โดย ปุ้มปุ้ย ปลายิ้ม » เสาร์ ต.ค. 25, 2008 10:40 pm
แอบตามอ่านเรื่องราวของพี่ขุนอยู่เป็นนานสองนาน
ยิ่งอ่านก้อยิ่งรู้สึกเพลิดเพลินแล้วยังได้ความรู้ และได้ทำให้คิดถึงเรื่องของตัวเองและครอบครัว
ที่บังเอิญละม้ายคล้ายเรื่องราวของพี่ขุนอยู่หลายตอน
เริ่มจากตอนที่พี่ขุนต้องไปผ่าตัดหลังเพราะว่ากระดูกสันหลังทับเส้นประสาท
ก้อเหมือนกันกับพ่อปุ้ย ที่ต้องผ่าเหมือนกัน
ตอนนี้พ่อปุ้ยก้อหายดีแล้ว แต่ก้อยังเดินเหินไม่ค่อยปกติเท่าเมื่อก่อน แต่ก้อไม่เจ็บไม่ปวดอีกแล้ว
เชื่อว่าพี่ขุนก้อคงเหมือนกัน
ต่อมาพี่ขุนก้อเป็นเบาหวานต้องฉีดอินซูลินเพื่อรักษาระดับน้ำตาลในร่างกาย
ก้อเหมือนกันกับ แม่ปุ้ย ที่ต้องเจ็บตัว โดนฉีดยามาเป็นเวลาหลายปีดีดัก
ตอนนี้แม่ปุ้ยก้อไม่ต้องฉีดยาแล้ว แต่ยังคงต้องกินยาแค่วันละครึ่งเม็ดสำหรับเบาหวาน
ซึ่งก้อถือว่าดีขึ้นมาก ไม่ต้องเจ็บตัวทุกวันเหมือนกับเมื่อก่อน
พี่ขุนก้อเก่งมาก สามารถชนะเจ้าโรคเบาหวานได้อย่างฉับไว ไม่ต้องเจ็บตัวมากมายหลายเพลานัก
อ่านเรื่องราวของพี่ขุนทำให้อาการ<span style='color:blue'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>คิดถึงครอบครัว คิดถึงบ้าน</span></span>มันกำเริบขึ้นมามากมายจริง จริง
ต้องโทษพี่ขุนแล้วล่ะค่ะ งานนี้ แต่ก้อยินดีด้วยกับพี่ขุนที่เอาชนะมันได้สำเร็จ
ชอบงานเขียนของพี่ขุน อ่านแล้วเรื่องจริง ที่ซีเรียส ก้อกลายเป็นเรื่องสนุกน่าติดตามไม่เครียดมาก ได้ความรู้ไปในตัว
พี่ขุนเขียนอีกเมื่อไหร่ก้อจะตามไปเป็น <span style='color:green'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>แฟนคลับ</span></span> แน่นอนค่ะ
สุดท้าย ขออนุโมทนากับงานกุศลของพี่ขุนด้วย ขอเอี่ยวใบบุญพี่ขุนด้วยนะคะ เผื่อจะได้แผ่บุญมาให้ปุ้ยมั่ง
และขอให้พี่ขุนสุขภาพแข็งแรง ไม่มีโรคภัยมาเยี่ยมเยือน เอ๊ะ รึว่ามีดีกว่า จะได้มีเรื่องมาเล่าให้น้อง ๆ ฟังอีก (อุ้ย ล้อเล่นค่า)
<img src='http://i126.photobucket.com/albums/p99/photonik72/pui/kapook_29436.gif' border='0' alt='user posted image' /><br><span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:red'>อดทนเวลาที่ฝนพรำอย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง<br>เมื่อวันเวลาที่ฝนจางฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ<br>ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ</span></span>