บั้นปลายชีวิตคนไกลบ้าน

[anitathai]

อยากฟังความคิดเห็นของคนไกลบ้านค่ะ
ว่าแต่ละคนวางแผนบั้นปลายชีวิตไว้อย่างไรบ้างค่ะ
อยู่เมืองนอกต่อไปจนแก่ตาย หรือ รวมรวบเงินแล้ว
กลับไปอยู่บ้านเรา

ส่วนตัวแล้วเบื่อมากไม่อยากอยู่แต่ต้องทน บอกกับตัวเองว่า
จะพยายามเก็บเงินเพื่อกลับบ้าน เพราะกลับเมืองไทยแล้ว
ก็ไม่รู้จะกลับไปทำงานอะไร นอกจากเปิดร้านขายของชำเล็กๆ
แต่เก็บเท่าไหร่ไม่เคยเหลือซักที เพราะที่นี่ค่าครองชีพแพงมากๆ
ใช้เงินเดือนชนเดือน แทบไม่พอ แอบอิจฉาเล็กๆ คนที่มีบ้านใหญ่
มีรายได้ มีเงินเก็บ คือพยายามจะไม่คิดมาก แต่ก็อดไม่ได้
ถามตัวเองอยู่ตลอดว่า ตัวเองฝันมากเกินไปหรือเปล่า
แต่อีกใจก็เถียงว่า คนที่อยู่โดยไม่ฝันคือ คนที่ตายแล้ว
หลับตาก่อนนอนฝันทุกวัน เพ้อเจ้อไปเรื่อย
ขอมีความสุขแค่ฝันก็ยังดี

สำหรับตัวเองแล้วผ่านอะไรที่ร้ายๆมามากมาย
เล่าให้ฟังคงไม่หวาดไหว ได้แต่เขียนระบายออกมาทางตัวหนังสือ
คงไม่ถือสาเน๊อะ

แค่อยากฟังความเห็นของคนไกลบ้านเหมือนๆกัน
เพราะคิดว่าตัวเองทุกวันนี้คือ กบในกะลา

[tAd natchadapOrn]

สำหรับเราเองไม่ได้คิดวางแผนบั้นปลายชีวิตไว้เลยล่ะค่ะ
ไม่ถึงขั้นนั้นนะ...เพราะมันไม่แน่นอนเลย อย่างเช่นชีวิตเมื่อก่อนแต่งงาน
คิดไว้ อยากได้สามีแบบเคน มีลูกซัก2คน หญิงชาย
แต่มันผันผวน....กลับได้สามีแบบนักวิชาการ+นักโบราณคดี+นักอนุรักษ์วิทยา (เอ่อ สามีคนเดียวค่ะอย่าเข้าใจผิด)
ซึ่งไม่ใช่เลยในสเป๊คที่วาดไว้...ส่วนลูก ก็ได้ลูกชายเพียงคนเดียว
และอีกหลายๆอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่คิด......

แต่ก็ไม่ผิดที่จะคิดฝัน.....บางคืนก็ฝันเหมือนคุณล่ะค่ะ เราเคยตื่นมากลางดึก
แล้วก็คิดๆๆเรื่องในอนาคต รู้ตัวอยู่แล้ว ห้ามไม่ให้คิดก็ไม่ได้
แต่ผลสุดท้ายรู้สึกยิ่งคิดเริ่มกังวลและ....ก็ต้องปล่อยวาง.....
คิดได้ แต่อย่าให้เกิดทุกข์กับตัวเอง อย่าให้จิตตก เป็นพอ

<span style='color:red'>วางแผนในอนาคตไว้บ้างเราว่าก็ดีนะ อยู่ที่วิธีการของแต่ละคนด้วย...
อาจมีทางเลือก เผื่อโน่นเผื่อนี่ไว้ ไม่เสียหายอะไร.......
ตราบเท่าที่เราไม่ลืมปัจจุบัน....และทำทุกๆวันนี้ให้ดีที่สุด มีสติให้มากที่สุด </span>
<span style='color:red'>
+กับสร้างบุญสร้างกุศลเยอะๆ เดี๋ยวก็ช่วยให้อนาคตดีเองล่ะค่ะ </span>

anitathai ข้อความนี้เขียนขึ้นเมื่อ Today at 01:37 am
สำหรับตัวเองแล้วผ่านอะไรที่ร้ายๆมามากมาย
เล่าให้ฟังคงไม่หวาดไหว ได้แต่เขียนระบายออกมาทางตัวหนังสือ
คงไม่ถือสาเน๊อะ

หากไม่สบายใจ ก็ระบายออกมาเถอะค่ะ เดี๋ยวก็มีเพื่อนๆมาคุยด้วย.....ดีกว่าเก็บไว้คนเดียวค่ะ

[Hemvadee]

อากาศตอนนี้คงทำให้พวกเราหดหู่กันบ้างแหละเนอะ ของพี่ถ้ารอเก็บตังค์กลับบ้าน ชาตินี้คงตายอยู่ที่นี่แน่เลย 555

ไม่มีเหลือเก็บเหมือนกันค่ะ เดือนก็แทบไม่ชนเดือนเหมือนกันเลย อนาคตก็มีคิดไว้ ยังไงก็กลับบ้านเราแต่อีกสิบกว่าปี กว่าสามีจะเกษียณ กลับไปเป็นตาเฒ่ายายแก่ที่เมืองไทย หนีหนาวไงค่ะ

อย่ากังวลมากไปค่ะ อะไรจะมาข้างหน้าบางทีเราก็ไม่รู้ได้ พี่จะตายก่อนได้กลับบ้านหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฮา ฮา อย่าไปคิดล่วงหน้ามากจนลืมความสุขที่ควรจะมีในวันนี้น่ะค่ะ สุภาษิตจีนบอกว่า ถ้าเราเอาตามองไปแต่ที่จุดหมาย เราจะไม่มีตามองทางตรงหน้าน่ะค่ะ

เรื่องที่ผ่านมาในอดีตจะร้ายยังไง ก็ผ่านไปแล้ว แล้วก็คงทำให้เราเข้มแข็งขึ้น และอย่างน้อยตอนนี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่ได้น่ะค่ะ

[nongtai]

คนเราก็มีความคิดต่างกันไปนะคะ ทุกอย่างก็ขึ้นกับสถานะการณ์และกำลังทัพย์แต่ละคนว่าจะเปลียนทิศทางตัวเองไปเป็นแบบไหนได้

สำหรับต่ายไม่เคยคิดอยากอยู่ทีนี่รู้สึกว่าเมืองไทยเหมอะกับต่ายมากกว่าทีนี่ เพราะเรื่องสุขภาพไม่แข็งแรงสามวันดีสี่วันไข้

อากาศที่นี่ก็หนาวแสนหนาวอยู่มากี่ปีก็ไม่ชิน อนาคตรวาดหวังไว้ก็คือกลับไปอยู่เมืองไทยละค่ะ คนเรามีมากมีน้อยไม่สำคัญขอให้ไม่อดก็ถือว่าพอแล้ว

อยู่แบบมีความสุขชีวิตก็มีค่า ก็คิดแบบนั้นละค่ะ แต่บางทีอะไรก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้ เพราะภาระทีมีอยู่ทิ้งครอบครัวไปสุขสบายคนเดียวไม่ได้

ต่ายก็คงต้องรอให้สามีพร้อมตอนนี้ก็รอจังหวะและเวลาและก็เงิน ก็ต้องทนอยู่หนาวๆไปก่อนนะคะ ขอส่งกำลังใจไปให้ก็แล้วกันนะคะ

คนเราถ้าคิดดีมีความหวังเอาไว้ก่อน มันก็ไม่เสียหายอย่างน้อยก็มีจุดมุ่งหมายว่าวันนี้เราจะทำอะไรเพื่ออนาตครตัวเอง

[idang]

นั่งฝัน นอนฝันทุกวันเหมือนกันค่ะ
อยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ ปลูกต้นไม้ ผักสวนครัวกินเอง
แล้วก็มีอาชีพเสริมอีกสักหน่อยที่ทำให้เรามีเงินเข้ามาทุกเดือน

แต่ความเป็นจริง เหมือนชีวิตเพิ่งเริ่มต้นค่ะ
เพิ่งแต่งงานได้สองปีเอง คงต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ ๆ ค่ะ

เรื่องบ้าน ก็ยังไม่มีเหมือนกันค่ะ
อาศัยว่าเป็น expat บ้านไม่ต้องเช่า น้ำไฟ ไม่ต้องจ่าย ภาษีไม่ต้องเสีย
เดือน ๆ หนึ่ง จ่ายเฉพาะค่ากินอย่างเดียว
ก็พอเหลือเก็บบ้าง

พอได้อยู่ต่างแดนแล้วทำให้รู้ว่า เมืองไทยน่าอยู่ อุดมสมบูรณ์
อยากค้าอยากขายก็ทำได้

[ป้ามุกดา]

คิดเหมือนหลานเหมวดีที่ว่าอากาศหน้าหนาว ไร้แดด ขาดความสดชื่น อาจเป็นสาเหตุุุให้จิตใจหดหู่มากกว่าปรกติ ป้าอยู่ไกลบ้านเกือบสี่สิบปีแล้ว ยังรักเมืองไทยเป็นชีวิตจิตใจ แต่อยากแวะมาคุยให้หลานๆลองคิดถึงชีวิตไกลบ้านในอีกแง่หนึ่ง ป้าถือว่าชีวิตนี้คือการเรียนรู้ โลกทั้งใบนี้คือวิทยาเขต เริ่มต้นด้วยอยู่ประเทศไหนก็เรียนรู้ภาษาของประเทศนั้น ยากง่ายแตกต่างกันไป แต่ถ้าเราตั้งใจก็จะสามารถเรียนรู้จนใช้ภาษาของเขาได้ เมื่อใช้ภาษาสื่อความรู้สึก ความต้องการของตัวเองได้ สามารถเข้าใจคนรอบข้างได้ ก็จะสบายใจมากขึ้น จะมีความรู้สึกว่าอยู่บ้านมากขึ้น ลองทำอาหารของเขา เรียนรู้ขนบประเพณี ตลอดไปจนถึงศิลป งานฝีไม้ฝีมือ ชีวิตเรามีอะไรที่จะเรียนรู้ได้มากมาย หลานออกจากประเทศไทยมาอยู่ตั้งอีกซีกโลก จะเป็นกบในกะลาหรือไม่ก็ต้องแล้วแต่ตัวเราเอง ทำขณะนี้ให้ดีที่สุด อนาคตเมื่อแก่เฒ่าจะอยู่ที่ไหนนั้น วางแผนได้ แต่คงไม่ต้องถึงกับนั่งรอนอนรอวันนั้นโดยปล่อยให้โอกาสดีๆที่จะได้เรียนรู้อะไรมิต่ออะไรมันผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ไม่แน่นะคะ วันหนึ่งหลานอาจมีความรู้สึกว่าเออ ตัวเรามีบ้านสองแห่ง ถึงจะอยู่คนละซีกโลกก็ยังสามารถมีความสุขได้ทั้งสองแห่ง ป้าเป็นกำลังใจค่ะ

[anitathai]

บางทีก็นั่งคิดๆ ว่าเราจะดั้นด้นมาทำอะไรต่างแดน
แบบมาที่นี่ก็ไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะมาได้
เพราะ คำว่า เมืองนอก สำหรับเรามันอยู่ไกลเอื้อม
แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันได้มาจริงๆ

อย่างน้อยก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่ยังมีคนคิดคล้ายๆกัน
คือ กลุ้มใจนะคะว่าอายุใกล้จะ 40 ปีแล้ว
ยังไม่มีเงินเก็บ แค่จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยก็ยังยาก
ต้องเก็บหอมรอมริบแทบตาย
จะไปทีก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ไหนจะลูก ไหนจะแฟน
ถ้าจะไปก็ต้องหอบกันไปหมด

คิดมากค่ะบอกตรง คิดทุกวันเรื่องเงินเก็บ
คิดแล้วก็พยายามอย่างมากมากที่จะเก็บ
พอจะเก็บ จะเก็บ ก็มีเรื่องมีเหตุต้องจ่าย
เลยทำให้เบื่อ เซ็ง กับชีวิต

ทุกวันนี้ก็พยายามที่จะทำความเข้าใจกับความ
เป็นไปของชีวิตของคนที่นี่ แต่ยิ่งเหมือนยิ่งทำ
ความเข้าใจ ยิ่งเหมือนเรายิ่งถอยออกมาไกล
จากชีวิตของคนที่นี่ อาจจะเขียนวกวน
ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ

[tAd natchadapOrn]

anitathai ข้อความนี้เขียนขึ้นเมื่อ Today at 05:11 pm
บางทีก็นั่งคิดๆ ว่าเราจะดั้นด้นมาทำอะไรต่างแดน
แบบมาที่นี่ก็ไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะมาได้
เพราะ คำว่า เมืองนอก สำหรับเรามันอยู่ไกลเอื้อม
แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันได้มาจริงๆ

อย่างน้อยก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่ยังมีคนคิดคล้ายๆกัน
คือ กลุ้มใจนะคะว่าอายุใกล้จะ 40 ปีแล้ว
ยังไม่มีเงินเก็บ แค่จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยก็ยังยาก
ต้องเก็บหอมรอมริบแทบตาย
จะไปทีก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ไหนจะลูก ไหนจะแฟน
ถ้าจะไปก็ต้องหอบกันไปหมด

ตรงนี้คล้ายกันกับเราเลยค่ะ......สามียังไม่ยอมปล่อยให้ไปคนเดียวเมืองไทย
ต้องไปด้วยกันกลับด้วยกัน
แต่ละครั้งก็ต้องวางแผนระยะยาว... เก็บเงินกัน....ไปเมืองไทยทีก็หมดไปเยอะ
กลับมาหาเอาใหม่ เราก็แทบไม่มีเงินเก็บเท่าใดนัก จะเข้า40แล้วเหมือนกัน
แต่ทุกวันนี้ก็อยู่แบบพอมีพอใช้พอกิน ก็พยายามทำตัวเองให้มีความสุขเท่าที่พอทำได้
เราได้ดูละครเก่าเรื่องเจ้ากรรมนายเวร ที่หมิวเล่น
ดูแล้วเลิกคิดมากไปเลยค่ะ...เลิกสงสัยทุกๆอย่างว่าทำไมชีวิตเราต้องเจออย่างนี้...เป็นเช่นนี้

[Jawan]

บางทีก็นั่งคิดๆ ว่าเราจะดั้นด้นมาทำอะไรต่างแดน
แบบมาที่นี่ก็ไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะมาได้
เพราะ คำว่า เมืองนอก สำหรับเรามันอยู่ไกลเอื้อม
แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันได้มาจริงๆ

อย่างน้อยก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่ยังมีคนคิดคล้ายๆกัน
คือ กลุ้มใจนะคะว่าอายุใกล้จะ 40 ปีแล้ว
ยังไม่มีเงินเก็บ แค่จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยก็ยังยาก
ต้องเก็บหอมรอมริบแทบตาย
จะไปทีก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ไหนจะลูก ไหนจะแฟน
ถ้าจะไปก็ต้องหอบกันไปหมด

คิดมากค่ะบอกตรง คิดทุกวันเรื่องเงินเก็บ
คิดแล้วก็พยายามอย่างมากมากที่จะเก็บ
พอจะเก็บ จะเก็บ ก็มีเรื่องมีเหตุต้องจ่าย
เลยทำให้เบื่อ เซ็ง กับชีวิต

ทุกวันนี้ก็พยายามที่จะทำความเข้าใจกับความ
เป็นไปของชีวิตของคนที่นี่ แต่ยิ่งเหมือนยิ่งทำ
ความเข้าใจ ยิ่งเหมือนเรายิ่งถอยออกมาไกล
จากชีวิตของคนที่นี่ อาจจะเขียนวกวน
ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะเป

อ่านทุกข้อความทำให้เข้าใจถึงอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง
พี่ขอส่งพลังกำลังให้นะคะ สู้สู้ จาก คนไทยไกลบ้านอีกคน
พี่ก็เคยมีความรู้สึกเดียวกันค่ะ
อยากจะกลับไปอยู่เมืองไทยเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะไปทำอะไรดี
เคยเครียดบ่อยๆ ปัญหาเยอะมากค่ะ เรื่องภาษา เรื่องการเงิน เรื่องงาน เรื่องครอบครัว
แต่มาตอนนี้ดีขึ้นค่ะ ตั้งสติ ปล่อยวาง พยายามมองโลกให้กว้าง มองคนรอบข้าง
ชีวิตบางคนที่เค้าหนักหนากว่าเราเค้ายังอยู่และมีความสุขได้
พี่มีความรู้สึกว่าเวลาเดินเร็วมาก แป๊บเดี่ยว อายุสี่สิบแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะแก่(ตาย)แล้ว
เลยมานั่งคิดได้ว่า อยากทำอะไรก็รีบทำดีกว่า ทำอะไรก็ได้ที่คิดว่าไม่เดือดร้อนผู้อื่น
พี่ว่าความสุขอยู่ที่ใจและอยู่ทั่วไปรอบๆตัวเรานี่แระ
ไม่ต้องมีสมบัติ ไม่ต้องมีบ้าน ไม่ต้องมีเงินทองล้นฟ้า
ก็น่าจะอยู่ได้อย่างมีความสุขนะ สุขแบบพอเพียง
พี่ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

[pimlapas]

เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าคิดมากไปอยู่ที่ไหนก็ทำตัวเราเองให้สุขได้จ้าทุกอย่าง สุข ทุกข์อยู่ที่ใจเราค่ะ
มองโลกให้น่าอยู่ เมื่องนอก หรือเมืองไทย เรามาแล้วนี่นะ ทุกคนมีปัญหาสาระพัด อยู่เมืองไทยเราอาจมีปัญหาก็ได้ เมืองนอกมีปัญหาก็ได้เช่นกัน อยู่ที่ว่าเราจะรับมือกับปัญหา และความเบื่อได้แค่ไหน มองทุกอย่างรอบตัวเรา ให่เป็นปรกติ หากจะคิดก็คิดว่า เราดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีโรคภัย เราดีแค่ไหนแล้วได้อยู่กับคนที่เรารัก เราดีแค่ไหนแล้วที่ ตื่นขึ้นมามองซ้ายมองขวา เจอคนที่เรารักอยู่ข้างๆ หรือ ตัวเราโชคดีมากแล้วที่แข็งแรง ทำงาน ทำอะไรได้ในที่ๆ เราอยู่นี้ มีที่ให้เรานอนอุ่นๆ มีที่ให้เรากินอิ่ม ๆ

ลองหาอะไรทำให้เพลิน ๆ เดินเล่น ที่แน่ๆ พอพี่มีปัญหา จะมีสองขั้วค่ะ คือ หนึ่ง ทางธรรมะเลย สวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิ แผ่เมตตาให้กับทุกสรรพสิ่ง ทำได้ทุกที่ ทุกเวลาเลยค่ะ
สอง ร้องเพลงลั่นบ้าน คาราโอเกะนี่แหละ สนุก เพลินดี ร้องคนเดียว ฟังคนเดียวด้วยแหละ

อนาคต ความหวัง วาดไปได้เลยค่ะน้อง มันจะมาถึงเราเมื่อไหร่ ก็ยังดีทีเรายังมีอะไรให้เราหวังได้อยู่ พี่พิมสี่สิบกว่าๆ จะห้าสิบอีกไม่กี่ปีนี้แล้ว แม้รู้ว่า บางอย่างเราหวังเอาไว้ มันจะค่อยๆ ลดระดับที่เราหวัง แต่พี่ก็ยังคงหวังต่อไปค่ะ ความรวยนี่หวังมากมาย แต่ก็ห่างไกลซะเหลือเกิน ไม่รุ้จะวัดว่ารวยเท่าไหร่เราจะพอ คือความอยากรวยมันไม่ค่อยมีขีดจำกัด อิอิ สรุปคือ เงินมีเก็บก็เก็บมัน หากไม่มีก็ไม่ต้องไปทุรนทุราย ใช้จ่ายให้มันคุ้มค่าเป็นพอค่ะ

[เลดี้ดาก้า]

...ป้าว่าคงไม่มีใครอยากหนีจากบ้านเกิดมาหรอก ถ้าไม่มีความจำเป็น เช่นว่า
1.อยากรวย เพราะค่าของเงินเค้ามากกว่าบ้านเรา อยากมีเงินใช้หนี้สารพัด อยากให้พ่อ แม่สบาย
2.เพราะดันไปรักฝรั่ง จมูกโด่งซะงั้น ก็เลยต้องหอบผ้าหนีเมืองร้อนมาอยู่เมืองหนาว
3.อยากนั่งเครื่องบิน อยากเห็นประเทศต่างๆ อยากเป็นคุณนายฝรั่ง
4.อยากให้ลูกๆได้ดี เรียนสูงๆ หรือไม่ก็อยากให้มาอยู่ด้วย
5.มาเล่าเรียน หาความรู้
...ดังนั้นจงคิดทบทวนดูซิว่าเรามาอยู่ต่างชาติทำไม เมื่อรู้สาเหตุุแล้ว ก็จงทำใหเดีและไปให้ถึง
แต่ถ้าไม่ถึง ก็จงภูมิใจเถิดว่า เราทำดีที่สุดแล้ว
...ทุกคนมีความฝัน ป้าอยากบอกว่า จงฝันในสิ่งที่เราคิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้ และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

...ความฝันของป้าคือ อยู่ที่ไหนก็ได้ขอให้ลูกๆได้อยู่ใกล้ๆเรา รวยก็อยากนะแต่มันไกลเกินเอื้อมป้าเลยไม่คิด ป้าจะทำที่ ที่ป้าอยู่ให้อบอุ่นและมีความสุข สนุกสนาน จนกว่าป้าจะไม่มีแรงทำ


...อย่าคิดมาก เราเกิดมามีแต่ตัว ตอนนี้เรามีเสื้อผ้า ที่นอน อาหาร รถ สาพัดที่จะมี ก็ดีแล้ว จงพอใจในสิ่งที่เรามี เราจะได้ไม่กลุ้ม

[SNT]

ถ้าเรามีความฝันเราก็จะไม่เบื่อค่ะ เพราะฉะนั้นอย่าหยุดฝัน positive thinking สำคัญมากๆ พูดง่าย แต่ทำยากเนอะ แต่คงต้องพยายามค่ะ สำหรับเราก็ผ่านเรื่องมามากมายเช่นกัน เราตัวคนเดียวค่ะ สู้มาคนเดียวกว่าสิบปีแล้ว คือตั้งแต่เรียนจบ เริ่มทำงาน อยากกลับเมืองไทยเหมือนกัน แต่ยิ่งอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปทำอะไร งานคงหาได้อยู่หรอก ถ้าไ่ม่เลือกงาน แต่ไ่ม่รู็็็็่ว่าจะ happyไหม นอกจากจะทำธุรกิจส่วนตัว อยากเปิดร้าน เบเกอรี่เล็กๆ ไม่ต้องแฟนซีมาก แถวๆบ้านคุณแม่ จะได้เดินไปทำงานแถมอยู่บ้านฟรี ฮี่ๆ แต่คงเป็นแค่ความฝันค่ะ เราเคยทำงานบริษัทใหญ่ที่เมืองไทยมาก่อน บอกตรงๆว่าไม่ชอบค่ะ ทำงานที่นี่คงไม่รุ่งมากเท่ากับที่เมืองไทย แต่ก็เหมือนกับเรา on top of the game ต้องตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่คงไม่มีโอกาสได้เป็นใหญ่เป็นโตที่นี่หรอกค่ะ แต่ก็ขึ้นกับว่าเราจะทำใจยอมรับมันแล้วก็พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีหรือเปล่า เคยอยากหาคนมาเลี้ยงเหมือนกันค่ะ จะได้สบายไม่ต้องทำงาน แต่คงยากค่ะเพราะเราเป็นคนบ้างานอีก ไม่ได้อยากรวยมากมายอะไรนะคะ แต่อยากได้ประสบการณ์มากกว่า ชอบมากเวลาที่ใครโยนอะไรยากๆมาให้ทำ ชอบพิสูจน์ตัวเองประมาณนั้นค่ะ แต่ถึงยังไงความฝันเราก็คือได้กลับเมืองไทย เก็บเงินให้พอที่จะอยู่ได้สบายๆโดยไม่ต้องทำงาน อยู่ใกล้ๆแม่ ญาติพี่น้อง ท่องเี่ทียวไปเรื่อย มีโอกาศทำงานเพื่อสังคม เข้าวัดปฏิบัติธรรมบ้าง แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้วค่ะ

ความจริงเราก็เริ่มดำเนินการตามความฝันมาได้ซักพักแล้วค่ะ แล้วก็เหมือนว่าจะโอเค คือเราเริ่มซื้อบ้านตั้งแต่เรียนจบเริ่มทำงานใหม่ๆเลยค่ะ สาเหตุุุที่ซื้อก็เพราะต้องการหาค่าใช้จ่ายมาหักภาษีค่ะ เดือนๆนี่ภาษีมหาโหดมาก ไหนจะประกันสังคมอีก เรียกว่าครึ่งๆของเงินเดือนเลยค่ะ ถ้าเราไม่มีความรู้ตรงนี้เดือนๆนึงคงไม่มีเงินเก็บหรอกค่ะ อีกอย่างเราไม่เคยคิดว่าเราจะอยู่จนแก่ที่นี่ค่ะ เราไม่ค่อยเชื่อใน social system ของที่นี่ เราไม่คิดว่าสังคมที่คาดหวังใ้ห้รัฐบาลมาคอยโอบอุ้มค้ำจุนเป็นสังคมที่ healthy ค่ะ อีกอย่างเราเป็นคนต่างด้าวด้วย รัฐบาลคงไม่มาช่วยอะไรเราเท่าไหร่หรอก เราอายุยังไม่เยอะประกันสังคมต่างๆที่จ่ายไปคงไม่มีโอกาสได้ใช้หรอก คาดว่าตอนแก่ กว่าจะถึงเวลานั้นคงไ้ด้เห็นการปฏิรูป social system ครั้งใหญ่เสียก่อน เพราะฉะนั้นอะไรที่ช่วยให้เราเสียภาษีใ้ห้น้อยลงได้นี่เรารีบทำค่ะ ถ้าอยากช่วยเหลือสังคม เราขอบริจาคเงินดีกว่าค่ะ

เราก็วนเวียนอยู่แค่นี้ ซื้อบ้าน ได้งานใหม่ ย้่ายบ้านก็ซื้ออีก แล้วเอาบ้านเก่าให้เช่า จนตอนนี้ เรากับพี่สาวกลายเป็นทำธุรกิจบ้านเช่าไปแล้ว เรามี one income แต่มีบ้านหลายหลังค่ะ นี่เพิ่งซื้อร้านอาหาร ปีหน้าแพลนว่าจะเปิดบูติคโฮเทลเล็กๆในดีซี ซื้อที่ไว้แล้ว กะ่ว่าีอีกสองปีจะลาออกจากงานประจำ จะไ้ด้กลับเมืองไทยบ่อยขึ้น แม่เราอายุเยอะแล้ว อยากอยู่กับแม่ให้มากขึ้น กะว่าพออายุ 45 จะรีไทร์ คงจะขายทุกอย่าง แล้วกลับเมืองไทย หรือไม่ก็ไปๆมาๆ ถ้าเผื่อแต่งงานอะไรประมาณนี้

เขียนมาซะยาวแต่อยากจะบอกว่า ชีวิตเรามันไม่มีะไรแน่นอน เราอาจจะไม่ได้ทุกอย่างตามที่เราฝัน ถึงแม้ว่าเราจะพยายามทำงานหนักขนาดไหน ปรกติเราเป็นคนแข็งแรง ตรวจสุขภาพทีไรก็ปรกติทุกครั้ง แต่ตอนนี้เราป่วยค่ะ กำลังรักษาตัวอยู่ ณ ตอนนี้เราเลยไม่มั่นใจแล้วว่าเราจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายที่เมืองไทยหรือไม่ ถึงจะหาย แต่เพราะเรื่องสุขภาพนี่แหละ อาจทำให้เราตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ ที่แน่ๆเราคงไม่ไ้ด้ออกจากงานประจำในอีกปีสองปีนี้แน่นอนค่ะ อันเนื่องจากค่ารักษาพยาบาลอันมหาโหด เราจำเป็นที่ต้อง keep insurance จากงานประจำเราค่ะ เศร้าค่ะ แต่ยังไม่ถึงกับท้อ เราเป็นคนสู้อยู่แล้ว แต่ก็เริ่มปล่อยวางอะไรๆได้หลายๆอย่างค่ะ เราอายุยังน้อย บางที่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราในขณะนี้อาจจะเป็นจุดพลิกผัน แล้วอาจทำให้เราใช้ชีวิตอย่างมีความหมายมากขึ้นค่ะ ขอใ้ห้เป็นเช่นนั้น คิดถึงพ่อมากๆำทำงานหนักเพื่อให้ครอบครัวสบาย แต่ไม่มี second chance ฮือ..เศร้า เพราะบางทีการวิ่งไล่ตามความฝันมากๆอาจทำให้เราละเลยอะไรไปหลายๆอย่างโดยเฉพาะ ตัวเราเอง เพราะตัวเรานี่แหละคือคนที่สำคัญที่สุด ดังนั้นการอยู่กับตัวเราเอง ณ ปัจจุบันนี่แหละค่ะ จึงสำคัญทีุ่สุด เพราะฉะนั้นอย่าได้ทำร้ายตัวเราด้วยความหดหู่เศร้าหมองเลยค่ะ นี่ใกล้ีปีใหม่แล้ว ขออวยพรให้ทุกคนมีความสุขมากๆนะคะ

[หญิงป้า ณ คุ้มฮาแตก]

ไม่มีใครคิดจะอยู่กับลูก เพื่อช่วยลูกเลี้ยงหลาน(ย่า) แบบหญิงป้าเลยเหรอคะ


อนาคตของหญิงป้า คิดไกลแค่เสาร์ อาทิตย์
คิดมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะถ้าคิดแล้ว
จะเป็นภาพที่คนที่รักหญิงป้า เอาดอกไม้มาวางไว้ที่มือ
แล้วบอกหญิงป้าว่า...ขอบคุณสำหรับรักที่มีให้พวกเรา
ไกลกว่าขายข้าวของ กลับไปอยู่เมืองไทยอีกนะ


หญิงป้าอยู่กับปัจจุบัน และอนาคตที่ใกล้
เพราะว่าสามารถสานให้เป็นจริงได้ทันที
ถ้ายังไม่ได้ ก็แก้ไขได้ทัน

หญิงป้าอยู่ตรงไหนก็มีความสุข
ถ้าไม่สุขหรือสุขไม่เท่าที่ต้องการ ก็หามาเติมให้ได้ตามอัตภาพ
เช่นเคยทุกข์เพราะอึไม่ออก
ก็หาทางพ้นทุกข์ จนกระทั่งมาพบ Herbalife จากหนูแอน แสนดี


ให้พิจารณาที่ปัจจุบัน และอัตภาพ
ถ้ามองได้ พบสิ่งนั้น ความสุขมีทุกที่แหละค่ะ
อยู่ที่ว่าเรามองเห็นหรือเปล่าเท่านั้นเอง

[tAd natchadapOrn]

หญิงป้า ข้อความนี้เขียนขึ้นเมื่อ Today at 06:42 am
ไม่มีใครคิดจะอยู่กับลูก เพื่อช่วยลูกเลี้ยงหลาน(ย่า) แบบหญิงป้าเลยเหรอคะ

คิดเหมือนกันค่ะ หญิงป้า แต่ทุกวันนี้ทัดไม่ถูกกับแม่สามีนัก
คืออยู่ในบ้านเดียวกันไม่ได้จริงๆ....ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยมากนัก...
แบบถ้าไม่เจอกันบ่อยๆความสัมพันธ์จะดีซะกว่า
แต่ก็ช่วยเหลือท่าน เพราะท่าน78แล้ว

เมื่อตอนลูกชายทัดยังเล็กๆ... จะไม่ชอบปล่อยให้ลูกอยู่กับแม่สามีนัก เพราะท่านเลี้ยงหมา แล้วหมาก็ไม่สะอาดเพราะไม่เคยเห็นมันอาบน้ำ แล้วหมาก็นอนบนเตียงกับท่าน ท่านรักมันยังกับลูก

จุดนี้เลยทำให้กลัวเจอลูกสะใภ้แบบตัวเองบ้าง คือไม่อยากมายุ่งเกี่ยวด้วย
เลยแล้วแต่บุญแต่กรรมค่ะ ถ้าชีวิตจะอยู่ถึงวันนั้น....
ที่ลูกชายจะได้พบกับคู่ชีวิตของเขา....และเราจะได้อุ้มหลาน

ก็แอบๆหวังไว้ค่ะ.....แบบมีเผื่อใจไว้เล็กๆด้วย....เผื่อไม่เป็นดังนั้น...จะได้ไม่ผิดหวัง

[ร้านหนังสือนกน้อย]

บางทีก็นั่งคิดๆ ว่าเราจะดั้นด้นมาทำอะไรต่างแดน
แบบมาที่นี่ก็ไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะมาได้
เพราะ คำว่า เมืองนอก สำหรับเรามันอยู่ไกลเอื้อม
แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันได้มาจริงๆ

อย่างน้อยก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่ยังมีคนคิดคล้ายๆกัน
คือ กลุ้มใจนะคะว่าอายุใกล้จะ 40 ปีแล้ว
ยังไม่มีเงินเก็บ แค่จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยก็ยังยาก
ต้องเก็บหอมรอมริบแทบตาย
จะไปทีก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ไหนจะลูก ไหนจะแฟน
ถ้าจะไปก็ต้องหอบกันไปหมด

คิดมากค่ะบอกตรง คิดทุกวันเรื่องเงินเก็บ
คิดแล้วก็พยายามอย่างมากมากที่จะเก็บ
พอจะเก็บ จะเก็บ ก็มีเรื่องมีเหตุต้องจ่าย
เลยทำให้เบื่อ เซ็ง กับชีวิต

ทุกวันนี้ก็พยายามที่จะทำความเข้าใจกับความ
เป็นไปของชีวิตของคนที่นี่ แต่ยิ่งเหมือนยิ่งทำ
ความเข้าใจ ยิ่งเหมือนเรายิ่งถอยออกมาไกล
จากชีวิตของคนที่นี่ อาจจะเขียนวกวน
ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ

<span style='color:blue'>สวัสดีค่ะทุกๆคน

น้องอายุใกล้จะ 40 ปีแล้วยังไม่มีเงินเก็บ
พี่ตอนนี้อายุมากกว่า 40 ปี แล้วยังไม่มีเงินเก็บเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ

อย่าคิดมากเลยนะคะ และที่สำคัญตอนนี้อาจจะมีอีกหลายๆๆคน ที่เผชิญกะสถานะการณ์ลำบากกว่าเราก็ได้(ที่เขาไม่อยากพูด) ค่อยๆคิดค่อยทำต่อไปนะคะ อะไรที่ชอบอะไรที่อยาก..
ก็ค่อยเป็นค่อยไปนะจ๊ะ หากเราพะวงมากไปก็ยิ่งจะคิดมากไปด้วยค่ะ(ทั้งๆๆที่มันอาจจะยาก)

สำหรับพี่เองก็ได้แต่แอบบอกตัวเองไปวันๆๆ ว่าช่างมันฉันไม่แคร์
ไม่มีก็ไม่เป็นไร มีความสุขกะชีวิตที่เหลืออยู่มีกินมีใช้ไปทุกๆ
วันได้ทำในสิ่งที่ชอบ ได้ไปในที่ๆอยากไป
และอยู่โดยปราศจากหนี้สินก็พอแล้วค่ะ (แต่ก็ยังมีหนี้อยู่)

เอาใจช่วยสำหรับความฝันของทุกๆคนก็แล้วกันนะคะ</span>