มีใครอยู่เมืองนอกแล้วทำงานกันบ้างคะ

[cake]

กว่าจะมาถึงวันนี้เหนื่อยเหมือนกันน่ะค่ะ แต่พี่มิ้นท์ก็เก่งน่ะค่ะยังมีความพยายามที่จะทำงานอยู่
ถ้าเป็นเมย์คงขี้เกียจไปแล้ว มีเวลามาเล่าอีกน่ะค่ะ พี่มิ้นท์ไม่ต้องซีเรียส Take Care น่ะค่ะ

[คุณนาย]

..ขณะนี้นาย ได้งานทำแล้วค่ะ หลังจากที่รอมาสามเดือน.. ก่อนอื่นขอเล่าประวัติการทำงานที่เริ่มต้นมาอยู่ที่ฝรั่งเศสใหม่ก่อนนะคะ ตอนมานายตั้งท้องลูกคนแรกที่เมืองไทยได้สามเดือนก็ได้ วีซ่า พอมาถึง นายอยากกลับเดี่ยวนั้นเลย คิด ในใจคะว่าเราจะทำมาหากินอะไรเนี่ย ภาษาก็ไม่รู้สักตัว แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วเป็นไงเป็นกันหว่ะ สู้ตาย เพราะเคยสู้มาเยอะแล้วในชีวิตไม่กลัว ต่อมาคลอดลูกได้ไม่ถึงเดือน ก็เห็นคนลาวที่อยู่ใกล้ๆกันหอบหิ้วถุงใหญ่ๆขึ้นบ้าน สงสัยค่ะ (ผ่าศพยัดถุงขยะ หึเปล่า?) เข้าถามพอรู้ว่าแกไปรับงานมาทำที่บัาน ใจพองโตเหมือนจะหลุด คิดในใจว่าฉันต้องมีงานแล้ว !!!!!

รุ่งขึ้นก็ไปหาแกนั้งดูงานที่แกทำ ซึ้งสามีภรรยาคู่นี้ไม่มีความรู้พูดภาษาฝรั่งก็ไม่เป็นเค้ายังทำได้ งานที่แกทำก็คืองานเย็บ แน็คไทร์คะ คือนายชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นายเลยช่วยทำ แกเห็นนายทำได้ และดีด้วย แกบอกให้นายไปสมัครทำเลยเพราะเขาต้องการคนงานที่มีฝีมือดี บางคนให้ไปทำลองดู แต่งานออกมาไม่สวยทำไม่ดีเขาไม่รับ นายก็ไปกับแกและเอางานที่นายทำให้ดู เขารับเลยค่ะ ดีใจที่สุดในขนะนั้น ดูชีวิตมีค่าขึ้นมาเลย หลังจากได้งานมาทำดีใจมากใจลอยไปถึงเมืิองไทยทำไปคิดไปงานเส็จผ่านไปเร็วจัง ขนะทำงาน นายเอาลูกใส่รถ หัดเดิน แล้วเชือกมัดรถไม่ให้ลูกเดินไถไปจักรเย็บ เครื่องจักอุตสาหกรรมนะคะซึ้งหาซื้อได้จากคนลาวแถวนั้น ทำได้ 1 ปี ก็ตั้งท้องคนที่สอง .....

นั่นคือก้าวแรกของการทำงานของนายคะ....ขนะที่ตั้งท้องลูกคนที่สอง ก็ยังทำงานนี้ไปจนถึง หกเดือน หมอบอกตัองหยุดงาน ก็ขอพักงาน กินเงินเดือนตั้งท้อง นายเก็บเงินสะสม ได้พอสมควร เราก็เริ่มมองหาขยับขยายที่อยู่เพราะจะมีสมาชิกครอบเพิ่มอีกคน เราก็ได้สร้างบ้านหลังหนึ่งด้วยนํ้าพักนํ้าแรงของเราสองคนที่เก็บสะสมร่วมกันมา บ้านเสร็จต้อนรับลูกน้อยพอดี คือตั้งใจเอาไว้อย่างนั้นคะ พอคลอดพ่านไปสามเดือนนายของานทำเลยขอเจ้าเก่า เขาก็รอนายอยู่แล้ว ทำไปตลอดจนตั้งท้องลูกคนที่สามค่ะ หิหิหิหิ ลูกดกจังแงะ!!!!!!...

ต่อมานายรู้จักกับเพื่อนคนเวียดนาม เค้าชวนนายมาร่วมงานด้วย คือตั้งเป็นบริษัทหุ้นส่วนเล็ก ไปรับเหมางานที่โรงงานผลิดเสื้อผ้าสำเร็จรูป คือไปรับมาเย็บ โดยโรงงานตัดเรียบร้อยแล้วเราเย็บ นำไปติดกระดุม รีดพร้อมส่งต่อให้ลูกได้เลย ช่วงนั้นรุ่งมากทำไมทันต้องรับคนเย็บเพิ่ม......นายกับเพื่อนที่ร่วมทำมาได้..10..กว่าปี จนถึงวาระสุดท้าย เมื่อปีที่ผ่านงาน งานที่เคยล้นกลับลดน้อยลงๆ ในที่สุด สาเหตุุุมาจากฝรั่งสั่งจากจีน แรงถูกกว่า. ในที่สุด..ตอนนี้ก็รอให้รัฐบาลมายึดเอาของที่บริษัทไปค่ะ นายไปแจ้งของานไว้ นายก็รองานมาได้สามเดือน ทางกรมจัดหางานก็เรียกตัวไปดูงาน ไปดูทำเลยค่ะ เจ้านายบอกให้ลองทำสองเดือนเพื่อทดลองทำว่าเราจะทำได้ เหมือนคนที่ออกไปหึเปล่า...
วันนี้นายไปรับเงินเดือนงวดแรก แต่ยังไม่ได้ เจ้านายถามว่า คุณจะเซ็นสัญญาเลยไหม๊ ผมพร้อมรับคุณเข้าร่วมงานตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็ถามว่า คุณคงพอใจในผลงานที่ทำหรือ ปรกติเรามีสัญญาต่อกันสองเดือนไม่ไช่หรือ?
แล้วเจ้านายผู้ใจดีตอบว่า "...ใช่ แต่ผมพอใจในผลงานที่คุณทำซึ่งงานออกมาดีสวย และเรียบร้อยดีด้วย "นายคิดในใจคะว่า งานยากๆฉันทำมาแล้ว กับอีแค่เย็บหมอนในไม่ได้ก็แย่แล้ว แล้วนายบอกเจ้านายไปว่า "..ขอให้ขอลองอีกสักเดือนต่อน่ะ " เค้าบอกได้ รู้ใหม๊ที่นายบอกปัดไป เพราะนายมีงานอีกงานจะไปลอง วันจันทร์หน้า แฮ่ๆๆๆๆๆ เล่นจับปลาสองมือค่ะ เดี่ยวจะไม่สักตัวเลยนะ ฮิิๆๆๆๆ
.................. นี่แหละประสพการทำงานที่พ่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน ความจริงงานอื่นมีด้วยนะแต่เลือกเล่างานนี้ เพราะว่า อาชีพเย็บมีบุญคุณก้บนายมาตลอด ทำให้นาย มีกระเป่าหนักกลับไปเยี่ยมแผ่นดินเกิด ไปเยี่ยมผู้ให้กำเนิด เลี้ยงดูเรามาแต่เล็กตนโต มันทำให้นายได้กลับมาตอบแทนคุณ ทำให้นายได้มีทุกๆวันนี้เพราะงานนี้ "เย็บผ้า".......

ขอไห้ทุกคนที่กำลังหางาน หรือรองาน หรือกำลังทำงาน หรือคนทีตกงาน สู้ค่ะ อดทน ทำงานให้ทำแบบมีความสุขและคิดสนุกกับงานที่เราทำ นายขอให้เพื่อนที่กำลังหางานโชดดีนะคะ

[เด็กชายข้าหลวง]

<span style='color:purple'>Tee very jealous everybody have job ka - Tee live in England 7 months now no have job to do and have pregnant too. (very sadly can't have own money like in Bangkok ) hope everybody have a good day naka...</span>

[แม่น้องจ๊อด]

"ใครว่าอยู่เมืองนอกสบาย" เนื้อเพลงเก่าที่ได้ยินคุ้นหู เห็นกระทู้สุด Hot อันนี้แล้วก็อดเข้าร่วมแจมไม่ได้อ่ะนะคะ นอนอ่าน นั่งอ่านอยู่เกือบชั่วโมงเกือยจะจบ ชอบชีวิตการทำงานของ<span style='color:red'>พี่หมูแดง</span>มั่กๆๆอ่านสนุก

ชีวิตส่วนตัวของ รี นั้นก็ไม่มีอะไรมากเมื่อเทียบกับพี่หมูแดง เอาจากเริ่มแรกนะคะ ขอบอกก่อนว่าตัวเองไม่เคยทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกะเค้าหรอก ตอนอยู่เมืองไทยก็เรียน ป.ตรี ลุ่มๆดอนๆจนจบ ก่อนจะจบก็ใช้เวลามากว่าคนอื่นเค้าหน่อย เค้าเรียนกัน 4 ปี ไอ้เราเรียน 4 ปีคริ่ง ทำไมเรียน 4 ปีครึ่งนั้นก็ยาวนะคะเล่า 3 วัน 8 วันก็ไม่จบ เรียนจบมาก็หางานทำอยู่พัก ตอนนั่นก็เป็นช่วงที่คนตกงานเยอะมาก เคยโดนเรียกไปสัมภาษอยู่สองสามบริษัทแต่ก็ไม่ผ่านรอบสอง แบบว่าโง่นิดๆอ่ะนะ

สมัครงานอยู่สักพัก พ่อเห็นท่าจะไม่ไหวเลยส่งลูกสาวมาเรียน พอมาเรียนไอ้เราก็ฮึดอยากทำงานบ้าง งานแรกที่ได้ทำตอนที่เรียนภาษาอยู่ คือเพื่อนเค้าหาให้อ่ะนะคะ คือไปเป็นพนักงานเช็ดโต๊ะ เช็ดวันไหนไม่เช็ด ดันมาเช็ดวันวสเล็นไทน์ ร้านอาหารไทยที่ไปทำเค้าก็ไม่บอกว่าจะยุ่งได้ขนาดนั้น ไอ้เราก็เช็ดๆๆๆๆ เช็ดไม่หมดซะที เช็ดจนอ๊วกเลยอ่ะ ต้องแอบไปอ๊วกจิงๆๆ ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

งานต่อมาก็ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้พี่สาวเพื่อนอยู่สองครั้ง ครี้งแรกไปนอนเฝ้าเด็กสองคน 1 คืนได้มา 50 เหรียญ ดีใจมั่กๆงานง่ายไม่เหนื่อย เล่นกะเด็กได้กะตังด้วย แต่งานนี้ไม่ค่อยจะรุ่งเค้าต้องการเราบ้างไม่ต้องการบ้างรายได้ไม่แน่นอน เลยต้องระเห็ดกลับไปเช็ดโต๊ะอย่างเดิม

เช็ดโต๊ะอยู่นาน เช็ดเท่าไรก็ไม่ได้เป็นคนเสร็บซะที่ เพราะเจ้าของร้านมันน่าหม้อ เอาแต่คนสวยๆอ้อนเก่งๆ ไอ้เรามันอ้อนไม่เก่งเลยได้แต่เช็ดโต๊ะ เลยหาทางหนีทีไล่ไปเป็นเด็กเสร็บอยู่อีกร้าน แต่ก็ยังงกงานเช็ดโต๊ะอยู่ ก็ทั่งเช็ดทั้งเสร็บ ช่วงนั้นภูมิใจมาก ทั้งชีวิตเคยแต่แบมือขอเงินพ่อ ทีนี้มีเงินใช้เองรู้ความเหนือยและเริ่มรู้ค่าของเงิน ตอนนั้นอ่ะเงินดีมากนะ ทำงานทั้งเดือนได้ 2000 กว่าเหรียญ โทรหาพ่อร้องให้เลย

แต่ปรากดพอเข้ายูก็เลยย้ายมาอยู่ Missoouri เลยต้องลาออกมาอยู่ก็รับจ้อบเสร็บด้วย เรียนด้วย ที่ Missouri เสร็บได้เงินไม่เยอะเท่าตอนอยู่ Tampa แต่ก็ถูๆไถๆไปได้ เสร็บจนเรียนจบ ก็เลยกรอกใบสมัครหางานอยู่สักพัก หาเท่าไรก็หาไม่ได้ งานคอมพิวเตอร์สายที่เรียนมาเค้าก็ต้องการส่วนมากผู้ชาย (เรียน computer engineer มา) แถมเกรดเราก็ไม่ดีตอน ป.ตรี แถม degree ส่วนมากที่นี่เค้าก็ไม่รับรอง เลยหาอยู่เป็นปีก็หาไม่ได้ ช่วงที่หางานอยู่ก็ยังคงเสร็บอยู่นะ เสร็บจนตอนหลังสามีไม่ให้ไปทำเลยเพราะสามีเกลียดว่าเจ้าของร้านเค้าโขกสับเรา คิดไปคิดมาอยู่นาน เลยปรึกษากัยพ่อเรา และสามี สุดท้ายเลยลงเอยที่ว่า กลับไปเรียนเพื่อเปลี่ยนสายงาน

มันคงเป็นอีกข้ออ้างสำหรับเราด้วนมั้งเพราะว่างานคอมเราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าก็ไม่ได้ชอบขนาดจะเอาดีอะไรได้ 55 เลยตอนนี้ก็ไปเรียนพยาบาล เรียนมาสักพักแล้วเหลืออีกสองเทอมจะจบ หวังไว้ว่าหลังเรียนจบคงจะได้เริ่มชีวิตการทำงานกะเค้าจริงๆซะที หลังจากเกาะสามี กะ พ่อ กินอยู่มานาน เรื่องการทำงานของเราก็มีฉะนี้ล่ะค่า

และขอเป็นกำลังใจให้ใครก็ตามที่กำลังหางานทำอยู่ ขอให้ได้งานสมความมุ่งหมายเร็วๆนะคะ

[ปุ๊กเมลเบิร์น]

ปุ๊กเคยทำที่อังกฤษเมื่อเกือบ 10 ที่แล้ว ทำประมาณเกือบปีค่ะ อยู่แผนก แคนทีน ไม่รู้เขียนถูกหรือเปล่า ทำที่ซุปเปอร์มาเก็ตใหญ่ๆ คล้าย เทสโก้ โลตัส บ้านเรา แคชเชียร์บ้าง ตักอาหารบ้าง ผัดบ้าง ล้างจานบ้าง ทอดฟิชและชิพบ้าง เช็ดโต๊ะบ้าง ทำไม่เยอะค่ะแค่ต่ำกว่าเกณท์หักภาษีหน่อย แฟนทำบํญชี เลย ไม่อยากให้เราทำเยอะเพราะเดียวเสียภาษีทำให้ต้องทำเพิ่มจะได้คุ้ม...ตอนทำใหม่ๆ ภาษาไม่ค่อยแข็งแรง ลูกค้าถามว่า where is the washing room ? แม๊เราเพิ่งได้ออกมาหน้าแคชเชียร์เมื่อวันนี้เอง หลังจากล้างจานมานานเราก็เลยชี้ไปที่ห้องล้างจาน ออฟฟิศ ส่วนตัวเราเสียเลย แถมเดินนำลูกค้าใหญ่เลย เดินไปซักพักลูกค้าหัวเราะเลย บอกไม่ใช่ ห้องน้ำน่ะ 55555555555 เราอ๊ายๆๆ แม๊เพิ่งเป็นสาว 26 เพิ่งเคยมีแฟนครั้งแรกในชีวิต เอ๊ะเกี่ยวกันไหมนี้ ครั้งที่สองนั่งอยู่แคชเชียร์คอยคิดเงินอยู่ลูกค้าก็ถืออาหารมาจ่ายเงินเรียบร้อยถามว่า Can I warm these food in Microwave ? Yes, certainly...ปุ๊กตรงดิ่งไปไมโครเวฟเลยค่ะ จะไปอุ่นให้ลูกค้า นึกว่าลูกค้าจะกินที่แคนทีนเลย ฮิๆๆๆ ลูกค้าเดินตามมา เปล่าค่ะ จะไปอุ่นเองที่บ้าน ตอนจะกิน ถามเฉยๆ ว่าอุ่นได้ไหม 5555555 บ้างวันมีความสุขกะงานมากค่ะ บางที่ลูกค้าชอบยอดว่า หนูยิ้มสวยที่สุดในซุปเปอร์มาเก็ตนี้ ยิ้มสยามดี...ฮุๆๆๆ ยิ้มไปยิ้มมาลุงอายุ 65 ปี มากินข้าวทุ๊กวันทุกวัน บอกอยากรู้จักสาวไทยอายุเท่าเรา มาทำความสะอาดบ้านดูแลบ้านให้หน่อย เราก็บอกอุ๊ยอย่ารู้จักให้ยุ่งยากเลยค่ะคุณ หา cleaner สะดวกดี ไม่ต้องเทคแคร์ให้ยุ่งยาก เพราะสาวไทยชอบดินเนอร์อาหารนอกบ้านนะค่ะ ...(ลุงแกบอกว่ากินอาหารเอเชียไม่เป็น) ...ทำที่นี้ก็คล้ายๆ กันนิดนึงค่ะ วันนั้นผมยาวหลุดมา ซุปเปอร์ไวเซอร์บอกให้เอาผมขึ้นเดี่ยวนี้ ทั้งทีคนนี้ไม่ได้เป็นหัวหน้าเราโดยตรงเลย แต่พอฝรั่งอีกคนผมยาวกว่าเราด้วย ปล่อยยาวได้ทั้งวัน แถมตัวเองก็ยืนคุยกัน ไม่เห็นว่าหรือตำหนิอะไร....เจอหน้าเราที่ไหน ทำเชิดม๊าก...แม๊พอหมดชม เราเดินกลับบ้านปล่อยผมมองเราใหญ่เลยจะตำหนิเราอีก เราเลยบอก หมดเวลาทำงานแล้วค่ะ บ๊าย........ทำไปอย่างนั้นแหละค่ะ เจอคน Bitchy หน่อยก็ทำหน้าระรื่นมีความสุขใส่พวกนั้นล่ะค่ะ พวกเธอไม่ได้ทำให้เรามีความสุข หรือ มีความทุกข์หรอก เรามีความสุขเพราะตัวเราเอง และไม่อยากเก็บเอามาคิดมาก พ่อแฟนบอกว่าอย่าให้คนอื่นมาทำให้เราทุกข็ใจ และอีกอย่างเพือนฝรั่งน่ารักเพื่อนร่วมงานดีๆ ลูกค้าน่ารักมีตั้งเยอะ ...
ตอนนี้อยู่ที่ออสเตรเลีย ยังไม่ได้ลองหางานเลย อยากทำเหมือนกันค่ะ

[กุ้งจ่อม]

อ่านเรื่องการทำงานของเพื่อนๆแล้วนึกถึงตัวเองทำไมไม่เป็นคนมีความเชื่อมั่นในตัวเองแล้วก็ไม่มีความสามารถเลย นี่ก็จะสามปีแล้วที่อยู่เบลเยี่ยมแต่ยังไม่มีงานเลยคะ สาเหตุที่ไม่ได้งานคงมีหลายข้อแต่คิดว่าน่าจะมาจากการที่ตัวเองขี้กลัวและไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เชื่อไหมคะไม่เคยออกนอกบ้านคนเดียวเลยนอกจากสามีจะไปด้วย เมืองที่อยู่ก็เป็นเมืองเล็กๆ มีร้านอาหารจีนสองร้าน เคยไปสมัครกับบริษัทจัดหางานเพื่อทำงานโรงงานไอศกรีมแต่ก็ไม่ผ่านเขาบอกว่าเราทำช้า แต่ตัวเองคิดว่าน่าจะเป็นปัญหาภาษามากกว่า คือสามีเป็นคนฝรั่งเศสแต่ทำงานละเช่าคอนโดอยู่ที่นี่เราพูดได้แต่ฝรั่งเศส แต่เมืองที่อยู่เขาพูดภาษา ฟรามอง ไม่รู้ว่าเขาเรียกว่าอะไรเป็นภาษาท้องถิ่นผสมระหว่างเยอรมันกับอังกฤษ เราขับรถไม่เป็นยิ่งไปกว่านั้นเวลาไปสมัครงานต้องบอกว่าเราอาศัยอยู่ฝรั่งเศสเพราะทะเบียนบานอยู่ที่นั่น อิจฉาคนเมืองใหญ่คงหางานง่าย ตัวเองไม่เลือกงานหรอกคะทำได้ทุกอย่าง ทุกวันนี้อยู่เหมือนคนไม่มีค่า แต่ก่อนเราทำงานมีเงินใช้แต่ตอนนี้ต้องแบมือขอสามี ขอบอกว่ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากเลย เคยคิดกลับเมืองไทยเพราะถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปคงเป็นบ้าแน่ อยากมีลูกแต่สามีอายุมากแล้ว เรื่องงานคงต้องได้แต่รอ ขอโทษเพื่อนๆด้วยที่ระบายเยอะไปหน่อย

[พี่มิ้นท์]

Julintorn......อย่าคิดว่าตัวเองไร้ค่านะคะ คนเราเกิดมาความสามารถ...ความพร้อม...วุฒิภาวะ...ทักษะ ฯลฯ จะต่าง

กันค่ะ อย่าเอาความสามารถของตัวเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น อย่าเอาความสามารถของคนอื่นมาวัดตัวเรา แล้วมา

ประเมิณค่าให้ตัวเองต่ำหรือไร้ค่า ความมั่นใจในตัวเองสร้างได้ ฝึกได้ค่ะ ขจัดความไม่มั่นใจออกไปให้พ้น ต้องค้นหาจุดอ่อน จุดบกพร่องของเรา เมื่อพบแล้วก็ต้องค้นหาสิ่งที่เป็นจุดเด่น จุดแข็งของตัวเราด้วยค่ะ ดึงออกมาให้ได้

เมื่อน้องทราบว่ามีปัญหาเรื่องภาษา ก็ต้องขวนขวายเรียนภาษาค่ะ อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสููญปล่าวนะคะ

หาเรียนภาษาค่ะ แล้วหาอบรมคอร์สสั้นๆที่เราชอบ ที่คิดว่าจะใช้ประโยชน์ได้ อันนี้ขึ้นกับพื้นความชอบของน้องค่ะ เป็นกำลังใจให้ค้นพบตัวเองในเร็ววันนะคะ ไปเรียนภาษา ไปเรียนขับรถ ไปเรียนทำขนมปัง อื่นๆเป็นต้น

[momo]

อ้ออยู่สวิสค่ะ งานแรกที่ทำจนถึงปัจจุบันคืองานที่ร้านเบอเกอรี่เล็กๆค่ะ

[กุ้งจ่อม]

ขอบคุณ คุณมิ้นท์และคุณนานายคะสำหรับคำแนะนำ ตอนนี้รู้สึกดีกว่าเดิมคะ พยายามมองโลกในแง่ดี พยายามอยู่ด้วยความหวัง สามีบอกว่ามีเพื่อนที่ทำงานอาจจะให้เราเช่าบ้านเขา ราคาถูกกว่าคอนโดที่อยู่ตอนนี้ แต่จะรู้ผลปลายปีถ้าเขาให้เช่าจริงก็ดี จะได้ปลูกผัก บางทีอาจรับเลี้ยงเด็กที่บ้าน คิดไม่แพงน่าจะมีคนสนใจ เพราะอยากแค่มีอะไรทำไม่ให้เหงา อยากมีเงินส่งให้แม่บ้าง เพราะตัวเองอยู่สบายแต่แม่ยังลำบากเราก็ไม่สบายใจ เกรงใจสามีคะเขาเลี้ยงเราแล้วเราไม่กล้าขอให้ทางบ้าน แต่แม่ก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร แกอยู่แบบพอเพียงที่บ้่านนอกได้ แม่เป็นคนขยันและประหยัดเลยไม่มีปัญหา แต่มาเกิดเรื่องไม่กี่ีตอนที่พี่สาวกับพี่เขยมาขอยืมเงินและขอโฉนดบ้านที่แม่ไปจำำนำเอาเงินไปรับเหมาก่อสร้างไม่รู้เขาทำยังไงบอกแต่ว่าโดนโกง สุดท้ายตอนนี้ก็มีแต่แม่ที่ต้องทำนาเลี้ยงหมุส่งดอกเบี้ยเขา ตัวเราสงสารแก โทรไปหาก็บ่นนอนไม่หลับกลัวบ้านโนยึด ตอนนี้นึกโกรธพี่สาวกับพี่เขยว่าทำไมสร้างปัญหาให้คนอื่น ทำอะไรเกินตัว พอขอความช่วยเหลือจากเรากับสามีเราไม่มีให้ก็หาว่าแล้งน้ำใจ ทั้งๆทีเขาแอบเอาเงินที่เราไว้ให้แม่ไว้ติดธนาคารยามฉุกเฉิน ก็อย่างนี้แหละคะที่อยากมีรายได้ ถ้าหมดหนี้แม่คงสบายใจทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของแม่และเราเลย ขอโทษด้วยนะคะนอกเรื่องไปหน่อย แต่ได้แต่คิดว่าทุกอย่างต้องมีทางออก ตอนนี้เขาทั้งสองก็มีบทเรียนราคาแพง ต่อไปนี้ต้องระวังจะอยู่แบบพอเพียง เราคิดในใจทำไมไ่ม่คิดได้เร็วกว่านี้ &nsbp; &nsbp;ขอบคุณทุกคำแนะนำและกำลังใจนะคะ

[บุษราคัม]

เข้ามาอ่านประวัติการทำงานของครอบครัวชาวไกลบ้านแล้วรู้สึกว่าแต่ละท่านเจอปัญหากันแทบทุกคน

นี่ขนาดว่าสมาชิกแต่ละท่านจบการศึกษาดีๆและสูงๆกันทั้งนั้น

สำหรับตัวนกเองการศึกษาน้อยเพราะมาจากครอบครัวที่ยากจน อยากทำงานมากแต่ยังหาไม่ได้เลย

นกไม่เคยเกี่ยงงานตลอดเวลาจะคอยสอบถามจากทุกคนที่นกรู้จักว่าพอจะมีงานบ้างไหมเพราะตอนอยู่

เมืองไทยนกทำงานตลอด แต่พอมาอยู่อังกฤษมีงานทำก็แค่ช่วงชัมเมอร์คือเป็นโฮสแฟมมิลี่ของเด็ก

จากต่างชาติที่เข้ามาเรียนฦาษาอังกฤษ เช่น อิตาลี่ สเปน เยอรมัน ฝรั่งเศส รัสเชีย เชคฯ เป็นต้น

สำหรับเพื่อนๆที่อยุ่อังกฤษหากใครสนใจงานนี้อยากหลังไมค์มาถามก็ยินดีนะคะ เพราะงานนี้เราไม่ต้อง

ได้ออกไปทำนอกบ้านค่ะ

ขอขอบคุณหลายๆท่านที่แบ่งปันประสบการณ์ค่ะโดยเฉพาะพี่หมูแดงโต้โผใหญ่ของพวกเราบอกได้

อย่างเดียวว่าพี่แจ่มมากกกกกกกกก เลยค่ะ

นก ค่ะ

[บุษราคัม]

โอเคค่ะคุณหมูแดง

คือว่าเมืองที่นกอยู่เป็นเมืองเล็กๆค่ะแล้วนกก็เพิ่งมาอยู่ที่อังกฤาได้ไม่นานอีกอย่างเวลาไปทำงานนอกบ้าน
แฟนกลัวว่านกจะโดนพวกฝรั่งเอาเปรียบเพราะนกเป็นคนปากหนักใครขอให้ช่วยอะไรถ้าช่วยได้ช่วยเค้าไปหมดคนแบบนี้แหละที่แหม่มชอบนักแฟนบอก พอดีเพื่อนบ้านชึ่งเป็นครอบครัวที่น่ารักและใจดีมากๆเค้า
ก็รับนักเรียนต่างชาติเหมือนกันเค้าก็เลยให้เบอร์โทรของโรงเรียนมาค่ะ แฟนก็โทรไปเลยค่ะแต่เราต้องโทรเนิ่นๆนะคะประมาณก่อนชัมเมอร์สักสองสามเดือนค่ะ แล้วทางโรงเรียนเค้าก็จะส่งพนักงานมาตรวจสอบบ้านเราค่ะคือประมาณว่าบ้านเรามีคนอาศัยอยู่กี่คน มีกี่ห้องนอน กี่ห้องน้ำ มีสัตว์เลี้ยงกี่ตัวค่ะ แล้วเค้าก็จะทยอยส่งจดหมายมาคอนเฟริมว่านักเรียนของเราจะมาวันที่เท่านี้และกลับวันที่เท่านี้ วันที่เค้ามาเราก็ต้องไปรับเค้า
ที่โรงเรียนและก็ไปส่งวัที่เค้ากลับบางคนอยู่หนึ่งอาทิตย์บ้างสองอาทิตย์บ้างอยู่สามเดือนก็มี อ้อเกือบลืมไป
ค่ะหน้าที่หลักของเราก็คือเช้าเตรียมอาหารเช้าให้ไว้บนโต๊ะค่ะก็มีคอนเฟ็ลก น้ำผลไม้ ขนมปังค่ะแต่บางบ้านก็
ให้แต่คอนเฟ็ลกค่ะ แต่นกดูแลเค้าเหมือนลูกเราเพราะเค้าต่างบ้านต่างเมืองมาก็ให้ความอบอุ่นกับเค้าค่ะแต่
ถ้าทำตัวไม่ดีก็มีว่าบ้างแต่ส่วนมากจะดีค่ะ และก็มีแพ็คลันช์ค่ะก็คือห่อข้าวไปโรงเรียนนั่นเองก็จะมีแชนวิชด์น้ำดื่มขวดเล็กๆ ผลไม้ คริสป และชอคโกแล็ตอันหรือไม่ก็เค็กค่ะ เสร็จจากอาหารเช้าเด็กๆก็จะเชย์ก๊ดบาย
มิสชิสกรีน ชียูเลเทอ และนั่นก็คือเวลาส่นตัของเราค่ะ สี่โมงเย็นคือเวลาเตรียมอาหารเย็นค่ะนกต้องเตรียมตั้งแต่สี่โมงเย็นค่ะเพราะว่านกมีห้าคน(ใครๆก็ว่างก)อาหารเย็นเสร็จก็เก็บล้างถ้วยลางชามก็คือเสร็จแล้ววันนี้
และนี่ก็คืองานหลักที่เราต้องทำค่ะ อ้อลืมไปอย่างค่ะสำหรับแพคลั้นช์เราทำใส่ตู้เย็นไว้ตั้งแต่ตอนกลางคืนก็ได้ค่ะเช้ามาจะได้ไม่ยุ่งยาก เพื่อนๆที่อยู่อังกฤษหากใครสนใจเปิดดูได้ในหนังสือพิมพิ์ท้องถิ่นค่ะเรียกว่าโลโก้
เพเพอร์ใช่หรือเปล่าคะพี่หมูแดง นี่ละค่ะงานของนกเดี๋ยวจะเข้ามาให้รายละเอียดสำหรับเพื่อนสมาชิกหากท่านใดที่ต้องการส่งลูกๆมาเรียนเพิ่มเติมถาษาอังกฤษที่นี่นะคะเดี๋ยวมาค่ะ

[บุษราคัม]

london house school of english 51 sea road westgate-on-sea kent ct8 8ql england

new e-mail:enquiries@london-house.co.uk

หากเพื่อนสมาชิกท่านใดสนใจลองติดต่อสอบถามดูนะคะ

[sweetybell]

กระทู้นี้โดนใจจริงๆ อ่านแล้วก็พลอยปลื้มใจไปกับพวกเราทุกคนที่ต่างต่อสู้และยืนหยัดมาได้ด้วยลำแข้ง มันสมองกะสองมือของคนไทยที่ออกจะหาโอกาสยากสักหน่อยที่จะไปยืนเท่าเทียมกับคนพื้นที่เขา
แต่สิ่งนี้แหล่ะ ถ้าเราฟันฝ่าไปได้ ก็เป็นผลงานชิ้นโบว์แดง ที่ฝรั่งตาน้ำข้าว (และตาสีอื่นๆ) ได้ประจักษ์แก่หลายๆ ตา

เรื่องราวของพี่หมูแดงนี่ ต้องขอบอกว่า แอบชื่นชมตั้งแต่ทำเวบไว้ให้พวกเราเข้ามาคุยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวอะไรต่อมิอะไร อย่างน้อยก็ทำให้คนไกลบ้านคลายเหงาได้ ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป พอได้อ่านประวัติการทำงานของพี่ท่าน ขอยกนิ้วให้เลยนะคะ งานก็ยุ่งพอแรง แล้วยังต้องมาอัพเดทเวบไซต์อีก ขอขอบคุณจากใจไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

สำหรับเรื่องราวของใครต่อใครในนี้ก็น่าประทับใจนและน่าเอาเป็นตัวอย่างคนสู้ชีวิตนะคะ บอกได้เลยว่าสิ่งที่คุณๆ เล่ามานั้น เป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆ มากเลยค่ะ อย่างน้อยก็ได้แรงบันดาลใจไงคะ ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ที่แบ่งปันค่ะ EM101 EM101 EM101 EM002 EM051
EM330<<<<<<<<< ให้แด่คนเก่งหัวใจแกร่งทุกๆ คนเลยนะคะ


เบล/ฮอลแลนด์ EM025

[อำแดงสวีดา]

โห อ่านเรื่องของทุกคนแล้วมันจริง ๆ โดยเฉพาะของพี่หมูแดง

[อำแดงสวีดา]

ฟังค่ะพี่หมูแดงเล่าต่อได้เลยค่ะ