ใครเหงาบ้าง

[PHAN]

หลานปานและหลานๆที่มีอาการเหงาจนผิดปรกติ ช่วยอ่านบทความจากลิงค์ข้างล่างนะคะ โดยเฉพาะส่วนที่พูดถึงลักษณะอาการที่เปลี่ยนแปลง ถ้าเห็นว่าตรงกับอาการของตัวเองหลายประการ ก็ควรปรึกษาแพทย์ เพราะเรียกได้ว่าเป็นโรคซึมเศร้า เมื่อมีโรคภัยไข้เจ็บก็ต้องพึ่งหมอ เพราะจะรักษาให้หายได้ การรักษาอาจมีทั้งใช้ยา และไม่ต้องใช้ยา หากอาการเกิดขึ้นเพราะขาดฮอร์โมน หมอก็จะให้ฮอร์โมน เป็นต้น ไม่ควรปล่อยไว้เพราะอาการจะรุนแรงขึ้น เป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อชีวิตของตัวเองและชีวิตของผู้ที่เรารักและรักเรา ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดกับเรา ไปพบหมอ รักษาให้หายจะได้มีความสุขกับชีวิตต่อไป นี่ค่ะลิงค์ <a href='http://www.thailabonline.com/mental-depress.htm' target='_blank'>http://www.thailabonline.com/mental-depress.htm</a> และลิงค์นี้ก็ให้ข้อมูลที่สำคัญๆมากมาย <a href='http://www.bangkokhealth.com/index.php/2009-01-19-03-24-23/726-2010-05-27-07-31-44' target='_blank'>http://www.bangkokhealth.com/index.php/200...-05-27-07-31-44</a> ขอให้โชคดีในการรักษาสุขภาพค่ะ

ขอบคุณป้ามุกดามากคะ สำหรับข้อมูล เวลาจะเหงาก็เหงาจับใจ ทำไห้คนเศร้าและรอยยิ้มหายไปได้เหมือนกันคะ ป้ามุกดามีเทคนิค พิเศษ ที่ทำไห้อารมณ์ดีตลอดเวลา เหมือนป้ามุกดาบ้างหรือเปล่าคะ

[PHAN]

พอรู้สึกอย่างที่ว่า ให้พิจารณากฎไตรลักษณ์

มีอะไรที่เที่ยงตรงบ้าง
มีอะไรที่มั่นคงบ้าง...

ไม่มีใครสุขหรือทุกข์ตลอเวลานะคะ

จึงดูที่ อนัตตา...

ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่จีรัง

ความรัก ห่วง คนที่หนูปานมีอยู่ใกล้ตัวนั้น
ไม่สามารถต่อต้าน กฎไตรลักษณ์ได้

หญิงป้าก็เป็นนะคะ
ห่วงลูกชาย แต่พอนึกย้อนไปตรงที่เวลาแม่เป็นห่วงเรา
เรายังคิดว่า มาห่วงทำไม...

แต่ความรู้สึกต่างๆเช่นนี้ ไม่ได้เป็นตลอดเวลานี่คะ
เดี๋ยวมันก็ไม่อยู่กับเรา แล้วความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทน

อนัตตาค่ะ

ขอบพระคุณหญิงป้ามากคะ สำหรับแง่คิดคะ ตอนก่อนจะนอนเมื่อคืนนี้ หลังจากคิดจะงีบสักหน่อย พอเดินเข้าไปห้องนอน เห็นสภาพสามีและลูก นอนหงาย นอนกรนแข็งกันทั้งพ่อและลูก เสียงดังทำลายสถิติทุกครั้งที่เคยมีมา ชนิดว่า เสียงตะโกน ของปานยังดังไม่เท่าเสียงกรน ของพ่อลูกคู่นี้

ด้วยความดังเสียงกรน ของผู้เป็นพ่อ ดังแบบกระหึ่มห้อง ทำไห้ลูกสาวตื่นขึ้นมากลางดึก ลุกขึ้นนั่งแล้วมองด้วยสายตา หงุดหงิดและรำคาญ หลังจากด้วยความง่วง จึงไม่สามารถ ทำอะไรได้มากเธอก็เอนตัวลงนอน และหลับภายใน 3 นาที พร้อมกับเสียงกรนสนั่น ระดับเสียงต่ำลงมา ลองจากผุ้เป็นพ่อ ปานก็เลยย้ายที่นอนไปนอนโซฟา เกิดมาไม่เคยเห็น เด็กตัวนิดเดียว นอนกรนเสียงดังยังกะผู้ใหญ่ กรนวันไหนไม่กรน มากรนตอนที่เรากำลังจิตตก และความเหงากำเริบ

นี้เป็นอนัตตา อย่างนึงหรือเปล่าคะหญิงป้า
เมื่อคืนได้เงียบชั่วโมงนึงตอนช่วงเช้าคะ

เราจับลูกนอนแยกห้องตั้งแต่เค้าเล็กๆ แต่ทุกวันนี้นาตาลีเดินมานอนที่เตียงเราประจำ วันไหนไม่มาเราจะดีใจมาก เพราะเราหายใจไม่ค่อยออก ลูกก้อเบียด พ่อก้อเบียด

เจ้าแอนดี้เลิกตามมานอนห้องแม่นานแล้ว....

ส่วนเรื่องกรน คุณลูกเราไม่กรนนะ แต่คุณผัว...กรนติดอับดับแชมป์....

แถมเราบอกว่าที่รักเธอนอนกรน...พี่แกไม่ยอมรับอีกนะ...เค้าบอกว่าเค้าไม่กรน อิอิ

ก้ออย่างที่เคยๆบอกไว้...เราใช้ฝ่าทรีนอันนุ่มละมุนของเรา...ถีบลงเบาๆที่ขาให้เค้าตื่นขึ้น...

แล้วบอกว่า "ตูนอนไม่หลับ หยุดกรนเสียที" พี่แกจะพลิกตัวแล้วช่วยให้กรนน้อยลงได้บ้าง...

ส่วนตอนแม่ยายเค้ามาสวิส....ยายเหน่งนั่นติดอันดับ ท๊อปเท็น

เพราะกรนขนาดเสียงเล็ดรอดออกมาจากห้องนอนเธอได้อ่ะ กร๊ากๆๆๆ

ตอนแรกอเล็กงง...เสียงไรอ่ะเธอ...เสียงแม่ตูกรนอ่ะดิ...

เราว่าปานดูลูกสาวดีๆนะ เพราะเราว่าแปลกมากๆเลยที่เด็กกรนดังขนาดนี้

เค้ามีปัญหาเรื่องระบบหายใจอะไรหรือป่าว...

เหมือนจะเคยอ่านเจอ เรื่องปัญหาการกรนในเด็กนะปาน...

นึกว่ามีแต่บ้านเราเท่านั้นที่กรนเสียงดัง ดึงผ้าห่มก็แล้ว เท้าก็แล้ว บางครั้งก็นอนเงียบจนผิดปรกตินึกในใจแอบตายหรือเปล่า เพราะเงียบจริง ๆ น่าจะเกี่ยวกับอาหารด้วยและกิจกรรมกลางวันด้วยปานว่า เพราะบางวันก็เบาบางวันก็เงียบ สลับสับเปลี่ยนกันไป

เจอบ้านโหน่งนี้หนักกว่าอีก ทีหลังโหน่งอัดเทป ลงยูทูป ไว้เป็นหลักฐานเลยเหนาะ ปานเคยบอกว่าเขานอนกรน เขาก็ย้อนกลับมาว่า เธอก็นอนกรน ปานบอกว่าตอนไหนทำไมฉันไม่ได้ยิน เขาบอกว่าตอนเธอนอนหลับ ไง

[PHAN]

เคยเป็นเหมือนกันค่ะ ซึมเศร้าเหงาใจ คิดอะไรเรื่อยเปื่่อย เป็นตุเป็นตะ ร้องไห้ซะงั้น เพราะไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่ทำอะไร เจอผู้คนซ้ำๆ ฟุ้งซ่าน ลองออกไปเดินเล่นที่อากาศปลอดโปร่งดูผู้คนค่ะ ออกกำลังกายก็ได้นะคะ หรือไม่ก็สวดมนต์ค่ะ จะช่วยให้รู้สึกดีค่ะ หาอะไรทำให้ดูยุ่งๆ วุ่นวาย เหนื่อยๆน่ะค่ะ ลองวางแผนดูนะคะ ว่าอยากทำอะไร ไปไหนบ้าง ลองดูและหายเหงาเร็วๆนะจ๊ะ แวะมาในครัวคุยกับเพื่อนในครัวบ่อยๆนะคะ

ขอบคุณมากคะ ตอนนี้ก็หาอะไรแก้เครียด แก้เหงาคะ เล่นเน็ตพูดคุยกับคนในเน็ตไปทั่วคะเพราะที่นี้ ฝนตก ออกไปไหนไม่ค่อยได้ ได้แต่กินกับนอน ทีวี อินเตอร์เน็ต เดินวนไปวนมาอยู่อย่างงี้ หาอะไรแก้เครียดแก้เหงาไปพลาง ๆ ระหว่างรอฝนหยุดตกคะ

[PHAN]

ไม่รู้หายเหงารึยังค่ะ คุณปาน มีเพื่อนๆๆมาอยู่เป็ฯเพื่อนเยอะเลยค่ะ

ลองออกกำลังกายเบาๆๆ ดูมั้ย อย่างเช่นเดินเร็วๆๆ หรือจ๊อกกิ้ง ข้างนอกได้สูดอากาศบริสุทธิ์ อยู่บาหลี น่าจะไปวิ่งริมหาด คงจะสวยน่าดูเลยค่ะ จิตใจของเราจะได้ไม่จดจ่อกับความเหงา

ไม่ต้องหักโหม หลังออกกำลังกายเสร็จ เราจะสดชื่น เพราะสารความสุขหลั่ง (adrenaline) แถมรักษาสุขภาพไปด้วยจ๊ะ

ขอให้กลับมาสนุกสนานเช่นเดิมไวๆนะจ๊ะ

ดีขึ้นแล้วคะคุณแอน ขอบคุณมากคะสำหรับคำแนะนำ บาหลีไม่สวยเลย หาดก็สกปรกคะ มีแต่เศษไม้ที่มากับน้ำทะเล คนก็เยอะ อี้หมาก็แยะ คะ ตามหาดแต่ก็มีหาดสวยคะ แต่อยู่ใกลมากคะ ทะเลไทยสวยกว่าบาหลี หลายเท่าคะ

[Mareena]

อาการนี้เป็นเหมือนกันค่ะ.....แต่Mareenaก็พยายามหาปล่อยวางค่ะ....และก็หาอะไรที่ชอบ มานั่งทำเช่น ตัดชุดเสื้อผ้าใส่เอง + ประดิษฐ์โน่น นี่ ก็ช่วยmareenaหาเหงาได้เหมือนกันค่ะ!

[honeyjoop]

พอรู้สึกอย่างที่ว่า ให้พิจารณากฎไตรลักษณ์

มีอะไรที่เที่ยงตรงบ้าง
มีอะไรที่มั่นคงบ้าง...

ไม่มีใครสุขหรือทุกข์ตลอเวลานะคะ

จึงดูที่ อนัตตา...

ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่จีรัง

ความรัก ห่วง คนที่หนูปานมีอยู่ใกล้ตัวนั้น
ไม่สามารถต่อต้าน กฎไตรลักษณ์ได้

หญิงป้าก็เป็นนะคะ
ห่วงลูกชาย แต่พอนึกย้อนไปตรงที่เวลาแม่เป็นห่วงเรา
เรายังคิดว่า มาห่วงทำไม...

แต่ความรู้สึกต่างๆเช่นนี้ ไม่ได้เป็นตลอดเวลานี่คะ
เดี๋ยวมันก็ไม่อยู่กับเรา แล้วความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทน

อนัตตาค่ะ

ขอบพระคุณหญิงป้ามากคะ สำหรับแง่คิดคะ ตอนก่อนจะนอนเมื่อคืนนี้ หลังจากคิดจะงีบสักหน่อย พอเดินเข้าไปห้องนอน เห็นสภาพสามีและลูก นอนหงาย นอนกรนแข็งกันทั้งพ่อและลูก เสียงดังทำลายสถิติทุกครั้งที่เคยมีมา ชนิดว่า เสียงตะโกน ของปานยังดังไม่เท่าเสียงกรน ของพ่อลูกคู่นี้

ด้วยความดังเสียงกรน ของผู้เป็นพ่อ ดังแบบกระหึ่มห้อง ทำไห้ลูกสาวตื่นขึ้นมากลางดึก ลุกขึ้นนั่งแล้วมองด้วยสายตา หงุดหงิดและรำคาญ หลังจากด้วยความง่วง จึงไม่สามารถ ทำอะไรได้มากเธอก็เอนตัวลงนอน และหลับภายใน 3 นาที พร้อมกับเสียงกรนสนั่น ระดับเสียงต่ำลงมา ลองจากผุ้เป็นพ่อ ปานก็เลยย้ายที่นอนไปนอนโซฟา เกิดมาไม่เคยเห็น เด็กตัวนิดเดียว นอนกรนเสียงดังยังกะผู้ใหญ่ กรนวันไหนไม่กรน มากรนตอนที่เรากำลังจิตตก และความเหงากำเริบ

นี้เป็นอนัตตา อย่างนึงหรือเปล่าคะหญิงป้า
เมื่อคืนได้เงียบชั่วโมงนึงตอนช่วงเช้าคะ

เราจับลูกนอนแยกห้องตั้งแต่เค้าเล็กๆ แต่ทุกวันนี้นาตาลีเดินมานอนที่เตียงเราประจำ วันไหนไม่มาเราจะดีใจมาก เพราะเราหายใจไม่ค่อยออก ลูกก้อเบียด พ่อก้อเบียด

เจ้าแอนดี้เลิกตามมานอนห้องแม่นานแล้ว....

ส่วนเรื่องกรน คุณลูกเราไม่กรนนะ แต่คุณผัว...กรนติดอับดับแชมป์....

แถมเราบอกว่าที่รักเธอนอนกรน...พี่แกไม่ยอมรับอีกนะ...เค้าบอกว่าเค้าไม่กรน อิอิ

ก้ออย่างที่เคยๆบอกไว้...เราใช้ฝ่าทรีนอันนุ่มละมุนของเรา...ถีบลงเบาๆที่ขาให้เค้าตื่นขึ้น...

แล้วบอกว่า "ตูนอนไม่หลับ หยุดกรนเสียที" พี่แกจะพลิกตัวแล้วช่วยให้กรนน้อยลงได้บ้าง...

ส่วนตอนแม่ยายเค้ามาสวิส....ยายเหน่งนั่นติดอันดับ ท๊อปเท็น

เพราะกรนขนาดเสียงเล็ดรอดออกมาจากห้องนอนเธอได้อ่ะ กร๊ากๆๆๆ

ตอนแรกอเล็กงง...เสียงไรอ่ะเธอ...เสียงแม่ตูกรนอ่ะดิ...

เราว่าปานดูลูกสาวดีๆนะ เพราะเราว่าแปลกมากๆเลยที่เด็กกรนดังขนาดนี้

เค้ามีปัญหาเรื่องระบบหายใจอะไรหรือป่าว...

เหมือนจะเคยอ่านเจอ เรื่องปัญหาการกรนในเด็กนะปาน...

นึกว่ามีแต่บ้านเราเท่านั้นที่กรนเสียงดัง ดึงผ้าห่มก็แล้ว เท้าก็แล้ว บางครั้งก็นอนเงียบจนผิดปรกตินึกในใจแอบตายหรือเปล่า เพราะเงียบจริง ๆ น่าจะเกี่ยวกับอาหารด้วยและกิจกรรมกลางวันด้วยปานว่า เพราะบางวันก็เบาบางวันก็เงียบ สลับสับเปลี่ยนกันไป

เจอบ้านโหน่งนี้หนักกว่าอีก ทีหลังโหน่งอัดเทป ลงยูทูป ไว้เป็นหลักฐานเลยเหนาะ ปานเคยบอกว่าเขานอนกรน เขาก็ย้อนกลับมาว่า เธอก็นอนกรน ปานบอกว่าตอนไหนทำไมฉันไม่ได้ยิน เขาบอกว่าตอนเธอนอนหลับ ไง

เรื่องกรนนี่ก็ปัญหาโลกแตกเหมือนกันเนาะ ของพี่นี่จะนอนแยกกันค่ะตัดปัญหาเรานอนบนเตียงเค้านอนพื้น บางที่เค้าเหนื่อยๆกลับมาล้มตัวลงนอน รถไฟก็เคลื่อนขบวนเลยค่ะ เสียงกรนบ้านจะแตกเลยค่ะ บางทีทนไม่ไหวก็ใช้มือไปผลักหน้าให้รู้สึกตัวตื่น ยังมีการบอกว่าไม่นอนกรนอีกนะ เหมือนกันเลยจ้าปาน

[chaba]

ไม่รู้ว่า จะช่วยพี่ปาน ยังไงคะ

อยากแชร์ประสบการณ์เพราะบางทีชบาก็รู้สึกแบบนี้

อารมณ์พอๆ กับพี่ปาน เป็นโดยไม่มีสาเหตุุุุุุุุุคิดเหมือนกันว่าอาจเป็นเพราะฮอร์โมน

ผู้หญิงก่อนมีประจำเดือนอารมณ์จะเปลี่ยนแปลง เคยอ่านหนังสือเจอเค้าบอกว่า

เดี๋ยวนี้ผู้หญิงจะเข้าสู่ช่วงวัยทองเร็วกว่าปรกติ

มันก็มีหลายๆองค์ประกอบ ยังไงก็ขอให้พี่ปานกลับสู่สภาวะ ไม่เหงา ไม่เศร้า เร็วๆ นะคะ

ขอบคุณน้องชบามากคะ ปานก็คิดอย่างงั้นเหมือนกัน เรื้องวัยทอง คือมีความแปลกหลายเรื้อง ทั้ง ๆ เรื้องที่เคยเข้มแข็งมาก่อน แต่พอมาเจอเหตุการณ์นึง กลับเหมือนว่า เราอ่อนหรือ ยอมจำนนกับเหตุการณ์ นั้น ๆ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนความคิดนี้ไม่เคยเกิดขึ้น และถ้าได้อยู่คนเดียว จิตใจกระเจิง คิดในแง่ร้ายไปหมด กลัวไปหมด บางครั้งกลัวแม้กระทั้งเรื้องที่สร้างขึ้นในหัว แล้วสร้างเรื้องกลัวไปเอง ไม่รู้เป็นไง หว้าเหว้ ไปหมด จิตตกได้ทุกเรื้อง ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วเรื้อไม่ได้ร้ายแรงหรืออะไรมากมาย ต้องทำไห้คิดใกลขนาดนั้น

ยกตัวอย่างบางเรื้อง ที่เราบอกสอนลูก หรือเห็นบางเหตุการณ์ของครอบครัว ปานก็คิดไปใกล กลัว เขาจะเป็นโน้น เป็นนี้ กลัวสามี พ่อแม่ หรือ คนที่ใกล้ชิด ที่เรารู้จัก จะได้รับเจอสิ่งร้าย ๆ (อธิบายไม่ถูก) คือกลัวและวิตกเรื้องของคนอื่นด้วย

บางครั้งก็รุ้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ (จริง ๆ แล้วเป็นคนอ่อนแอแต่ไม่แสดงออกเพราะกลัวคนอื่นจะเป็นห่วง)

สรุปแล้วพอเก็บความรู้สึกไหว้คนเดียวกลายเป็นว่าเราเกิดอาการเหงา ซึมเศร้า คะ ตอนนี้พยายามหาทางออก ไห้ตัวเองอยู่ ปล่อยวางไม่ได้คะ เพราะคำว่า "ห่วง" คำเดียวคะ

น้องชบาสะบายดีนะคะ เศร้าอะ ฮือ เฮือ เฮือออออออออออออออ

ชบาสบายดีคะพี่ปาน มาตอบกระทู้แล้วไปนอนเลย ไม่ได้กลับมาอ่าน
พอมาอ่านอีก แต่คิดว่าพี่ปานคงจะไม่เหงาแล้ว เห็นเพื่อนๆ พี่มาอยู่เป็นเพื่อน
หายเหงาแล้วใช่มั้ยคะ
รักษาสุขภาพนะคะ

[tAd natchadapOrn]

<span style='color:red'>คงหายเหงาดีขึ้นแล้วนะน้องปาน เพื่อนๆให้คำแนะนำดีๆทั้งนั้น
ทำใจให้สบายๆนะ เข้าใจว่าสภาพอากาศมีส่วนมากๆๆเลยล่ะ ยิ่งถ้าเราปล่อยใจไปตามสภาพรอบๆตัว ยิ่งไปกันใหญ่ พี่ก็เคยเป็น....ทำใจให้หนักแน่นเข้าไว้
ก่อนอื่นเลย...ยิ้มสวยๆให้กับตัวเองรึยังจ๊ะวันนี้ </span>

<span style='color:green'>ช่วงนี้คงต้องใส่เสื้อผ้าสีสันสดใสหน่อยมั๊งอาจช่วยได้ อย่าไปใส่สีทึบๆเทาๆดำๆนะจ๊ะ</span>

[Annie_anchovy]

สวัสดียามดึกค่ะคุณปาน มาให้กำลังใจคลายเหงา ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะโรคเหงาซึมเศร้าเนี่ย เชื่อว่าเป็นกันทุกคนในบางเสี้ยวของชีวิต มีเพือ่นในครัวนี้ก็ตกอยู่ในสถานะการณ์เดียวกับคุณปานเพราะอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็งี้แหละ มันไม่ใช่เมืองไทยที่มีญาติๆเพื่อนๆเต็มไปหมด เห็นมั้ยว่ามีเพื่อนที่เหงาๆมาเป็นเพื่อนคนเหงาๆเหมือนกัน แต่ว่าอย่าเหงามากนะ ลองหาอะไรทำดู เช่นว่าเข้ามาขโมยสูตรอร่อยๆจากเพื่อนๆในครัว แล้วทำเลี้ยงเพื่อนๆที่รู้จักมากินกันที่บ้าน ก็คลายเหงาได้ หรือลองปลูกต้นไม้ดอกไม้ดูแล้วคอยลุ้นว่ามันจะโตหรือตาย อิๆๆ ก็เพลินนะ หรือว่าลองไปเรียนภาษาอินโดหรือ ลองลิสต์ลงในกระดาษดูว่า ในชีวิตนี้เคยอยากทำอะไรบ้างแล้วไม่ได้ทำซักที เช่น อยากวาดภาพได้ อยากพูดภาษาอื่นๆที่ไม่ใช่ภาษาไทยได้คล่องๆ หรือ อยากเล่นเปียโน ตีฉิ่งตีฉาบสีซอระนาดได้ หรือซื้อกล้องมาหัดถ่ายภาพสวยๆ อยากถักโครเชต์ ปลูกผักสวนครัว เลี้ยงหมูเห็ดเป็ดไก่ หรือลองปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น (หมายถึงไปลองเรียนปั้นดินเผาดู) มีเยอะเลยกิจกรรม หรือลองอันนี้retail therapy (มันใช้ได้ผลดีมากกับตัวข้าพเจ้า คำเตือนอาจเป็นภัยต่อกระเป๋าตังค์ท่าน โปรดทำด้วยความระมัดระวัง) ออกไปเดินตามห้าง แล้วควักเงินซื้อของงามๆแพงๆทีอยากได้ซักชิ้น แล้วเวลากลับถึงบ้านอาจรู้สึกดีขึ้นปนความรู้สึกผิดๆแล้วก็บอกตัวเองว่าไม่น่าซื้อเลย (แล้วก็บ่นพึมพัม ประมาณว่าเดือนนี้จะกินอะไรกันเนี่ยะ ลูกสอง น้องอีกแปด ยายป่วย รถเสีย บ้านต้องซ่อม อันนี้ล้อเล่นนะ) ความรู้สึกนี้มันจะกลบเกลื่อนความรู้สึกเหงาๆไปได้พอสมควร อิๆๆ หากทำบ่อยๆก็อาจต้องมีการแอบมุบมิบซ่อนของไม่ให้แฟนเห็น ก็มันส์ไปอีกแบบเพราะมันตื่นเต้นดียิ่งเวลาโดนจับได้แล้วหล่ะก็ยิ่งตื่นเต้นอีก แก้ตัวกันพัลวัน ก็หายเหงาแล้วเห็นมั้ย แล้วก็อย่าเล่นอินเตอร์เน็ตมาก เล่นแต่พอควร เพราะการอยู่หน้าคอมพ์นานๆทำให้เกิดหดหู่มากยิ่งขึ้น ควรออกไปข้างนอกด้วยนะจ๊ะ

[dora_jam]

<span style='color:blue'>มานั่งเป็นเพื่อนค่ะพี่ปาน แจ่มก็เคยเป็นค่ะช่วงมาอยู่ฝรั่งเศสแรกๆ มันเหงามากมายเลยค่ะ
แต่พอเริ่มได้ไปทำงานนอกบ้านก็ดีขึ้นค่ะ ยิ่งมีลูกหุหุ แทบไม่มีเวลาเลยค่ะ ยุ่งๆตลอดเลยค่ะ
ช่วงนี้ลูกเริ่มโตเริ่มมีเวลาว่างๆค่ะ ชอบหาดูของสวยๆงามๆ บ้าเป็นอย่างๆเป็นพักๆอิอิ
ช่วงนี้ก็บ้าไข่มุกไงค่ะดูได้ทุกวัน ได้มาแล้วก็อยากได้อีกจนแฟนว่าเธอจะเป็นบ้าแน่ๆถ้าไม่หยุดดู
เพราะยิ่งดูยิ่งยากได้ ถ้าไม่ได้ก็จะขัดใจไม่มีความสุข(หุหุมานรู้ดีจริงๆ)อิอิ
เหงาก็นี่เลยค่ะมาที่ครัวแจ่มมาทุกวันตั้งแต่รู้จักครัวไกลบ้านเลยล่ะค่ะ หายเหงาไปเยอะเลย
ชอบทำกับข้าวด้วยค่ะ ทำแล้วคนกินอร่อยทำให้เรามีความสุขดีค่ะ ถ้าว่างล่ะก็มาหาสูตรอร่อยๆ
ทดลองทำค่ะ พี่ๆแฟนเป็นคนช่วยชิมอิอิ พอมีไรทำสมองมันก็ไม่ว่างด้วยค่ะ</span>

[PHAN]

<span style='color:red'>คงหายเหงาดีขึ้นแล้วนะน้องปาน เพื่อนๆให้คำแนะนำดีๆทั้งนั้น
ทำใจให้สบายๆนะ เข้าใจว่าสภาพอากาศมีส่วนมากๆๆเลยล่ะ ยิ่งถ้าเราปล่อยใจไปตามสภาพรอบๆตัว ยิ่งไปกันใหญ่ พี่ก็เคยเป็น....ทำใจให้หนักแน่นเข้าไว้
ก่อนอื่นเลย...ยิ้มสวยๆให้กับตัวเองรึยังจ๊ะวันนี้ </span>

<span style='color:green'>ช่วงนี้คงต้องใส่เสื้อผ้าสีสันสดใสหน่อยมั๊งอาจช่วยได้ อย่าไปใส่สีทึบๆเทาๆดำๆนะจ๊ะ</span>

หายเหงาแล้วคะ คิดเหมือนปานเลย ปีนี้ปานไม่ได้ไส้เสื้อผ้าสีดำ มาเกือบหลายเดือนแล้วตอนแรกไม่ได้ทันหยุดคิดมีเหตุการณ์นึงเกิดขึ้น คือวันอาทิตย์ ไปเดินห้างกันตามประสาวันหยุด แล้วบังเอิญว่าใส่ชุดดำทั้งหมดสามคน ตอนแรกไม่ได้ทันเอะใจ ว่าทำไม มีแต่เรื้อง หลัง ๆมา นึกย้อนในใจว่า เหตุการณ์ทุกครั้ง ที่ทำไห้คิดหรือเสียใจ ครอบครัวใจใส่ชุดดำทั้งหมดคะ ตอนนี้ปาน ไส้แต่เสื้อผ้าสี ๆ คือสี ๆ ทั้งตัวบนตัวล่าง แฟนบอกว่า ไม่เข้ากับปาน เพราะปานใส่เขียวทั้งตัว กางเกงเสื้อรองเท้า อีกวันนึงใส่แดงทั้งตัว อันนี้ปานคิดเองและคิดมาตั้งนานแล้วว่า เป็นปีอับของตัวเองคะ เลยหาอะไรที่แป๊น ๆ ใส่ คะพี่ทัดพูดถูกคะเรื้องสีเสื้อผ้า ขอบคุณคะ

[PHAN]

สวัสดียามดึกค่ะคุณปาน มาให้กำลังใจคลายเหงา ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะโรคเหงาซึมเศร้าเนี่ย เชื่อว่าเป็นกันทุกคนในบางเสี้ยวของชีวิต มีเพือ่นในครัวนี้ก็ตกอยู่ในสถานะการณ์เดียวกับคุณปานเพราะอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็งี้แหละ มันไม่ใช่เมืองไทยที่มีญาติๆเพื่อนๆเต็มไปหมด เห็นมั้ยว่ามีเพื่อนที่เหงาๆมาเป็นเพื่อนคนเหงาๆเหมือนกัน แต่ว่าอย่าเหงามากนะ ลองหาอะไรทำดู เช่นว่าเข้ามาขโมยสูตรอร่อยๆจากเพื่อนๆในครัว แล้วทำเลี้ยงเพื่อนๆที่รู้จักมากินกันที่บ้าน ก็คลายเหงาได้ หรือลองปลูกต้นไม้ดอกไม้ดูแล้วคอยลุ้นว่ามันจะโตหรือตาย อิๆๆ ก็เพลินนะ หรือว่าลองไปเรียนภาษาอินโดหรือ ลองลิสต์ลงในกระดาษดูว่า ในชีวิตนี้เคยอยากทำอะไรบ้างแล้วไม่ได้ทำซักที เช่น อยากวาดภาพได้ อยากพูดภาษาอื่นๆที่ไม่ใช่ภาษาไทยได้คล่องๆ หรือ อยากเล่นเปียโน ตีฉิ่งตีฉาบสีซอระนาดได้ หรือซื้อกล้องมาหัดถ่ายภาพสวยๆ อยากถักโครเชต์ ปลูกผักสวนครัว เลี้ยงหมูเห็ดเป็ดไก่ หรือลองปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น (หมายถึงไปลองเรียนปั้นดินเผาดู) มีเยอะเลยกิจกรรม หรือลองอันนี้retail therapy (มันใช้ได้ผลดีมากกับตัวข้าพเจ้า คำเตือนอาจเป็นภัยต่อกระเป๋าตังค์ท่าน โปรดทำด้วยความระมัดระวัง) ออกไปเดินตามห้าง แล้วควักเงินซื้อของงามๆแพงๆทีอยากได้ซักชิ้น แล้วเวลากลับถึงบ้านอาจรู้สึกดีขึ้นปนความรู้สึกผิดๆแล้วก็บอกตัวเองว่าไม่น่าซื้อเลย (แล้วก็บ่นพึมพัม ประมาณว่าเดือนนี้จะกินอะไรกันเนี่ยะ ลูกสอง น้องอีกแปด ยายป่วย รถเสีย บ้านต้องซ่อม อันนี้ล้อเล่นนะ) ความรู้สึกนี้มันจะกลบเกลื่อนความรู้สึกเหงาๆไปได้พอสมควร อิๆๆ หากทำบ่อยๆก็อาจต้องมีการแอบมุบมิบซ่อนของไม่ให้แฟนเห็น ก็มันส์ไปอีกแบบเพราะมันตื่นเต้นดียิ่งเวลาโดนจับได้แล้วหล่ะก็ยิ่งตื่นเต้นอีก แก้ตัวกันพัลวัน ก็หายเหงาแล้วเห็นมั้ย แล้วก็อย่าเล่นอินเตอร์เน็ตมาก เล่นแต่พอควร เพราะการอยู่หน้าคอมพ์นานๆทำให้เกิดหดหู่มากยิ่งขึ้น ควรออกไปข้างนอกด้วยนะจ๊ะ

ขอบคุณคะหายเหงาแล้วคะ ได้กำใจเพียบขอบคุณมากสำหรับกำลังใจคะ

[PHAN]

<span style='color:blue'>มานั่งเป็นเพื่อนค่ะพี่ปาน แจ่มก็เคยเป็นค่ะช่วงมาอยู่ฝรั่งเศสแรกๆ มันเหงามากมายเลยค่ะ
แต่พอเริ่มได้ไปทำงานนอกบ้านก็ดีขึ้นค่ะ ยิ่งมีลูกหุหุ แทบไม่มีเวลาเลยค่ะ ยุ่งๆตลอดเลยค่ะ
ช่วงนี้ลูกเริ่มโตเริ่มมีเวลาว่างๆค่ะ ชอบหาดูของสวยๆงามๆ บ้าเป็นอย่างๆเป็นพักๆอิอิ
ช่วงนี้ก็บ้าไข่มุกไงค่ะดูได้ทุกวัน ได้มาแล้วก็อยากได้อีกจนแฟนว่าเธอจะเป็นบ้าแน่ๆถ้าไม่หยุดดู
เพราะยิ่งดูยิ่งยากได้ ถ้าไม่ได้ก็จะขัดใจไม่มีความสุข(หุหุมานรู้ดีจริงๆ)อิอิ
เหงาก็นี่เลยค่ะมาที่ครัวแจ่มมาทุกวันตั้งแต่รู้จักครัวไกลบ้านเลยล่ะค่ะ หายเหงาไปเยอะเลย
ชอบทำกับข้าวด้วยค่ะ ทำแล้วคนกินอร่อยทำให้เรามีความสุขดีค่ะ ถ้าว่างล่ะก็มาหาสูตรอร่อยๆ
ทดลองทำค่ะ พี่ๆแฟนเป็นคนช่วยชิมอิอิ พอมีไรทำสมองมันก็ไม่ว่างด้วยค่ะ</span>

พี่ดีใจคะกับสิ่งที่น้องแจ่มได้รับแล้วมีความสุข สิ่งไหนก็ตามแต่ที่ทำไห้เรามีความสุข ตัวเราและคนรอบข้างไม่เป็นทุกข์ จงอย่ารอช้าหาความสุขไห้ตัวเอง เพราะหนทางข้างหน้ายังอีกยาวใกล
(ไม่รู้ว่าจะเจอทุกข์สุขเมื่อใด) ถ้ามีโอกาสหาความสุขไห้ตัวเองได้ ก็อย่ารีรอคะจะหาความสุขที่หาได้ ในช่วงโอกาส และโอกาส นั้น ๆ คะ

ขอบคุณสำหรับจิตไมตรี ดี ๆ สำหรับพี่น้องชาวครัวใกลบ้านทุกคนคะ

[miipanda]

พี่รสเข้ามาคุยเป็นเพื่อนน้องปานจ้ะ

พี่รสก็เคยมีอารมณ์แต่เมื่อสมัยที่บรรจุครูใหม่ๆไปสอนเด็กชาวเขา
มันเหงานมากทั้งๆทีในโรงเรียนก็มีนักเรียนเต็มไปหมด แต่เราก็รู้สึกเหงาบอกไม่ถูก
อย่างที่น้องหลายๆคนบอก เดี๋ยวมันก็จะหายไปเอง
แต่เราก็จะต้องไม่พยายามคิดว่า* ทำไมมันเหงา* เพราะถ้าเราคิดเมื่อไหร่ก็จะเกิดอาการทันที
พยายามอยู่กับตัวเองให้ได้จ้ะ แล้วเราจะรู้ว่า มีความสุขมากมายจริง
จนบ้างครั้งไม่อยากจะไปไหนเลย...การที่เราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง
ทำให้เราได้ค้นพบอะไรหลายๆอย่าง ลองพยายามทำดูน่ะจ้ะ
ตอนนี้พี่รสชอบอยู่บ้าน ตกแต่งบ้าน ปรับเปลี่ยนโยกย้ายสิ่งของ
เพราะว่ามันทำให้เราได้ใช้เวลาไปทำสิ่งที่เราชอบทำ
บ้างครั้งก็ไปร้านขายของเก่า ซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่ามาทาสีใหม่ ตกแต่งใหม่
ผลพลอยได้ก็คือ เราได้สิ่งแวดล้อมใหม่(ในพื้นที่เก่า) หรือ หาอะไรที่เราชอบทำ
ยังไงก็ขอให้น้องปาน ค้นพบความสุขที่แท้จริงเร็วๆ จะได้หายเหงาน่ะจ้ะ

พี่รสฟินแลนด์