปทำให้คนอื่นรำคาญ เขาก็ตวาดมันกลับมา เห็นแล้วก็สงสาร
ลูกเหมือนกัน แต่กระนั้นมันก็ยังไม่หยุดซ่าส์

[ainsworth]

คุณแอนดี้ไม่ได้เป็นคนเดียวหรอกค่ะโหน่ง
เจ้าเจสสิก้ากับสามล้อที่บ้าน กระแด๊กๆ ได้ไม่ถึงสองเมตร ก็ไปต่อไม่ไหวแล้ว
บังคับหัวรถก็ยังไม่ได้ ตรงได้อย่างเดียว
มันอยู่ที่สภาพอากาศด้วยมั้งคะ (โทษฟ้าโทษฝนไปนู่น ฮี่ๆ) ฝนตก อากาศหนาว ใครจะเอาลูกไปปั่นจักรยานนิ ลูกไม่หนาว แต่แม่หนาว
ตอนนี้หน้าร้อนกะว่าจะพาลูกไปปั่นนอกบ้านให้บ่อยขึ้น ไม่งั้นอีกไม่กี่เดือนก็หนาวอีกละ

สู้สู้ค่ะคุณแอนดี้ ให้คุณครูนาตาลีสอนเลยค่ะ

[naddyswiss]

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มาช่วยตอบ บางทีหะโหน่งเป็นคนชอบคิดอะไรไปไกลกว่าตัวจริงๆค่ะ

ทุกวันนี้นั่งนึกถึงตอนลูกเป็นวัยรุ่นแล้ว อิอิ ทั้งๆที่ลูกเพิ่งจะสี่ขวบเอง

<span style='color:red'>น้องมด</span>จักรยานที่พี่อยากให้แอนดี้ขับ คือจักรยานสองล้อค่ะ พี่รู้ว่าเค้ายังเด็กเกินไป แต่พี่อยากฝึกให้เค้าเป็นตั้งแต่ตอนนี้ เพราะที่สวิสกิจกรรมทาง รร. จัดให้เค้ามักจะพาไปขับจักรยานกัน แล้วพี่กลัวลูกพี่ทำไม่ได้ตามเพื่อน แล้วเพื่อนๆจะล้อ คิดแทนเสร็จสรรพเลยตู ฮ่าๆๆๆ

<span style='color:blue'>น้องเหมี่ยว</span> ที่บ้านมีเป็นรถสี่ล้อ จักรยายสี่ล้อซื้อให้ตั้งแต่ลูกๆเล็กๆเลยค่ะ ตอนนี้ในสวนมีรถสี่ล้อ มีแทร๊กเตอร์ ไว้ขับเล่นกันสองคนพี่น้องเวลาแม่ทำกับข้าว ก้อไล่ลูกออกไปไถรถเล่นค่ะ แต่คิดว่าอากาศดีๆแบบนี้พี่จะลองพาเค้าไปหัดขับคู่กันเลยค่ะ

<span style='color:purple'>คุณมดน้อย</span>ลูกสาวโหน่งเป็นเหมือนกันค่ะ เธอไม่ค่อยกลัวอะไรเหมือนกัน ซึ่งต่างจากพี่ชายลิบลับ เหมือนเธอกล้าตัดสินใจอะไรเอง ทำอะไรก้อไว ตื่นเช้ามาก้อจะหากุงเกงใส่ออกนอกบ้านเอง คำแรกที่พูดตอนตื่นนอน คือ "ไปเที่ยว" อิอิ

ก้อคงต้องอดทนดูกันต่อไปนะคะ จริงๆค่ะ เด็กแต่ละวัย เราก้อมีอะไรให้เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ เห้อกว่าจะโตกันจนออกเรือนนะ คุณหญิงแม่ต้องบำรุงครีมสักกี่ร้อยกระปุกล่ะเนี่ย อิอิ