ผมลดความอ้วนได้แล้วคร้าบบบ

[Mooyong]

มารออ่านอย่างเดียว ถ้าไม่เขียนบอกจะว่าคนรอน้อย เดี๋ยวไม่มาต่ออีกล่ะพี่ขุนน่ะ เลยต้องพิมพ์บอกว่ารออ่านอยู่นะคะ นี่ขนาดหายไปสามสีวันมาอ่านทียังได้อ่านแค่ตอนเดียวเอง เร็วๆนะคะ อย่าทำอย่างกับละครไทยเลย ติดตามอาทิตย์ละครั้ง อยากรู้รายละเีอียดค่ะ

[bakerkitchen]

ตามมาสมทบค่ะคุณลุง แม่ป้อมก็เป็นเบาหวานมาสิบกว่าปีแล้ว
แต่แกแค่กินยา ยังไม่ถึงขั้นฉีด เคยน๊อคล้มทั้งยืนเหมือนกันค่ะ คุณลุงต้องปฏิบัติตามที่หมอแนะนำอย่างเคร่งครัดนะคะ เป็นห่วงค่ะ อย่าให้ความดันมาแทรกกับเบาหวานค่ะ ตัวความดันนี่อันตรายมากค่ะ

[ขุนสุพรรณ]

ตอนสี่

ตอนเช้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหิว แต่ยังจะกินอะไรไม่ได้ นอกจากน้ำ แล้วก้อ...คิดขึ้นมาก็น่าสงสาร เพราะว่าผมจะต้องทำร้ายตัวเอง ด้วยการเอาเข็มแหลมจิ้มลงไปที่ปลายนิ้ว จิ้มเบาๆได้ไหม ? อาจมีคนอยากรู้ ผมลองจิ้มเบาๆดูแล้วไม่ได้ผลครับ จิ้มเบาๆแล้วก็พยายามบีบเค้นเพื่อจะให้เลือดออกมาในจำนวนที่พอจะให้เครื่องตรวจมันอ่านผลได้ แต่ก็เจ็บฟรีเพราะเลือดออกมาแค่จิ๊ดเดียว เลยต้องเจ็บอีกครั้ง คราวนี้กัดฟันจิ้มแรงหน่อย จึ๊ก..เจ็บซีครับ..พอได้เลือดแล้วก็เอาป้ายลงที่ปลายเครื่องเทสต์ที่คล้ายกระดาษแข็งกว้างราว 5มม ยาวราวนิ้ว ที่ปลายด้านหนึ่งเสียบติดอยู่กับเครื่องวัดที่มีขนาดและรูปร่างคล้ายกับเครื่องเล่นเกมส์จิ๋ว แล้วก็คอยจ้องที่จอดูเลขมันนับถอยหลังพร้อมกับสวดมนต์ไปด้วย..ภาวนาขอให้เลขมันไปหยุดอยู่ตรงที่จำนวนน้อยๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวจากเข็มฉีดยาอีกน่ะครับ
.......ไม่สำเร็จครับ ระดับน้ำตาลยังสูงเกินพิกัดอยู่ทั้งที่เมื่อคืนหลังจาก 8 โมงไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย..ครับ ก็ต้องทำร้ายร่างกายตัวเองอีกครั้ง คราวนี้ต้องฉีดยาตัวเองครับ...เรื่องฉีดยานี่ก็มีเรื่องขำท่ามกลางความหวาดเสียวมาเล่าอีกแล้วครับ คือเช้านั้นลูกสาวที่เคยทำหน้าที่ฉีดยาเขาไปทำงานแล้ว ภรรยาผมนั่นแน่นอนละ รีบหลบไปทำสวนตั้งแต่ได้ยินเสียงผมพูดว่าต้องฉีดยาแล้ว..คราวนี้ก็เหลือหลานชายวัยรุ่นที่คิดว่าคงพอจะพึงได้น่ะ พอเรียกมาบอกว่าจะให้ฉีดยาเขาก็รีบปฏิเสทเสียงลั่นบอกไม่อาว ผมไม่กล้า ผมกลัว..ผมชักเกิดโมโห..ถามว่าถ้าผมฉีดที่ตัวเขาจะเอาไหม เขาตอบโอเคทันที...ส่วนผมเองก้อ....แหะ.แหะ ไม่กล้าฉีดตัวเองครับ..มันเสียวนะ เข็มฉีดยาอันนิดเดียว แต่มันก็ยาว...การฉีดยาที่เขาเรียกว่า อินซุลินนี้ จะฉีดตรงไหนก็ได้ที่มี่กล้ามเนื้อมากหน่อย และการฉีดให้ตัวเองนั้นหมอเขาแนะนำให้ฉีดแถวต้นขา หรือบริเวณพุง ..ความจริงเรื่องฉีดยานี่ผมเคยฉีดมาเป็นร้อยๆแล้วนะครับ แต่ฉีดคนอื่นน่ะ คือสมัยรุ่นตอนโรงเรียนปิดเทอม ผมกลับไปบ้านซี่งอยู่บ้านนอก คุณพ่อผมเป็นหมออนามัยตำบล ในช่วงที่อวิวาต์ระบาดต้องมีการฉีดวัคซีป้องกันการระบาด ผมก็ทำหน้าที่อาสาสมัครจำเป็น ช่วยฉีดวัคซีนให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่จำนวนเป็นร้อยอย่างที่บอกแหละครับ
.......แต่วันนี้ผมจะต้องมาฉีดให้ตัวเอง...ทำไงดีล่ะ ไม่มีทางหลีกเลี่ยงแล้ว แกะซองที่บรรจุเข็มฉีดยาที่มาพร้อมกระบอกฉีดเรียบร้อย ฉีกซองออกก็ใช้ได้ไม่ต้องไม่ต้มฆ่าเชื้อเหมือนสมัยก่อน และใช้ครั้งเดียวทิ้งเลย..ตัวยาอินซุลินมาในขวดเล็กซึ่งต้องเก็บในตู้เย็น ผมค่อยๆเยื้องย่างนวยนาดไปเอาออกมา พยายามทำทุกอย่างให้เป็นแบบสโลว์โมชั่น...ประวิงเวลา..เผื่อว่าโชคดีของผมที่อาจเป็นโชคร้ายของเพื่อนผมบางคนที่เขาหลงเข้ามาเยี่ยมตอนนี้ จะได้วานให้ทำหน้าที่อันน่าหวาดเสียวนี้แทน แต่ว่านี่มันก็ยังเช้าจัง เฮ้อ..
........ค่อยๆใช้เข็มดูดยาออกมาในปริมาณตามที่เขากำหนด เอาละนะ ฉีดก็ฉีด แต่ว่า เอ จะฉีดตรงไหนดีหว่า...หมอสั่งว่าจุดที่ฉีดได้ถนัดและไม่ต้องกลัวว่าจะไปโดนเส้นโดนเอ็นอะไรคือตรงพุง ผมนึกไปถึงเรื่องที่มีชาวญิ่ปุ่นทำฮาราคีรี คือคว้านท้องตัวเอง....วุ้ย..เสียวครับ นี่ผมจะต้องใช้เข็มฉีดยาแทงพุงตัวเองหรือครับ...แล้วมันจะไม่ทะลุเข้าไปโดนอะไรในท้องหรือเนี่ย...คงไม่หรอกน่ะ ก็พุงผมมีไขมันเป็นบั้งๆขนาดนี้กับเข็มที่ยาวแค่ครึ่งนี้ว...แต่ก็น่าหวาดเสียวอยู่นั่นแหละ หาที่ใหม่ดีกว่ามั๊ง.. ต้องรีบตัดสินใจแล้ว ขืนชักช้าเดี่ยวเกิดเรื่องอีก งั้นเอาที่ตรงโคนขาก็แล้วกันนะ ทำใจให้เข้มแข็งเข้าไว้ นึกเสียว่าเป็นการชดใช้เวรกรรมที่เคยเชือดคอไก่เมื่อตอนวัยรุ่น ใช้กระดาษที่ชุบแอลกอฮอล์ทาตรงโคนขาจุดที่ลองกดดูแล้วคิดว่าคงไม่มีอะไร..หนี่ง ส่อง ซ้ำ...คราวนี้ทั้งกัดฟันแถมหลับตา..ทิ่มจึ๊กลงไป...ไม่เจ็บเท่าไรหรอกครับ เหมือนมดกัด ตอนเจาะเลือดที่ปลายนิ้วเจ็บกว่านี้อีก ก็คงเป็นเพราะที่ปลายนิ้วนั่นเนื้อมันน้อยนั่นแหละถึงได้รู้สึกว่าเจ็มมาก.,,,,.เดินยานิดเดียวก็เสร็จ...ไม่เห็นยากเลย...แต่ว่า คราวต่อไปถ้ามีคนอื่นฉีดให้ผมคิดว่าต้องดีกว่าแน่นอนครับ
.........กาแฟเช้านี้ต้องพิเศษละครับ เขาให้งดหรือลดอาหารประเภทแป้ง อย่างอื่นหมอบอกกินเข้าไปจะได้มีแรง งั้นก็ขอเป็นไข่ดาว 2 ฟอง ไส้กรอกอีก 2ชิ้น....เอ ไม่อิ่ม แถมอีกชิ้น..ค่อย.ตึงท้องหน่อย...พอสายชักหิวอีก ก็คนมันกินข้าวมาทุกเช้าจนท้องเคยแล้วน่ะ จะเอาอะไรมาแทนมันก็เบาๆท้องอยู่นั่นแหละ...ตัดสินใจซดน้ำข้าวต้มที่แสนจะเจือจางไปอีกหนึ่งชาม...เออ ค่อยยังชั่ว
.......แล้วก็ไปพบหมอตามนัดครับ ก่อนพบหมอพนักงานก็มาเจาะเลือดตรวจน้ำตาลอีกโดยไม่ฟังเสียงผมที่บอกว่าเมื่อเช้าผมเจาะมาแล้ว..แต่ก็ยังดีที่ไม่โดนฉีดยาอีกรอบ สงสัยยาที่กินหลังอาหารยังคงออกฤทธิอยู่ จากนั้นคุณหมอก็เข้ามาพบด้วนสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ประโยคที่คุณหมอพูดทำเอาผมใจแป้ว คุณหมอบอกว่า “<span style='color:red'>คุณรู้มั้ย เมื่อวานผมไม่ได้บอกคุณว่า ผมคิดว่าคุณจะตาย</span>”
........ผมสะดุ้ง..นี่..หมายความว่าเมื่อวานอาการของผมถึงขั้นเฉียดตายเลยเหรอ..
คุณหมออธิบายว่าระดับน้ำตาลในเลือดผมสูงมาก สูงขนาดที่สามารถอาจจะมีอาการช็อคได้ทันที....คุณหมอว่าย่อๆถึงระดับน้ำตาลที่ควรรู้คือ ถ้าวัดตอนเช้าก่อนทานอาหารไม่ควรเกิน 120 และถ้าทานอาหารแล้วไม่ควรเกิน 160 ถ้าสูงกว่านั้น ต้องไปพบหมอทันที และระดับที่คนทั่วไปที่ไม่เป็นเบาหวานมักจะไม่เกิน 80 ก่อนทานอาหาร...แต่ของผมวันที่ไปพบหมอนั้น มัน <span style='color:red'>475</span> ครับ ผมพิมพ์ไม่ผิดครับ สี่ร้อยเจ็ดสิบห้า..มิน่าเล่าผมนึกออกแล้วว่าทำไมตอนนั้นคุณหมอถึงได้สั่งให้พยาบาลรีบมาฉีดยาให้ผมด้วยเสียงดังลั่นห้อง...คุณหมออธิบายต่อไปว่า ที่ผมไม่ถึงกับมีอาการมาช็อกตายคาคลีนิคหมอนั้น <span style='color:red'>เพราะผมไม่มีอาการความดันโลหิตสูง</span>เป็นตัวช่วยไม่ให้เกิดการช็อค...และร่างกายผมก็แข็งแรงพอควร ผมฟังแล้วก็นึกเลยไปว่าคงเป็นด้วยกุศลผลบุญที่ผมเพียรทำอยู่เสมอมีส่วนช่วยอยู่ด้วย ถ้าไม่เช่นนั้นก้อ คงไม่มีโอกาสมาโม้ให้ฟังอยู่อย่างนี้หรอกครับ

วันนี้แค่นี้นะครับ เหนื่อยและง่วงด้วยครับ

[นิรินธนา]

<span style='color:purple'>มารอตอนห้าคร้าบบบบบบผม

</span>

[ตุ้ยนุ้ย]

<span style='color:green'>เข้ามาอ่านแล้วค่ะพี่ขุน....ยกกำลังใจ มาไว้ให้พี่เยอะแยะเลยค่ะ...หาคนฉีดยังไม่ได้ ขออาสารับสมัคร ฉีดให้ค่ะพี่...ชอบมาก...เรื่องจิ้มๆคนอื่นเนี่ยะ...เข็มเล็กนิดเดียวเองค่ะพี่ อย่าหลับตาจิ้มตัวเองบ่อยนะคะ เดี๋ยวจะจิ้มผิดคนเอา 5555

รอติดตามตอนต่อไปค่ะพี่....</span>

[kiwi]

รับสมัครพยาบาลมั้ยค่ะพี่ขุน หลับตาจิ้ม เด็วพลาดจิ้มผิดที่นะคร่าา อิอิ

[ไทยแท้แท้]

แค่คิดเรื่องจิ้มก็เครียดแล้ว อิ อิ รีบมาต่อเร็วๆเด้อค่ะ อยากรู้ว่าหลังถูกจิ้ม อาการเป็นยังไงค่ะ

[Ing-Ing]

<span style='color:purple'>เข้ามาเป็นกำลังใจให้พี่ขุนอีกคนค่ะ</span> พูดถึงเรื่องฉีดยานี่ อิ๋งก็กลัวเหมือนกันค่ะ เพราะว่าแม่สามีก็เป็นเบาหวานเหมือนกัน บางครั้งไม่มีใครอยู่บ้าน อิ๋งก็ต้องเป็นคนฉีดยาให้แกค่ะ เห็นแล้วก็สงสารค่ะ วันหนึ่งๆแกต้องฉีดยา ๓-๔ ครั้ง ตามแขน ขา สะโพก เป็นรอยเข็มฉีดยาทั้งนั้นเลยค่ะ แม่สามีเป็นคนแรกที่อิ๋งฉีดยาให้ ตอนแรกกลัวมากเลย ไม่กล้า แต่สามีบอกว่าต้องหัดเอาไว้ ฉีดครั้งแรก ยายังไม่หมดเข็มเลย เข็มดันหลุดจากแขนแก ต้องทิ่มเข้าไปใหม่อีกครั้ง สงสารแกจับใจ ตอนหลังต้องทำใจกล้าค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ก็หลบค่ะ ให้คนอื่นฉีดแทน

[ยายหนู]

ลงทะเบียน....รออ่านต่อค่ะ....

[ออย]

อ่านที่ลุงขุนฯ เขียน...ทำให้นึกถึงแม่สามีสุดที่รักที่อำลาโลกไปด้วยโรคมะเร็งแต่มีเบาหวานแทรกซ้อน

ก่อนอาหาร 3 มื้อ ต้องเจาะเลือดจากนิ้วเหมือนกัน บางทีเจาะครบ 5 นิ้วเลือดยังไม่อยากจะพอให้เครื่องตรวจเลย

ทั้งบีบทั้งเค้น สงสารคนถูกเจาะจริงๆ มันเจ็บอ่ะ

ออยนี้แหละทำหน้าทีฉีดอินซูลินให้ หลับตาทิ่มลงไปที่น่องเลย หวาดเสียวด้วยกันทั้งคู่ หุหุ

วันหลังลูกสาวไม่ว่าง....ส่งเสียงหวานนุ่มทุ่มลึกของลุงขุน เรียกใช้ออยก็ได้นะลุงขุนฯ อิอิ

[bakerkitchen]

กลับมาปูเสื่อรอค่ะ คนรออ่านเพียบ คุณลุงมาต่อไวไวนะคะ

[ขุนสุพรรณ]

โอ้โฮ น่าปลื้มใจ
มีคนใจดีอาสามาช่วยทำร้ายร่างกาย เอ้ย มาช่วยพยาบาลมากมายเลย
ถ้าอย่างนี้ ผมน่าจะป่วยอีกทีดีมั้ง...

[ขุนสุพรรณ]

ตอนที่ห้า
นี่ถึง 5 ตอนแล้วหรือครับ ผมกะว่าจะเขียนสัก 2 ตอนจบ เทียวนา ก็คงเป็นเพราะปากกาพาไปน่ะครับ อันที่จริงถ้าผมจะเขียนให้จบในตอนเดียวก็ได้ เพราะเรื่องมันมีแค่นิดเดียว แต่ผมเป็นคนพูดน้อยๆไม่เป็นเสียด้วย สอบตกเรื่องย่อความครับ แต่ถ้าเรื่องขยายความละก้อรับรองว่าเต็มร้อย
.......อ้อ ถึงตรงนี้ขอเรียนว่า ใครที่เข้ามาอ่านแล้วหวังว่าจะได้ความรู้อย่างรวดเร็วและข้อความทางวิชาการที่ถูกต้อง รับรองว่าผิดหวังครับ ท่านต้องไปหาอ่านจากเว็บสุขภาพทั้งหลายที่มีอยู่มากมาย แต่ถ้าจะอ่านเล่นๆให้คลายเครียดและได้สาระไปบ้างก็เชิญอ่านกันต่อไป อย่าไปซีเรียสหรือจริงจังกับชีวิตและโรคภัยไข้เจ็บเกินไปให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพจิตเลยครับ นี่เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องระวังให้มากนะครับ
มาต่อครับ
ที่ผมเริ่มเรื่องว่าเหตุผลที่ผมผอมลงได้นั้น...เริ่มแรกก็มาจากเพราะผมเป็นโรคเบาหวาน...หมอจึงสั่งให้ผมเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน งดน้ำตาลทุกชนิด ลดอาหารประเภทแป้งหรืองที่เรียกกันว่า คาร์โบไฮเดรท ซึ่งเมื่อรับประทานเข้าไปแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นน้ำตาลกลูโคส...และวันแรกที่พบหมอ เขาก็บอกว่าอาหารอย่างอื่นกินเข้าไปมากๆจะได้มีแรง. เมื่อได้ฟังตอนนั้นผมก็ค่อยใจชื้น นึกถึงภาพอาหารที่น่ากินอย่างอื่นๆที่มีอีกเยอะแยะนอกจากประเภทน้ำตาลกับแป้ง
........แต่แล้วความฝันของผมก็ต้องสลาย เมื่อทางคลีนิคหมอโทรมาตามให้ไปพบอีกสามวันต่อมา หลังจากได้รับผลของการตรวจเลือดอย่างละเอียดจากห้องแล็บ ผมไม่ได้เล่าว่าตอนที่ไปพบหมอครั้งแรก หลังจากได้รับการฉีดอินซูลิน แล้วนอนพักอยู่ร่วมชั่วโมงจนแน่ใจว่าระดับน้ำตาลในเลือดลดลงถึงระดับที่ปลอดภัยแล้ว เขาก็ส่งผมไปที่ห้องแล็บเพื่อดูดเลือดผมออกไปตั้งสองหลอดใหญ่..แล้ววันนี้ที่ต้องเรียกผมมาก็เนื่องจากว่า...ตามที่คุณหมอได้บอกผมไปว่าเรื่องอาหารให้เพียงแต่งดน้ำตาล ลดแป้ง...อย่างอื่นกินเข้าไปเยอะๆจะได้มีแรงต่อสู้กับโรคนั้น วันนี้หมอขอเปลี่ยนคำพูด.....ผมดีใจครับ นี่คงจะเป็นข่าวดี ผลของการตรวจละเอียดที่ออกมาคงจะบอกว่าโรคของผมไม่หนักหนาเท่าไร กลับไปกินตามใจปากได้เหมือนเดิม...แต่มันครงกันข้ามครับ คุณหมอกรุณาบอกว่า ผมจะต้องเคร่งครัดเรื่องอาหารการกินมากขึ้น มากขึ้นอย่างแรงด้วย...ต่อไปผมจะต้องลดอาหารประเภทไขมัน ลดพวกผัดพวกทอด อาหารที่มีรสเค็ม อาหารที่ใส่ผงชูรสมาก และต้องออกกำลังกายให้มากๆอีกด้วย
.......โอย...นี่มันอะไรกันนักกันหนา...จะให้ผมกินแต่ผักต้มหรือยังไง...อะไรก็ห้ามกินไปหมด แล้วยังจะให้ต้องมาออกกำลังกายมากๆอีก.....ถ้าผมขืนทำตามคงจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเป็นแน่แท้
........ผมนั่งนิ่งโดยไม่ถามอะไร คุณหมอจะคงเห็นอาการหมดอาลัยตายอยากของผม ทำทีท่าว่าจะช็อคตายเมื่อได้ยินคำสั่งเหล่านี้ เลยรีบอธิบายถึงเหตุผลที่ต้องมีประกาศคณะปฏิวัติ เอ้ย มีระเบียบเคร่งครัดตึงเปรี๊ยะออกมาอย่างนี้ก็เพราะว่า ผลการตรวจเลือดบอกว่า ผมมีไขมันในเลือดหรือโคเลสเตอรอลสูง และเพื่อความปลอดภัยผมจะต้องระมัดระวังอาหารที่จะทำให้เกิดอาการความดันโลหิตสูงอีกอย่างหนึ่งด้วย...
.........ผมฟังแล้วก็ต้องปลง ตอนแรกก็คิดว่าแย่แล้วที่มาตรวจพบว่าเป็นเบาหวาน ต้องเจ็บตัวทั้งเข็มจิ้มเข็มฉีด ต้องอดอาหารหวานๆที่เป็นของชอบ ข้าวสุกร้อนๆที่ทานแล้วรู้สึกว่ามันมีเรี่ยวมีแรง....ก็ถือว่าสาหัสมากเกินพอ แล้ววันนี้ผมยังจะมาได้ข่าวร้ายว่าผมมีใขมันในเลือด กับเรื่องความดันโลหิตสูงเป็นของแถมอีก เอ...นี่ผมเข้าคลีนิคผิดหรือเปล่าเนี่ย....
...........นึกขึ้นได้ว่าเมื่อประมาณห้าหกเดือนที่แล้วผมเคยไปตรวจไขมันในเลือด แล้วผลออกมาว่าปกตินี่นา ผมรีบบอกไปตามนั้น ก็เพื่อการต่อรองนั่นแหละครับ คุณหมอบอกว่าสำหรับคนที่ไม่ป่วยเป็นเบาหวาน ระดับที่ราว 160mg ถือว่าโอเค แต่คนที่เป็นเบาหวานอย่างผม ระดับใขมันในเลือดต้องปรับให้ต่ำกว่า 100mg
........อื้อฮือ ตัวเลขมันต่างกันมากจัง ผมถามอีกว่าแล้วไม่มียากินไปช่วยลดเลยหรือ คุณหมอบอกว่ายากินน่ะต้องใช้อยู่แล้ว แต่ก็เหมือนกับการรักษาเบาหวานนั่นแหละ การควบคุมอาหารเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
.......เออ กรรมของเวร ผมถ้าจะลดความอ้วนได้ผลก็คราวนี้แหละ.
.....อ้อ แล้วของแถมเรื่องความดันโลหิตสูงล่ะ...ทำไมผมจะต้องมาระวังอีกด้วย
คุณหมอยิ้มก่อนตอบว่า จำไม่ได้หรือที่ผมบอกคุณว่า วันนั้นที่คุณรอดตายเพราะไม่มีอาการความดันสูง คุณคิดว่าคุณจะมีโอกาสโชคดีอย่างวันนั้นอีกหรือ ?

จบได้ยังครับนี่ หรือใครอยากจะให้มีต่ออีก....

[Mooyong]

กลัวจบ ต้องรีบเข้ามาถาม แล้วพี่ขุนออกกำลังกายยังไงคะ ถึงบอกว่าลดหน้าท้องได้น่ะค่ะ

[น้ำพริก]

มายกมืออีกคนยังไม่อยากให้จบค่ะ กำลังสนุกเลย